Recenzja: LOVE’S LABOUR’S LOST, Shakespeare’s Globe

Temat przewodni obecnego letniego sezonu w Shakespeare’s Globe to „1599 czy 1939”, co pozwoliło wystawić sztukę Brechta oraz kilka często grywanych w tym kompleksie teatru sztuk Szekspira. Na szczęście pozostawiło to miejsce na coś, co nie było wystawiane na żadnej scenie od czasu inauguracyjnego sezonu Michelle Terry w 2018 roku; jednakże to Love’s Labour’s Lost umieszczono w plenerowym teatrze Globe i nadano mu wyraźny hiszpański klimat.

Akcja sztuki rozgrywa się w Nawarrze, królestwie na północy Hiszpanii, gdzie spotykamy jej króla oraz jego przyjaciół: Berowne'a, Longaville'a i Dumaina. Podjęli oni przymierze, by przez trzy lata wspólnie się uczyć i wyrzec się towarzystwa kobiet - zapominając, że wkrótce przyjedzie księżniczka Hiszpanii ze swoim orszakiem. Nie chcąc od razu zerwać przysięgi, a jednocześnie dbając o dyplomację, król wita kobiety i pozwala im rozbić obóz na zewnątrz dworu. Przymierze zaczyna się rozpadać, a każdy z mężczyzn prywatnie wyznaje uczucia wobec którejś z przybyłych dam – sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy listy od Berowne'a i gościa Don Armado przez pomyłkę trafiają do niewłaściwych kobiet. Czy sytuację da się rozwiązać?

Wchodząc do teatru, od razu zwraca uwagę scenografia Katie Lias – niebiesko-złota kolorystyka znakomicie komponuje się z repliką elżbietańskiej przestrzeni. Czy to odniesienie do historycznych związków Nawarry z sąsiadującym Królestwem Asturii, czy po prostu estetyczny wybór – doskonale kontrastuje z resztą produkcji i pozwala kostiumom się wyróżnić. Nawarra i jego towarzysze w swoich białych strojach przypominają barwy słynnego stroju Liverpool FC z finału Pucharu Anglii 1996 (choć tu z hiszpańskim akcentem), natomiast księżniczka i jej damy są znacznie bardziej kolorowe – czerwony aksamitny garnitur księżniczki ze złotymi zdobieniami to prawdziwy przebłysk, sprawiający, że flaga Hiszpanii staje się modnym dodatkiem. W scenie Dziewięciu Dziedziców użycie gegants i cabezudos (gigantyczne kukły i papier-mâché'owe głowy) to również sprytny zabieg.

Miłośnicy Szekspira wiedzą, że centralną postacią żeńską jest zwykle Księżniczka Francji, jednak uczynienie jej hiszpańską pozwala, aby flamenco doskonale wkomponowało się w tę inscenizację; dla francuskiej księżniczki taniec ten byłby dość dziwny i prawdopodobnie wydawałby się sztucznie dołączony, nieintegralny z narracją. Księżniczka Hiszpanii wyraża siebie poprzez taniec i ruch, rozwijając swoją postać w sposób, który inaczej byłby niedostępny. Nawet jeśli flamenco naprawdę pochodzi z południa Hiszpanii, podczas gdy cała reszta akcji osadzona jest zdecydowanie na północy.

Główna fabuła sprawuje się znakomicie i widać, że została starannie przemyślana; nietradycyjne zakończenie (jak na komedię wczesnonowożytną) uderza mocniej dzięki pasjonującej scenie żałoby księżniczki. Wątek Dona Armado nie do końca trafia, mimo wspaniale ekspresyjnej kreacji Andro Crespo. Jego interakcje z Moth'em (rozbrajająco słodki Jax Guerrero) dostarczają nieco potrzebnego humoru, jednak Katy Stephens kanałująca Su Pollard jako Holofernes trochę zamazuje sytuację — scena ciągnie się zbyt długo i nie wydaje się niezbędna.

Chociaż to nie jest nowa ścieżka, biorąc pod uwagę, że w tym sezonie wystawiane jest również Much Ado About Nothing, mogłoby być ciekawie podążyć drogą łączącą Love’s Labour’s Lost i Love’s Labour’s Won, łącząc oba utwory tak, jak Shakespeare’s Globe kiedyś potraktował Henriadę. Podczas finałowego tańca przypomniałem sobie też meksykańską tematykę inscenizacji Matthewa Dunstera z 2017 roku Much Ado – wznowienie tego w ramach dnia z dwoma spektaklami razem z obecnym Love’s Labour’s Lost byłoby naprawdę magiczne. Niestety, nie było to dane.

Poza różnymi sekwencjami tanecznymi (prowadzone przez niesamowitych Pablo Egea i Anitę La Maltesa, przy akompaniamencie cantaora Carlosa Lobo Cordóna), wyróżniające się momenty to dla mnie akt 4 scena 3. W tej sekwencji Berowne publicznie wyznaje miłość Rosalinie, po czym ukrywa się, gdy przybywa król i wyznaje miłość księżniczce – później (osobno) pojawiają się Longaville i Dumain, wyznając uczucia Marii i Katherine, podczas gdy pozostali się chowają. Reżyseria Indiana Lown-Collins jest tu bardzo dobra, a aktorzy prezentują swoje umiejętności komedii fizycznej – szczególnie Philip Arditti jako Berowne.

Wyznania miłości mają formę sonetów lub innej poezji, które w tej inscenizacji są ustawione do melodii popularnych utworów hiszpańskojęzycznych artystów; łatwo rozpoznawalne są tony „Despacito”, „Livin’ La Vida Loca” i „Hips Don’t Lie”, co pozwala oryginalnym tekstom trafiać do nowoczesnej publiczności. To kreatywne podejście to najlepsze z obu światów.

Ned Costello błyszczy jako niepewny siebie król Nawarry, pełen bufonady, ale często szukający wsparcia u swoich towarzyszy. Jimena Larraguivel pozostaje w pamięci mimo skromnego czasu scenicznego Jaquenetty; jej nieokiełznana pasja na każdym kroku później kontrastuje z rozpaczą kobiety na krawędzi załamania. Joshua Hill ma doskonałe wyczucie komediowe w roli Costarda, jego wtrącenia są idealnie wyważone, by maksymalizować śmiech i czasami kradnie scenę.

Norah Lopez Holden bez wątpienia jest gwiazdą tego przedstawienia. Jej kreacja księżniczki Hiszpanii jest bezbłędna — łączy humor z autorytetem i emocjami, a do tego przejmuje dowodzenie podczas wszystkich okazji tanecznych; jej pełen żalu finałowy taniec to przejmujący moment spektaklu, którego siła promieniuje na resztę obsady. Lopez Holden to aktorka, na którą zdecydowanie warto zwrócić uwagę.

Choć produkcja nie jest idealnie wypolerowana, przebłyski genialności sprawiają, że widzowie opuszczają teatr z uśmiechem na twarzy i flamenco w krokach. Teatralna fiesta idealna na letnią falę upałów.

Love’s Labour’s Lost będzie wystawiane w The Globe Theatre do 13 września

Zdjęcia: Tristram Kenton

Kup bilety na Love's Labor's Lost