Διαθέσιμες Γλώσσες
Το εύθραυστο θέμα που ενώνει την καλοκαιρινή σεζόν φέτος στο Shakespeare’s Globe είναι το ‘1599 ή 1939’, που τους επέτρεψε να ανεβάσουν τόσο έργο του Μπρεχτ όσο και αρκετές θεατρικές παραστάσεις του Σαίξπηρ που είναι συνηθισμένες εδώ. Ευτυχώς αφήνει χώρο και για κάτι που δεν έχει ανέβει ούτε στη σκηνή από τότε που η Michelle Terry παρουσίασε την πρώτη της σεζόν το 2018· αυτό το Love’s Labour’s Lost ωστόσο, τοποθετείται στο υπαίθριο Globe Theatre και με μια χαρακτηριστική ισπανική χροιά.
Το έργο εκτυλίσσεται στη Ναβάρρα, ένα βασίλειο στο βορειο της Ισπανίας, όπου βρίσκουμε τον βασιλιά και τους φίλους του Μπερόουν, Λονγκαβίλ και Ντουμάν στην αρχή· έχουν υπογράψει συμφωνία να μελετούν μαζί για τρία χρόνια και να αποφεύγουν την παρέα των γυναικών - ξεχνώντας όμως ότι η πριγκίπισσα της Ισπανίας καταφτάνει σύντομα με τη συνοδεία της. Ο βασιλιάς, μη θέλοντας να σπάσει τον όρκο άμεσα, αλλά επιθυμώντας να δείξει διπλωματία, καλωσορίζει τις γυναίκες και τις επιτρέπει να κατασκηνώσουν έξω από το παλάτι. Η συμφωνία δοκιμάζεται έντονα σε όλους τους άντρες, που ο καθένας μυστικά ομολογεί τα αισθήματά του για μέλη της συνοδείας - και τα γεγονότα μπερδεύονται ακόμη περισσότερο από λάθος αποστολή επιστολών του Μπερόουν και του επισκέπτη Δον Αρμάδο προς λάθος γυναίκα. Θα λυθεί αυτή η κατάσταση;
Καθώς μπαίνετε στο θέατρο, το σκηνικό της Katie Lias σας κατακλύζει αμέσως - ο μπλε και χρυσός σχεδιασμός λειτουργεί υπέροχα στον αναπαραγόμενο ελισαβετιανό χώρο. Είτε αυτή η χρωματική παλέτα είναι αναφορά στους ιστορικούς δεσμούς της Ναβάρρας με το γειτονικό Βασίλειο των Αστουριών, είτε απλά μια αισθητικά ευχάριστη επιλογή, ισορροπεί με το υπόλοιπο της παραγωγής και επιτρέπει στα κοστούμια να ξεχωρίσουν. Ενώ ο Ναβάρρα και οι άντρες του θυμίζουν έντονα τις λευκές στολές της Λίβερπουλ στο θρυλικό τελικό Κυπέλλου FA του 1996 (με ισπανικό θέμα), η πριγκίπισσα και οι κυρίες της φορούν πολύ πιο φωτεινά χρώματα – το βελούδινο κόκκινο κοστούμι της πριγκίπισσας με χρυσές λεπτομέρειες ξεχωρίζει, κάνοντας τη σημαία της Ισπανίας φορετή. Η χρήση gegants και cabezudos (γίγαντες και κεφαλές από παπυρομάσα) στη σκηνή των Εννέα Αξιωματούχων είναι επίσης μια ωραία πινελιά.
Οι φαν του Σαίξπηρ γνωρίζουν ότι συνήθως η Πριγκίπισσα της Γαλλίας είναι ο κεντρικός θηλυκός χαρακτήρας, ωστόσο καθιστώντας την Ισπανίδα, το φλαμένκο γίνεται σαφώς πιο οργανικό στοιχείο της παράστασης· θα ήταν λίγο παράξενο για μια γαλλίδα πριγκίπισσα να είναι τόσο πεπειραμένη σε αυτό το είδος χορού, και συνεπώς οποιοδήποτε φλαμένκο θα φαινόταν προσαρτημένο και όχι ζωντανό στην αφήγηση. Η Πριγκίπισσα της Ισπανίας χρησιμοποιεί το χορό και την κίνηση για να εκφραστεί, αναπτύσσοντας τον χαρακτήρα της με τρόπο που αλλιώς δεν θα ήταν εφικτό. Ακόμη και αν το φλαμένκο κατάγεται νότια, ενώ όλα τα υπόλοιπα σαφώς βρίσκονται στον βορρά.
Η κεντρική πλοκή λειτουργεί εξαιρετικά και έχει σίγουρα μελετηθεί καλά, η μη παραδοσιακή κατάληξη (για μια πρώιμη νεομοντέρνα κωμωδία) χτυπά πιο δυνατά χάρη στην παθιασμένη έκφραση θλίψης της πριγκίπισσας. Η πλοκή με τον Δον Αρμάδο δυσκολεύεται να αποδώσει, παρά την υπέροχα εκκεντρική ερμηνεία του Andro Crespo. Οι αλληλεπιδράσεις του με τον Moth (έναν ευχάριστο Jax Guerrero) παρέχουν στον απαραίτητο χιούμορ, ωστόσο η εμφάνιση της Katy Stephens που υποδύεται την Su Pollard ως Holofernes αργότερα μπερδεύει τα πράγματα – απλά τραβιέται πολύ και δεν φαίνεται καθόλου απαραίτητο.
