De Familie-erfenis van Broadway: Een Geschiedenis van Broers en Zussen als Schrijvers

Heb je een brandende vraag over Broadway? Wil je meer weten over een obscure Broadway-feit? Broadway-historicus en zelfbenoemde theaternerd Jennifer Ashley Tepper staat klaar om te helpen met Broadway Deep Dive. BroadwayWorld ontvangt vragen van theaterfans zoals jij. Als je geluk hebt, wordt jouw vraag geselecteerd als onderwerp van haar volgende column!

Stuur hier je Broadway-vraag in!

Door de jaren heen heeft Broadway veel familieacts gezien die samen het podium delen. Het is extra bijzonder wanneer familieleden samen een Broadway-show schrijven. De Great White Way kent vele historische voorbeelden hiervan, in uiteenlopende situaties. Terwijl de column van vorige week zich richtte op echtparen die samen shows schreven, gaat het deze week over bloedverwanten die samenwerken aan werk.

Misschien wel het beroemdste broederlijke schrijftandem in de geschiedenis van Broadway zijn de Gershwins; zij hebben zelfs een Broadway-theater naar zich vernoemd gekregen. Met George Gershwin voor de muziek en Ira Gershwin voor de teksten, verpersoonlijkten deze eerste generatie Amerikanen, van oorsprong Gershovitz, het Great American Songbook en de Amerikaanse droom. Deze grote dromers uit Brooklyn, opgegroeid in het Jiddische theaterdistrict in de East Village, begonnen al jong met samenwerken aan liedjes voor het toneel. Maar ze hadden hun grootste successen en brachten het grootste deel van hun carrière door met samenwerken. Samen schreven de Gershwin-broers de liedjes voor Lady, Be Good! (1924), Oh, Kay! (1926), Funny Face (1927), Strike Up The Band (1930), Girl Crazy (1930), het met de Pulitzerprijs bekroonde Of Thee I Sing (1931), en Porgy and Bess (1935), onder vele anderen. George Gershwin overleed tragisch op 38-jarige leeftijd, in 1937, waarna Ira hun erfgoed voortzette. Gershwin-liedjes zijn gedurende meer dan een eeuw in vele media te horen geweest, inclusief meerdere succesvolle Broadway-jukeboxmusicals zoals My One and Only (1983), Crazy for You (1992) en Nice Work If You Can Get It (2012). Enkele van de liedjes van de Gershwin-broers zijn "Someone to Watch Over Me", "I Got Rhythm", "Summertime", "They Can’t Take That Away From Me" en vele anderen.

Al voordat de Gershwin-broers een jazz-era storm ontketenden, maakten de gebroeders Johnson een belangrijke indruk op Broadway. James Weldon Johnson en J. Rosamond Johnson doorbraken grote barrières als schrijvers, onder andere met het lied "Lift Every Voice and Sing", bekend als het Zwarte Nationale Volkslied. Als leiders en kunstenaars van de Harlem Renaissance droegen de broers vele petten: James Weldon Johnson was dichter, auteur, activist, politicus, songwriter en advocaat, terwijl J. Rosamond Johnson vooral songwriter, performer, dirigent en muziekdirecteur was. Samen met hun regelmatige medewerker Bob Cole creëerden de Johnsons shows met een duidelijke politieke en sociale rechtvaardigheidsboodschap. Hun aanwezigheid als zwarte schrijvers op Broadway aan het begin van de 20e eeuw legde een betekenisvolle basis voor deze kunstvorm.

In het midden van de 20e eeuw behaalden de Goldman-broers elk succes op Broadway en daarbuiten. Hoewel hun projecten meestal niet samen tot stand kwamen, werkten James Goldman en William Goldman samen aan het toneelstuk Blood, Sweat and Stanley Poole (1961) en de musical A Family Affair (1962) op Broadway. James is vooral bekend door het toneelstuk The Lion in Winter (1966), evenals de verfilming waarvoor hij een Oscar won. Hij schreef ook het oorspronkelijke boek voor Stephen Sondheim's Follies (1971) en werkte samen met Sondheim aan Evening Primrose. William had groot succes in het scenarioschrijven, van Butch Cassidy and the Sundance Kid tot The Princess Bride. Hij wordt in theaterkringen bewonderd om zijn boek The Season: A Candid Look at Broadway.

De legendarische Neil Simon heerste vanaf de vroege jaren zestig als toneelschrijver en boekschrijver van musicals, met hits zoals Barefoot in the Park (1963), The Odd Couple (1965), Sweet Charity (1966), Brighton Beach Memoirs (1983) en meer. Maar toen hij in de jaren veertig en vijftig net begon, werkte hij samen met zijn broer, Danny Simon, met wie hij sketches schreef voor theater, radio en televisie. Danny Simon werd een succesvolle scenarioschrijver voor comedy-tv en regisseerde ook verschillende van de stukken van zijn broer. Daarnaast was hij de inspiratie voor verschillende bekende personages in Neil’s stukken, waaronder Felix Unger in The Odd Couple.

De Sherman Brothers hadden misschien meer succes op het grote scherm dan op het podium, maar hun Broadway-scores zijn zeker geliefd. In 1974 schreven Robert B. Sherman en Richard M. Sherman de muziek en teksten voor het patriottische, in de Tweede Wereldoorlog gesitueerde Over Here! (1974). Beide broers schreven muziek en teksten samen. Na Over Here! behaalden ze groot succes in Hollywood, onder andere met de geliefde scores voor Mary Poppins en Chitty Chitty Bang Bang, die later ook op Broadway te zien waren. Sherman-liedjes omvatten ook iconische themanummers voor pretparken zoals "There's a Great Big Beautiful Tomorrow" en "It's a Small World (After All)" voor Disney. In 1995 gingen de Shermans voor Broadway met een nieuwe musical die niet eerst op het scherm te zien was, Busker Alley, maar die tijdens de tournee stopte.

