Η Οικογενειακή Κληρονομιά του Μπρόντγουεϊ: Μια Ιστορία Αδερφών Συγγραφέων

Έχετε μια καυτή ερώτηση για το Μπρόντγουεϊ; Ποθείτε να μάθετε περισσότερα για κάποιο άγνωστο γεγονός του Μπρόντγουεϊ; Η ιστορικός του Μπρόντγουεϊ και αυτοαποκαλούμενη λάτρης του θεάτρου Jennifer Ashley Tepper είναι εδώ για να βοηθήσει με το Broadway Deep Dive. Το BroadwayWorld δέχεται ερωτήσεις από θεατρόφιλους σαν και εσάς. Αν είστε τυχεροί, η ερώτησή σας μπορεί να επιλεγεί ως θέμα της επόμενης στήλης της!

Υποβάλετε εδώ την ερώτησή σας για το Μπρόντγουεϊ!

Με τα χρόνια, το Μπρόντγουεϊ έχει δει αρκετούς οικογενειακούς καλλιτέχνες να μοιράζονται τη σκηνή. Είναι ιδιαίτερα ξεχωριστό όταν τα μέλη μιας οικογένειας συνεργάζονται για να γράψουν μια παράσταση στο Μπρόντγουεϊ. Ο Μεγάλος Λευκός Δρόμος έχει ιστορικά βιώσει πολλές τέτοιες περιπτώσεις, σε ποικίλες καταστάσεις. Ενώ η στήλη της προηγούμενης εβδομάδας εστίασε σε συζύγους που έγραψαν μαζί παραστάσεις, αυτή την εβδομάδα αφορά αποκλειστικά συγγενείς που συνεργάζονται ως συγγραφείς.

Ίσως το πιο διάσημο αδερφικό συγγραφικό δίδυμο στην ιστορία του Μπρόντγουεϊ είναι οι Γκέρσουιν· άλλωστε, υπάρχει και ένα θέατρο στο Μπρόντγουεϊ με το όνομά τους. Με τον George Gershwin στη μουσική και τον Ira Gershwin στους στίχους, αυτοί οι πρώτης γενιάς Αμερικανοί, των οποίων το πραγματικό επίθετο ήταν Γκερσοβίτς, αντιπροσωπεύουν το Μεγάλο Αμερικανικό Τραγούδι και το αμερικανικό όνειρο. Οι μεγάλοι ονειροπόλοι από το Μπρούκλιν, που μεγάλωσαν στην περιοχή του γιουδαϊκού θεάτρου στο East Village, ξεκίνησαν σε νεαρή ηλικία συνεργαζόμενοι με άλλους για τραγούδια για τη σκηνή. Ωστόσο, είχαν τις μεγαλύτερες επιτυχίες και πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας τους συνεργαζόμενοι μεταξύ τους. Μαζί, οι αδερφοί Γκέρσουιν έγραψαν τα τραγούδια για τα έργα Lady, Be Good! (1924), Oh, Kay! (1926), Funny Face (1927), Strike Up The Band (1930), Girl Crazy (1930), το βραβευμένο με Πούλιτζερ Of Thee I Sing (1931), και Porgy and Bess (1935), μεταξύ πολλών άλλων. Ο George Gershwin πέθανε τραγικά σε ηλικία 38 ετών, το 1937, και ο Ira συνέχισε την κληρονομιά τους. Οι μελωδίες των Γκέρσουιν έχουν ακουστεί σε πολλά μέσα για πάνω από έναν αιώνα, συμπεριλαμβανομένων αρκετών επιτυχημένων μουσικών jukebox στο Μπρόντγουεϊ, από το My One and Only (1983) στο Crazy for You (1992) και στο Nice Work If You Can Get It (2012). Τα τραγούδια που έγραψαν οι αδερφοί Γκέρσουιν περιλαμβάνουν τα «Someone to Watch Over Me», «I Got Rhythm», «Summertime», «They Can't Take That Away From Me» και πολλά άλλα.

