Beschikbare Talen
Het zwakke thema dat dit jaar het zomerseizoen bij Shakespeare’s Globe bijeenhoudt is ‘1599 of 1939’, wat hen in staat heeft gesteld een werk van Brecht en meerdere Shakespeare-stukken, bekende favorieten in dit theatercomplex, op te voeren. Gelukkig laat dit ruimte voor iets wat sinds Michelle Terry’s inauguratieseizoen in 2018 niet meer is geproduceerd; deze Love’s Labour’s Lost bevindt zich echter deze keer in het openluchttheater van het Globe en heeft een uitgesproken Spaanse toets.
Het stuk speelt zich af in Navarre, een koninkrijk in het noorden van Spanje, en hier treffen we de koning en zijn vrienden Berowne, Longaville en Dumaine aan het begin; zij hebben een pact gesloten om samen drie jaar te studeren en de aanwezigheid van vrouwen te mijden - daarbij vergeten ze dat de prinses van Spanje binnenkort met haar gevolg arriveert. Zonder zijn eed direct te willen breken, maar ook diplomatiek wensend te zijn, ontvangt de koning de vrouwen en laat hen buiten het hof kamp opslaan. Het pact staat onder spanning bij alle vier de mannen, die elk privé hun gevoelens bekennen voor leden van het reizende gezelschap – en de verwarring wordt verder vergroot door brieven van Berowne en de bezoeker Don Armado die per ongeluk naar de verkeerde vrouw worden gestuurd. Kan de situatie worden opgelost?
Bij binnenkomst in het theater valt het decorontwerp van Katie Lias onmiddellijk op – het blauw-goudkleurige ontwerp werkt prachtig in de replica van het Elizabethaanse theater. Of deze kleurkeuze een knipoog is naar de historische banden van Navarre met het nabijgelegen Koninkrijk Asturië, of simpelweg een esthetisch aantrekkelijke keuze, het contrasteert goed met de rest van de productie en laat de kostuums eruit springen. Terwijl Navarre en zijn mannen in hun witte ensembles doen denken aan het beruchte tenue van Liverpool FC tijdens de FA Cup-finale van 1996 (maar dan met een Spaanse twist), zijn de prinses en haar dames veel kleurrijker – het rode fluwelen pak van de prinses met gouden details is een hoogtepunt, de vlag van Spanje draagbaar gemaakt. Ook het gebruik van gegants en cabezudos (reuzenpoppen en papieren maskers) in de Nine Worthies-scène is een geslaagde toevoeging.
Shakespeareliefhebbers weten dat meestal de Franse prinses de centrale vrouwelijke rol speelt, maar haar Spaans maken laat het flamencoconcept echt wortelen in de productie; een Franse prinses zou waarschijnlijk wat vreemd staan in deze dansstijl, waardoor flamenco een geforceerde toevoeging zou zijn en niet integraal aan het verhaal. De Spaanse prinses drukt zichzelf uit door dans en beweging, waarmee haar karakter op een forseringvolle manier wordt ontwikkeld die anders niet mogelijk zou zijn. Al komt flamenco eigenlijk uit het zuiden van Spanje, en speelt alles verder stevig in het noorden.
Het centrale verhaal werkt uitstekend en is duidelijk goed doordacht; het niet-traditionele einde (voor een vroege moderne komedie) krijgt meer impact door de gepassioneerde uiting van rouw van de prinses. Het verhaallijntje met Don Armado worstelt echter om te landen, ondanks een prachtig flamboyante vertolking van Andro Crespo. Zijn interacties met Moth (een verrukkelijke Jax Guerrero) zorgen net voor de nodige humor; toch maakt Katy Stephens die Su Pollard kanaliseert als Holofernes het geheel wat rommelig – het sleept te lang door en voelt totaal niet noodzakelijk.
Al is het geen nieuw pad om te bewandelen, aangezien Much Ado About Nothing ook deel uitmaakt van dit seizoen, had het leuk geweest om voor de combinatie van Love’s Labour’s Lost en Love’s Labour’s Won te kiezen, en zo de twee stukken met elkaar te verbinden zoals Shakespeare’s Globe eerder deed met de Henriad. Tijdens de finale dans moest ik ook terugdenken aan Matthew Dunster’s Mexicaans-getinte productie van Much Ado uit 2017 – een revival hiervan, in een dag met twee voorstellingen samen met de huidige Love’s Labour’s Lost, zou werkelijk magisch zijn. Helaas bleek dat niet het geval.
Afgezien van de diverse danssequenties (gevoerd door de fantastische Pablo Egea en Anita La Maltesa, begeleid door cantaor Carlos Lobo Cordón), zijn voor mij de hoogtepunten van de productie te vinden in akte 4 scène 3. Deze scène laat Berowne zijn liefde aan Rosaline publiekelijk verklaren, om vervolgens een schuilplek te zoeken als de koning arriveert en zijn liefde voor de prinses bekent – daarna verschijnen (maar afzonderlijk) Longaville en Dumaine, die hun gevoelens bekennen voor respectievelijk Maria en Katherine terwijl de anderen zich verstoppen. Dit is vakkundig geregisseerd door Indiana Lown-Collins en toont de fysieke komedietalenten van de acteurs, met name Philip Arditti als Berowne.
De liefdesbekentenissen zijn in sonnetten of andere poëzievormen geschreven, die in deze productie worden gezongen op melodieën van populaire muziek van Hispano-Amerikaanse artiesten; de tonen van “Despacito”, “Livin’ La Vida Loca” en “Hips Don’t Lie” zijn direct herkenbaar en zorgen ervoor dat het oorspronkelijke tekstmateriaal op een manier wordt gepresenteerd die aansluit bij een modern publiek. Deze creatieve aanpak is het beste van twee werelden.
Ned Costello levert een hilarische vertolking van de niet helemaal zeker van zichzelf zijnde koning van Navarre, vol bravoure maar vaak zoekend naar bevestiging bij zijn mannen. Jimena Larraguivel is memorabel, ondanks haar beperkte speeltijd als Jaquenetta; ze draagt haar passie openlijk en nauwelijks te beteugelen – later contrasterend met een wanhopige vrouw op de rand van de afgrond. Joshua Hill heeft een uitstekende komische timing als Costard, met tussendoortjes die perfect getimed zijn om het lachen te maximaliseren en zo hier en daar een scène te stelen.
Norah Lopez Holden is zonder twijfel de ster van de show. Niet alleen is haar vertolking van de prinses van Spanje volmaakt, met een balans tussen humor, gezag en emotie, ze neemt ook elke gelegenheid te baat om de dansleiding te nemen; haar door verdriet doordrenkte slotdans is een beladen moment dat de kracht van de productie laat voelen terwijl het zich verspreidt over de rest van het gezelschap. Lopez Holden is er eentje om in de gaten te houden, dat staat vast.
Hoewel het misschien geen volmaakte, gepolijste productie is, toont het vonken van genialiteit die ervoor zorgen dat het publiek met een glimlach en een flamenco-ritme in hun tenen naar huis gaat. Een theatrale fiesta die past bij de zomerse hittegolf.
Love’s Labour’s Lost is te zien in The Globe Theatre tot 13 september
Foto met dank aan: Tristram Kenton
.jpg?format=auto&width=300)
