Recenzja: MARY PAGE MARLOWE, w obsadzie Susan Sarandon i Andrea Riseborough

Oglądając Mary Page Marlowe, czujesz, jakbyś ciągle próbował złożyć mozaikę życia jednej kobiety, uchwyconą w mgnieniach, oświetlonych momentami jasności, nigdy jednak nie tworzącą pełnego obrazu. Pod kierownictwem Matthew Warchusa, w swoim ostatnim sezonie jako dyrektor artystyczny Old Vic, produkcja wystawia sztukę Tracy’ego Lettsa w sposób niechronologiczny, w 11 scenach rozciągających się na siedem dekad, które pokazują Mary w różnych etapach życia. 

Mary jest księgową, córką, matką, kobietą uwięzioną w oczekiwaniach i własnych żalach; zmaga się z uzależnieniem, relacjami i wstydem. Letts odmawia dostarczenia nam schludnych wyjaśnień: kluczowe relacje i sekrety są sugerowane, a nie wyraźnie wyjaśnione, a fragmenty mają swobodę. To nadaje sztuce jej moc, ale także pozostawia luki, które czasami sprawiają, że publiczność czuje się niedosyt. Pisanie w pewnych momentach drży z intensywności, ale w innych może wydawać się prawie odległe w swoim powściągnięciu.  Wystawienie sztuki w okręgu sprawia, że wydaje się bardziej intymna; widzimy Mary z wielu stron, dosłownie, a to poczucie bycia zawsze częściowo na uboczu, lub częściowo znanym, pasuje do przedstawienia. 

Susan Sarandon, debiutująca na scenie w Wielkiej Brytanii, gra starszą Mary w wieku 59, 63 i 69 lat. Jej występ jest wspaniale spokojny i magnetyczny – oddaje fizyczne zmęczenie starości, ale także wewnętrzną stabilność. To doskonałe przedstawienie kobiety, która przeszła przez tak wiele, nosząc ciężar swoich doświadczeń na barkach. 

Jeśli Sarandon nadaje sztuce emocjonalną ciężkość, Andrea Riseborough dostarcza zmienności, która ją ożywia. Jako Mary w swoich czterdziestych i pięćdziesiątych latach, chartuje rozkład postaci ze surową bezpośredniością – jest krucha, impulsywna, szybko się zapala, ale nigdy nie spada do banału. Sceny Riseborough crackują napięciem kogoś, kto stara się uciec od własnych wyborów, co sprawia, że jej Mary jest najbardziej nieprzewidywalna i, w pewnych momentach, najbardziej poruszająca. Znajduje przebłyski humoru w obronnych zachowaniach postaci, pozwalając nam dostrzec urok, który niegdyś przyciągnął innych, zanim szybko ujawni zestaw autodestrukcyjnych cech poniżej.

Młodsze wcielenia Mary, grane przez silny zespół (Rosy McEwen - jako Mary w wieku 27 i 36 lat, Alisha Weir - jako 12-letnia Mary, oraz Eleanor Worthington-Cox jako 19-letnia Mary), oferują przebłyski jej przeszłości, traumy, zniszczonych relacji i buntu, rzeczy, które zdefiniują jej późniejsze życie. Te aktorki robią wiele, aby zasadzić nasiona tego, co Sarandon i Riseborough ujawniają w pełnym rozkwicie podczas swoich scen.

Jednak są rzeczy, które frustrują. Struktura, która jest artystycznym wyborem Lettsa, niechronologia, skakanie między wiekiem, wstrzymywanie wyjaśnień, sprawia, że Mary zawsze pozostaje częściowo nieuchwytna. Otrzymujemy wiele scen, które są silne same w sobie, ale zbyt często zostajemy odciągnięci zanim prądy podpowiedzi w pełni się rozwiną. Sztuka kusi swoimi tematami tożsamości, ról płci i samowiedzy, ale często pozwala im dryfować, bez rozwiązania.

Ostatecznie, Mary Page Marlowe okazuje się przemyślaną i często poruszającą eksploracją życia przeżywanego. Występy każdej Mary oraz doskonała obsada drugoplanowa nadają tej sztuce rytm, nawet gdy episodowa struktura lekko trzyma publiczność z dala. To produkcja, którą warto zobaczyć za niezwykłe aktorstwo i za to, w jaki sposób prosi nas o zebranie, z fragmentów, tajemnic zwyczajnego, skomplikowanego życia.

Mary Page Marlowe gra w Old Vic do 1 listopada.

Zdjęcie: Manuel Harlan

Kup bilety na Mary Page Marlowe