Ακόμη και πριν οι αδερφοί Γκέρσουιν ξεσπούσαν με τις τζαζ εποχής τους, οι αδερφοί Τζόνσον είχαν αφήσει σημαντικό αποτύπωμα στο Μπρόντγουεϊ. Ο James Weldon Johnson και ο J. Rosamond Johnson άνοιξαν δρόμους ως συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένου του συλλογικού τους τραγουδιού «Lift Every Voice and Sing», γνωστού και ως Μαύρος Εθνικός Ύμνος. Ηγέτες και καλλιτέχνες της Αναγέννησης του Χάρλεμ, και οι δύο αδελφοί φορούσαν πολλά καπέλα· ο James Weldon Johnson ήταν ποιητής, συγγραφέας, ακτιβιστής, πολιτικός, στιχουργός και δικηγόρος μεταξύ άλλων ενώ ο J. Rosamond Johnson ήταν κυρίως στιχουργός, ερμηνευτής, μαέστρος και μουσικός διευθυντής. Μεταξύ των πολλών θεατρικών τους επιτευγμάτων, οι Αδερφοί Τζόνσον (μαζί με τον τακτικό συνεργάτη Bob Cole) δημιούργησαν παραστάσεις με πολιτικό και κοινωνικο-δικαιωματικό προσανατολισμό. Η παρουσία τους ως Μαύρων συγγραφέων στο Μπρόντγουεϊ που υπογράφουν ποικίλα έργα στις αρχές του 20ού αιώνα έθεσε ουσιαστικά θεμέλια για την τέχνη.

Στα μέσα του 20ού αιώνα, οι αδελφοί Γκόλντμαν βρήκαν επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ και πέρα από αυτό. Αν και τα επιτυχημένα τους έργα δεν ήταν κυρίως δημιουργίες από κοινού, ο James Goldman και ο William Goldman συνεργάστηκαν στο έργο Blood, Sweat and Stanley Poole (1961) και στο μιούζικαλ A Family Affair (1962) στο Μπρόντγουεϊ. Ο James είναι κυρίως γνωστός για τη συγγραφή του έργου The Lion in Winter (1966) καθώς και της κινηματογραφικής μεταφοράς για την οποία κέρδισε Όσκαρ. Επίσης, έγραψε το αρχικό βιβλίο για το μιούζικαλ του Stephen Sondheim Follies (1971) και συνεργάστηκε με τον Sondheim στο Evening Primrose. Ο William βρήκε επίσης μεγάλη επιτυχία στη σεναριογραφία, από το Butch Cassidy and the Sundance Kid έως το The Princess Bride. Είναι πολύ εκτιμημένος στους θεατρικούς κύκλους για το βιβλίο του The Season: A Candid Look at Broadway.

Ο θρυλικός Neil Simon κυρίαρχησε στο Μπρόντγουεϊ ως θεατρικός συγγραφέας και συγγραφέας βιβλίων μιούζικαλ από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, με επιτυχίες από το Barefoot in the Park (1963) έως το The Odd Couple (1965), το Sweet Charity (1966), το Brighton Beach Memoirs (1983) και πέρα. Όταν όμως ξεκινούσε τις δεκαετίες του 1940 και 1950, συνεργαζόταν με τον αδερφό του, Danny Simon, γράφοντας σκίτσα για θέατρο, ραδιόφωνο και τηλεόραση. Ο Danny Simon έγινε σημαντικός σεναριογράφος κωμωδίας τηλεόρασης και σκηνοθέτησε επίσης αρκετά θεατρικά έργα του αδερφού του. Επιπλέον, ήταν η έμπνευση για αρκετούς γνωστούς χαρακτήρες στα έργα του αδελφού του, όπως ο Φέλιξ Ούνγκερ στο The Odd Couple.