Αν και δεν είναι καινοτόμο μονοπάτι, καθώς και το Much Ado About Nothing αποτελεί μέρος αυτής της σεζόν, ίσως θα ήταν διασκεδαστικό να ακολουθηθεί η διαδρομή με Love’s Labour’s Lost και Love’s Labour’s Won, συνδέοντας τα δύο έργα όπως το Shakespeare’s Globe έχει ξανακάνει με την Henriad. Κατά τη διάρκεια του χορού στο φινάλε, θυμήθηκα επίσης την μεξικανική εκδοχή του Much Ado από τον Matthew Dunster το 2017 - μια αναβίωση αυτής μαζί με το τωρινό Love’s Labour’s Lost σε μια διπλή παράσταση θα ήταν πραγματικά μαγική. Δυστυχώς, αυτό δεν έγινε.
Πέρα από τις χορευτικές σκηνές (με τους καταπληκτικούς Pablo Egea και Anita La Maltesa, συνοδευόμενους από τον cantaor Carlos Lobo Cordón), για μένα τα κορυφαία σημεία της παράστασης βρίσκονται στη 4η πράξη, σκηνή 3. Σε αυτό το μέρος, ο Μπερόουν εκφράζει δημόσια την αγάπη του για τη Ροζαλίνη και στη συνέχεια κρύβεται όταν φτάνει ο βασιλιάς για να ομολογήσει με τη σειρά του την αγάπη του για την πριγκίπισσα – στη συνέχεια εμφανίζονται ξεχωριστά ο Λονγκαβίλ και ο Ντουμάν, ομολογώντας την αγάπη τους για τις Μαρία και Κατερίνα ενώ οι υπόλοιποι κρύβονται. Αυτή η σκηνή σκηνοθετείται πολύ καλά από την Indiana Lown-Collins και αναδεικνύει τις σωματικές ικανότητες των ηθοποιών στην κωμωδία – ιδιαίτερα του Philip Arditti ως Μπερόουν.
Οι ομολογίες αγάπης παίρνουν τη μορφή σονέτων ή άλλης ποίησης στο κείμενο, που σε αυτή την παραγωγή συνοδεύονται από μελωδίες δημοφιλών ισπανόφωνων καλλιτεχνών· οι μελωδίες των «Despacito», «Livin' La Vida Loca» και «Hips Don’t Lie» αναγνωρίζονται γρήγορα και παρουσιάζουν το πρωτότυπο κείμενο με τρόπο που συντονίζεται με το σύγχρονο κοινό. Αυτή η δημιουργική προσέγγιση είναι το καλύτερο από δύο κόσμους.
Ned Costello προσφέρει μια ξεκαρδιστική ερμηνεία ως ο βασιλιάς της Ναβάρρας, όχι και τόσο σίγουρος για τον εαυτό του, γεμάτος έπαρση αλλά συχνά αναζητώντας επιβεβαίωση από τους άντρες του. Η Jimena Larraguivel είναι αξέχαστη, παρά τον περιορισμένο χρόνο στη σκηνή ως Jaquenetta· πάντα με το πάθος της εμφανές και σχεδόν ανεξέλεγκτη, αργότερα δείχνοντας μια απελπισμένη γυναίκα στα όρια. Ο Joshua Hill έχει εξαιρετική κωμική παράδοση ως Costard, με τις παρεμβάσεις του ιδανικά χρονισμένες για να αυξήσουν τα γέλια και καταφέρνοντας να κλέψει σκηνές.
Norah Lopez Holden είναι αναμφίβολα το αστέρι της παράστασης. Η ερμηνεία της ως Πριγκίπισσας της Ισπανίας είναι χωρίς ίχνος σφάλματος, ισορροπώντας το χιούμορ με την αυθεντία και το συναίσθημα, ενώ αναλαμβάνει τον χορό σε κάθε ευκαιρία· ο γεμάτος πόνο τελικός χορός της είναι μια φορτισμένη στιγμή που μεταδίδει την ενέργειά της σε όλη την ομάδα. Η Lopez Holden είναι σίγουρα κάποια που αξίζει να προσέξουμε.
Αν και δεν πρόκειται για μια τέλεια, άψογη παραγωγή, εκπέμπει στιγμές λαμπρότητας που εξασφαλίζουν ότι το κοινό θα φύγει χαμογελαστό και με ρυθμό φλαμένκο στα δάχτυλα των ποδιών. Μια θεατρική γιορτή άξια του καλοκαιρινού καύσωνα.
Το Love’s Labour’s Lost παίζεται στο The Globe Theatre έως τις 13 Σεπτεμβρίου
Φωτογραφία: Tristram Kenton
.jpg?format=auto&width=300)
