Bij het kijken naar Mary Page Marlowe heb je het gevoel dat je constant probeert een mozaïek van het leven van één vrouw samen te stellen, gezien in snapshots, verlicht door momenten van helderheid, maar nooit een compleet beeld vormend. Onder de regie van Matthew Warchus, in zijn laatste seizoen als Artistiek Directeur van de Old Vic, voert de productie Tracy Letts' toneelstuk niet-chronologisch op, in 11 scènes over zeven decennia, waarin Mary op verschillende leeftijden wordt getoond.
Mary is een accountant, een dochter, een moeder, een vrouw gevangen in verwachtingen en in haar eigen spijt; ze worstelt met verslaving, relaties en schaamte. Letts weigert ons nette verklaringen te geven: belangrijke relaties en geheimen worden eerder gesuggereerd dan duidelijk uitgelegd, en de fragmenten zweven. Dit geeft het stuk zijn kracht, maar laat ook hiaten die het publiek soms onvervuld achterlaten. Het schrijven trilt in intense momenten, maar kan in andere momenten bijna afstandelijk aanvoelen in zijn terughoudendheid. Het opvoeren van het stuk in de rondte maakt het intiemer; we zien Mary van meerdere kanten, letterlijk, en dat gevoel van altijd deels verwijderd of deels bekend zijn, past bij het stuk.
Susan Sarandon, in haar Britse toneeldebuut, speelt de oudere Mary op 59-, 63- en 69-jarige leeftijd. Haar optreden is briljant stil en magnetisch - ze brengt de fysieke vermoeidheid van de leeftijd over, maar ook een innerlijke standvastigheid. Het is een uitstekende vertolking van een vrouw die zoveel heeft meegemaakt, het gewicht van haar ervaringen dragend in de stand van haar schouders.
Als Sarandon het stuk zijn emotionele zwaarte geeft, levert Andrea Riseborough de volatiliteit die het levendig houdt. Als Mary in haar veertiger en vijftiger jaren schetst ze de desintegratie van het personage van middelbare leeftijd met rauwe directheid - ze is broos, impulsief, snel om op te vlammen en toch nooit gereduceerd tot een cliché. De scènes van Riseborough knetteren van de spanning van iemand die probeert aan haar eigen keuzes te ontsnappen, waardoor haar Mary de meest onvoorspelbare is en soms de meest hartverscheurende. Ze vindt flitsen van humor in de verdedigingsmechanismen van het personage, waardoor we de charme zien die anderen ooit aantrok, om dan snel de zelfdestructieve streep eronder te onthullen.
De jongere incarnaties van Mary, gespeeld door een sterk ensemble (Rosy McEwen - als Mary op 27 en 36 jarige leeftijd, Alisha Weir - als 12-jarige Mary, en Eleanor Worthington-Cox als 19-jarige Mary), bieden flitsen van haar verleden, trauma, beschadigde relaties en rebellie, de dingen die haar latere leven zullen definiëren. Deze acteurs doen veel om de zaden te zaaien voor wat Sarandon en Riseborough in volle bloei onthullen tijdens hun scènes.
Toch zijn er dingen die frustreren. De structuur die Letts artistiek kiest, de niet-chronologie, het springen tussen leeftijden, het achterhouden van uitleg, betekent dat Mary altijd deels ongrijpbaar blijft. We krijgen veel scènes die op zichzelf krachtig zijn, maar te vaak worden we weggetrokken voordat de onderstromen zich volledig ontwikkelen. Het stuk plaagt met zijn thema's van identiteit, genderrollen en zelfkennis, maar laat ze vaak zonder oplossing zweven.
Uiteindelijk bewijst Mary Page Marlowe een doordachte en vaak ontroerende verkenning van een geleefd leven. De uitvoeringen van elke Mary en de uitstekende ondersteunende cast geven het stuk zijn hartslag, zelfs wanneer de episodische structuur het publiek enigszins op afstand houdt. Het is een productie die de moeite waard is om te zien vanwege het opmerkelijke acteren en de manier waarop het ons vraagt een, uit fragmenten, mysteries van een gewoon, ingewikkeld leven samen te voegen.
Mary Page Marlowe is tot 1 november in de Old Vic te zien.
Fotocredits: Manuel Harlan