Οι Αδερφοί Sherman μπορεί να είχαν μεγαλύτερη επιτυχία στη μεγάλη οθόνη παρά στη σκηνή, αλλά τα έργα τους που ανέβηκαν στο Μπρόντγουεϊ είναι αγαπημένα. Το 1974, ο Robert B. Sherman και ο Richard M. Sherman έγραψαν τη μουσική για το πατριωτικό, με υπόθεση τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, Over Here! (1974). Και οι δύο αδερφοί συνθέτουν μουσική και γράφουν στίχους από κοινού στον συγκεκριμένο δίαυλο. Μετά το Over Here!, οι Sherman άφησαν το στίγμα τους στο Χόλυγουντ, ανάμεσα στα οποία και τις αγαπημένες μουσικές για τα Mary Poppins και Chitty Chitty Bang Bang, που ανέβηκαν αργότερα και στο Μπρόντγουεϊ. Οι μελωδίες τους περιλαμβάνουν επίσης εμβληματικά θεματικά τραγούδια για θεματικά πάρκα της Disney όπως το «There’s a Great Big Beautiful Tomorrow» και το «It’s a Small World (After All)». Το 1995, οι Sherman προσπάθησαν να κατακτήσουν ξανά το Μπρόντγουεϊ με το νέο μιούζικαλ Busker Alley, αλλά έκλεισε πριν φτάσει επίσημα στη σκηνή.

Πιο πρόσφατα, οι αδερφοί Kirkpatrick χάρισαν στους θεατές του Μπρόντγουεϊ πολύ γέλιο με τα έργα του 2015 Something Rotten! και του 2021 Mrs. Doubtfire. Ο Wayne και ο Karey Kirkpatrick γράφουν μαζί τόσο τη μουσική όσο και τους στίχους. Στις περιπτώσεις και των δύο παραστάσεων, ο Karey συνεργάστηκε και στο βιβλίο μαζί με τον John O’Farrell. Το Something Rotten! αποτελεί μια σπάνια στιγμή όπου οι αδερφοί του Μπρόντγουεϊ γράφουν μια παράσταση για αδερφούς.

Φυσικά, και οι αδερφές έχουν λάμψει στο Μπρόντγουεϊ. Το βιβλίο μου, Women Writing Musicals, αναδεικνύει πολλές αδερφικές ομάδες που έχουν γράψει ιστορία στη σκηνή και θα έπρεπε να θυμόμαστε περισσότερο. Όπως οι αδερφοί Τζόνσον, έτσι και οι αδερφές Hyers ήταν πρωτοπόρες στα πρώτα μουσικά θεάματα στην Αμερική. Επειδή η Anna Hyers και η Emma Hyers εργάζονταν κυρίως στις δεκαετίες του 1860 και 1870, δεν είχαν πάντα την αναγνώριση που θα τους άξιζε ως συγγραφείς, αφού θεωρούνταν κυρίως ερμηνεύτριες παρά τα σημαντικά γραπτά τους συνεισφέροντα σε παραστάσεις. Το 1876, το In and Out of Bondage περιέγραψε την ιστορία μιας οικογένειας Μαύρων πριν και μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο.

Οι αδερφές Beaumont, Nellie και Rose, είχαν δεκαοκτώ πιστώσεις στο Μπρόντγουεϊ, κυρίως ως ερμηνεύτριες, γύρω στις αρχές του 20ού αιώνα. Έπαιξαν αδερφές στο μιούζικαλ του 1900 Mam’selle ‘Awkins, όπου έγραψαν μουσική και στίχους για το δικό τους νούμερο. Αυτό ήταν συνηθισμένο τότε, καθώς τα μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ συχνά συντίθενταν από τραγούδια πολλών διαφορετικών δημιουργών και μερικές φορές οι ίδιοι οι δημιουργοί ερμήνευαν τα τραγούδια τους.

Το 1924, το Topsy and Eva, μια διασκευή του Harriet Beecher Stowe και του έργου της Uncle Tom’s Cabin, ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ. Το πρωτότυπο κείμενο, η μουσική και οι στίχοι ήταν όλα έργο γυναικών. Οι The Duncan Sisters, Rosetta και Vivian, είχαν γράψει μουσική και στίχους. Το δίδυμο ήταν δημοφιλές βιντεόλ σκηνής πριν γράψει και πρωταγωνιστήσει στο Topsy and Eva. Παρόλο που το έργο έγραψε ιστορία ως η πρώτη παράσταση με γυναικεία συγγραφική ομάδα, σήμερα δεν θυμάται και δεν αναβιώνει λόγω ρατσιστικών στερεοτύπων και προβληματικής χρήσης μαύρου προσώπου (blackface).

