Dostępne języki
Ekscentryczna artystka Fenella Harford (Sylvestra Le Touzel) dziedziczy rodową posiadłość i odkrywa schowek z ukrytymi dziennikami, które mogą zmienić jej historię. Zatrudnia ambitną akademiczkę Marvę (Rakie Ayola), by je zweryfikować, a ta z kolei angażuje swojego niedostrzeganego mentora Abi (Cherrelle Skeete), dokładną ekspertkę z ostrzejszymi instynktami, niż się zdaje. Gdy trzy kobiety zagłębiają się w dokumenty, dom zaczyna ujawniać niewygodne prawdy o swojej kolonialnej przeszłości. Osobiste historie zaczynają się splatać z narodowymi, napięcia rosną pomiędzy trójką, a to, co zaczyna się jako badanie naukowe, przeradza się w konfrontację z ukrytym traumą, własnością i duchami brytyjskiego dziedzictwa handlu niewolnikami.
W Dorfman Theatre przy National Theatre nie czuje się jak nowe przybycie, ale raczej jak powracający duch. Rockets and Blue Lights wciąż unosi się w murach, a The Authenticator świadomie go przywołuje. Pięć lat później, pisarka Winsome Pinnock i reżyserka Miranda Cromwell wracają do tematu brytyjskiego niewolnictwa i jego wpływu przez pokolenia.
Ta sztuka płonie własnym ogniem, ale zanim jakiekolwiek cienie zaczną migotać lub emocje eksplodują, Pinnock przedstawia zachęcająco wybuchową sytuację. Każda kobieta przybywa z własnym planem, własnym roszczeniem do domu i jego historii. Abi, jej uniwersytecka kariera odrzucona na boczny tor i zawsze o krok za profesjonalnymi rywalkami, widzi w tych dziennikach projekt definiujący karierę, który zawsze ją unikał. Marva wnosi coś bardziej osobistego, jej samo imię łączy ją z Harfordami, historie jej dziadka i tajemnicze zniknięcie wskazują na linię, która nie chce pozostawać cicho. Fen, nowo uposażona w posiadłość, to cały ambitny i nowatorski, gotowy przekształcić odziedziczoną winę w kapitał kulturalny, z planami na coroczny pokaz świetlny i ekskluzywne jedzenie. Wokół nich wirują nakładające się historie: mentorstwa, które bulgotały i kipiały, połączenia z Oxfordem, które nigdy się naprawdę nie zrealizowały, i wspólny związek z handlem niewolnikami, który każda z nich interpretuje, broni lub używa jako oręża w różny sposób.
Podczas gdy historie o duchach w kwietniu mogą wydawać się niektórym tak trafione jak wizja Scrooge'a w letnich szortach, jest pewna przyjemność w oglądaniu sztuki, która odmawia bycia tym, czym twierdzi, że jest. National Theatre reklamuje to jako "gotycki thriller psychologiczny", ale emocje tutaj nie rodzą się z eterycznych wizji ani z duchowych zjaw. Jest kilka wstrząsów, tak, ale lądują one bardziej jako przerywnik niż napęd. Prawdziwa elektryczność pochodzi z trójkąta walki między Fenellą, Marvą i Abi, każda z nich krąży wokół innych z intelektualną próżnością, zawodowymi niepewnościami i czymś znacznie bardziej pierwotnym pod spodem.
I jaka to trójka. Ayola nadaje Abi niesamowity spokój, który sugeruje, że dekady bycia niedostrzeganą stały się czymś niebezpiecznym. Skeete jako Marva to cała nerwowa ambicja, rozpaczliwie pragnąca udowodnić swoją wartość i odkryć prawdę kryjącą się za rodzinnymi zagadkami, a jednak coraz bardziej pozostająca w tyle. A Le Touzel robi Fenellę cudownie niezrównoważoną, kobietę, dla której przywilej stał się rdzące się ekscentrycznością. Obserwowanie ich walki jest tym, gdzie sztuka znajduje swój puls.
Przez zaledwie 90 minut, wieczór mija szybko. Winsome Pinnock konstruuje sztukę jak serię intelektualnych zasadzek, każda scena przekręcająca nóż wystarczająco, by trzymać Cię na krawędzi siedzenia. Miranda Cromwell reżyseruje z powściągliwością, opierając się pokusie nadmiernego wygrywania gotyckiej karty i zamiast tego pozwalając argumentom tekstu oddychać. Rezultat jest mniej Kobieta w Czarni, a bardziej płynnym połączeniem humoru w stylu Ghosts i starcia w sali seminaryjnej z okazjonalnymi iskrzeniami niepokojącego.
Scenografia to miejsce, gdzie produkcja naprawdę śpiewa. Sceneria, pełna unoszącego się drewna i zacienionych kątów, sugeruje dom jako zarówno archiwum, jak i wspólnika, którego sama architektura jest współwinna tajemnic, które chroni. Stoły, piedestał i cała klatka schodowa wyłaniają się spod sceny, a bogate zdobione zadaszenie unosi się i opuszcza szalenie. Oprawa dźwiękowa jest również doskonale wyważona, pełna niskich dudnień, dalekich skrzypień i prawie podświadomych zakłóceń, które tworzą stałe poczucie niepokoju, nie wpadanie jednak w kliszę. Wspólnie wykonują ciężką pracę, którą obiecuje etykietka "gotyckiego thrillera", tworząc atmosferę, którą tekst dostarcza tylko sporadycznie.
Bo mimo wszystkich swoich zalet, jest to sztuka, która nie wydaje się całkowicie ukończona. Istnieje kilka momentów, gdzie historia brakuje doszlifowania, gdzie przejścia zgrzytają lub pomysły dopiero się pojawiają i znikają. Jest poczucie scenariusza wciąż w rozwoju, który testuje własne argumenty. Niemniej jednak, nawet w takim stanie, Pinnock osiąga coś spokojnie niezwykłego. Poprzez tekst i scenografię, buduje nie tylko trzy w pełni zrealizowane kobiety, ale i cały świat naciskający z zewnątrz murów Harford Hall. Przeszłość wydaje się ogromna, chaotyczna i nieuregulowana, jej konsekwencje rozlewają się daleko poza granice tego jednego pokoju.
W istocie, to jest opowieść o duchach w najbardziej metaforycznym sensie. Nie nawiedzona przez zjawy, lecz przez historię. I tutaj echa Rockets and Blue Lights są nie do pominięcia. To samo teatr, ta sama kreatywna para, ta sama eksploracja brytyjskiego uwikłania w handel niewolnikami. Ale gdzie tamta wcześniejsza sztuka rozciągała się na linie czasowe i perspektywy, The Authenticator jest bardziej skoncentrowana, niemal kameralna. Pytania pozostają: kto posiada historię, kto ma prawo ją interpretować i co się dzieje, gdy prawda odmawia pozostania zakopana?
To nie do końca gotycki thriller, jakiego można się spodziewać. Ale jako napięta, pełna rozmów i spokojnie zapalająca sztuka o rasie, dziedzictwie i władzy intelektualnej, sięga głębiej niż jakikolwiek strach skokowy.
The Authenticator jest grana w National Theatre do 9 maja.
Photo credit: Marc Brenner