Recentelijk gaven de Kirkpatrick-broers Broadway-publiek grote hilariteit met Something Rotten! (2015) en Mrs. Doubtfire (2021). Wayne en Karey Kirkpatrick schrijven samen zowel muziek als teksten. Voor beide shows schreef Karey ook samen met John O’Farrell het boek. Something Rotten! is een zeldzaam voorbeeld van broers op Broadway die een show schrijven over broers.

Natuurlijk hebben ook zussen hun moment gehad in de Broadway-spotlight. Mijn boek, Women Writing Musicals, belicht een aantal zusters die Broadway-geschiedenis schreven en die meer herinnerd zouden moeten worden. Net als de Johnson-broers waren de Hyers-zussen pioniers in het vroege Amerikaanse musicaltheater. Omdat Anna Hyers en Emma Hyers vooral in de jaren 1860 en 1870 actief waren, kregen ze niet altijd de eer die schrijvers tegenwoordig krijgen, hoewel ze als schrijvers belangrijk bijdroegen aan shows waarvoor ze waren gezien als alleen performers. In 1876 vertelde hun In and Out of Bondage het verhaal van een zwarte familie vóór en na de Amerikaanse Burgeroorlog.

De Beaumont-zussen, Nellie en Rose, hadden gezamenlijk achttien Broadway-vermeldingen, vooral als performers, rond het begin van de 20e eeuw. Ze speelden zussen in een musical uit 1900 genaamd Mam’selle ‘Awkins, waarin ze muziek en teksten voor hun eigen nummer schreven. Dit was destijds gebruikelijk: Broadway-scores werden samengesteld uit liedjes van verschillende schrijvers en uitvoeringen werden soms door de auteurs zelf gedaan.

In 1924 ging Topsy and Eva, een bewerking van Harriet Beecher Stowe’s Uncle Tom’s Cabin, in première op Broadway. Het bronmateriaal, het boek, de muziek en de teksten waren allemaal geschreven door vrouwen. The Duncan Sisters, Rosetta en Vivian, waren verantwoordelijk voor muziek en teksten. Het duo was populair in de vaudeville voordat ze Topsy and Eva schreven en erin speelden. Hoewel de show geschiedenis schreef met zijn volledig vrouwelijke schrijversduo, wordt hij vandaag de dag nauwelijks herinnerd of opgevoerd vanwege de raciale stereotypen en het problematische gebruik van blackface.

Broadway kreeg in 1992 een unieke aanwinst toen “Poolse eerste musical”, Metro, op de planken kwam. Met een origineel boek en teksten van zusterteam Agata Miklaszewska en Maryna Miklaskewska, vertelde Metro het verhaal van jongeren in Warschau die in metro tunnels leefden en verhalen over hun leven vertelden.

In 1993 werd het boek Having Our Say: The Delany Sisters’ First 100 Years een bestseller; het was een orale geschiedenis over het leven van Sarah "Sadie" L. Delany en A. Elizabeth "Bessie" Delany, dochters van een vader die slavenontsnapt was en uiteindelijk burgerrechtenpionier werd. Het boek werd in 1995 een Broadway-toneelstuk van Emily Mann, gebaseerd op de originele woorden van de Delany-zussen.

Wat minder vaak voorkomend is, is dat broers en zussen samenwerken als Broadway-schrijvers. Misschien is het meest bekende en productieve broer-zus duo Dorothy Fields en Herbert Fields. De hele Fields-familie zat in het Broadway-bedrijf, waarbij Dorothy en Herbert in de voetsporen van hun vader Lew Fields traden, samen met hun broer Joseph Fields. De eerste Broadway-samenwerking van Dorothy en Herbert was als tekstschrijfster (Dorothy) en boekschrijver (Herbert) voor het stuk Hello, Daddy (1928), dat werd geproduceerd door en met Lew Fields in het naar hem genoemde theater. Dorothy en Herbert werkten verder samen aan Annie, Get Your Gun (1946), Redhead (1959) en vele andere shows. Alleen al was Dorothy Fields een van de belangrijkste tekstschrijfsters van haar generatie, met credits waaronder ook Sweet Charity.

Francine Pascal is vooral bekend als de bedenker van de Sweet Valley High-franchise, maar ze is ook Broadway-schrijver. Pascal schreef samen met haar broer Michael Stewart het boek voor de George M. Cohan-vierende musical George M! (1968), samen met haar echtgenoot John Pascal. Na de dood van Michael Stewart in 1987 zette Francine Pascal zijn nalatenschap voort, onder andere door zijn boek van Mack and Mabel bij te werken voor nieuwe producties.

Er zijn ook voorbeelden van ouders en kinderen die samenwerken als Broadway-schrijvers. In 1974 kwam een musical die een sensatie in Zuid-Afrika was, Ipi Tombi, naar Broadway, geschreven door een moeder-dochterteam. Bertha Egnos schreef het boek en de muziek, terwijl haar dochter Gail Lakier de teksten schreef. Een voorbeeld van een vader-zoon schrijftandem zijn J.C. Nugent en Elliott Nugent. Dit duo schreef meer dan een dozijn Broadway-stukken samen van de jaren twintig tot de jaren veertig.