Το 1992, το "πρώτο πολωνικό μιούζικαλ", Metro, ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ. Με πρωτότυπο βιβλίο και στίχους από το αδερφικό δίδυμο Agata Miklaszewska και Maryna Miklaskewska, το Metro διηγήθηκε τις ιστορίες νέων στη Βαρσοβία που ζούσαν σε τούνελ του μετρό και μοιράζονταν τις εμπειρίες τους.

Το 1993, το βιβλίο Having Our Say: The Delany Sisters’ First 100 Years έγινε μπεστ σέλερ· ήταν μια προφορική ιστορία για τις ζωές της Sarah "Sadie" L. Delany και της A. Elizabeth "Bessie" Delany, που γεννήθηκαν από έναν πατέρα πρώην σκλάβο και έπειτα έγιναν πρωτοπόροι στα πολιτικά δικαιώματα. Το βιβλίο έγινε το 1995 θεατρικό έργο στο Μπρόντγουεϊ από τη Emily Mann, βασισμένο στα πρωτότυπα λόγια των αδερφών Delany.

Λιγότερο συχνά, αδέρφια συνεργάζονται ως συγγραφείς στο Μπρόντγουεϊ. Ίσως το πιο γνωστό και παραγωγικό αδερφικό δίδυμο ήταν η Dorothy Fields και ο Herbert Fields. Όλη η οικογένεια Fields ήταν «στην επιχείρηση» του Μπρόντγουεϊ, με την Dorothy και τον Herbert να ακολουθούν τα βήματα του πατέρα τους Lew Fields και του αδελφού τους Joseph Fields. Η πρώτη συνεργασία της Dorothy και του Herbert στο Μπρόντγουεϊ ήταν ως στιχουργός (Dorothy) και συγγραφέας βιβλίου (Herbert) στο έργο Hello, Daddy (1928), που πρωταγωνίστησε και παρήγαγε ο Lew στο θέατρό του. Η Dorothy και ο Herbert συνεργάστηκαν επίσης στα Annie, Get Your Gun (1946), Redhead (1959) και πολλά άλλα έργα. Ανεξάρτητα, η Dorothy Fields έγινε μία από τις σημαντικότερες στιχουργούς της γενιάς της, με επιτυχίες όπως το Sweet Charity.

Η Francine Pascal είναι γνωστή κυρίως για τη δημιουργία της σειράς Sweet Valley High, αλλά είναι επίσης συγγραφέας στο Μπρόντγουεϊ. ΣΥνεργάστηκε στη συγγραφή του βιβλίου για το μιούζικαλ George M! (1968), αφιερωμένο στον George M. Cohan, μαζί με τον αδερφό της Michael Stewart και τον σύζυγό της John Pascal. Μετά τον θάνατο του Michael Stewart το 1987, η Francine Pascal συνέχισε την κληρονομιά του, συμπεριλαμβανομένης της ανανέωσης του βιβλίου του Mack and Mabel για νέες παραγωγές.

Υπάρχουν επίσης περιπτώσεις συνεργασίας γονέων και παιδιών στο Μπρόντγουεϊ ως συγγραφείς. Το 1974, ένα μιούζικαλ που έκανε θραύση στη Νότια Αφρική, το Ipi Tombi, ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ, γραμμένο από μητέρα και κόρη. Η Bertha Egnos έγραψε το βιβλίο και τη μουσική, ενώ η κόρη της Gail Lakier έγραψε τους στίχους. Ένα παράδειγμα πατέρα-γιου συγγραφικής ομάδας είναι οι J.C. Nugent και Elliott Nugent, που έγραψαν μαζί πάνω από δώδεκα θεατρικά έργα από τη δεκαετία του 1920 έως τη δεκαετία του 1940.