สัมภาษณ์: ชโลเอ มอสส์ เกี่ยวกับการดัดแปลง THE GUILTY ที่ Donmar Warehouse

The Guilty เขียนโดย ชโลเอ มอสส์ กำลังจะมีการเปิดตัวครั้งแรกทั่วโลกที่ The Donmar Warehouse ในเดือนนี้ โดยโชว์นี้มีพื้นฐานจากบทภาพยนตร์ Den Skyldige โดย กุสตาฟ มึลเลอร์ และ เอมิล นีย์การ์ด อัลเบิร์ตเซน เล่าถึงตำรวจนายหนึ่งชื่อ โจ [รัสเซลล์ โทวี] ที่ได้รับสายโทรศัพท์ฉุกเฉิน 999 ที่น่ากังวลในขณะปฏิบัติหน้าที่กลางคืน เมื่อเร็วๆ นี้เรามีโอกาสได้พูดคุยกับมอสส์เกี่ยวกับการดัดแปลง The Guilty สำหรับเวที เราได้อภิปรายเกี่ยวกับสิ่งที่ทำให้เธออยากทำโปรเจกต์นี้ สัมผัสกับประสบการณ์การทำงานร่วมกับ เฟลิกซ์ บาร์เร็ต และกระบวนการสร้างสรรค์การเขียนสำหรับนักแสดงคนเดียวบนเวที

คุณเริ่มต้นในโลกของโรงละครได้อย่างไร?

ฉันเขียนมาตั้งแต่เด็ก! และเมื่อฉันไปเรียนที่แมนเชสเตอร์ เมโทรโปลิแทน ส่วนหนึ่งของหลักสูตรคือการเขียนบทละคร ฉันเขียนบทละครที่แย่มากๆ เข้าร่วมในหลักสูตรนี้ซึ่งโชคดีที่มันไม่เคยถูกเปิดเผย! [ขำ] ไม่นานหลังจากนั้น ฉันย้ายไปลอนดอนและเริ่มเข้าร่วมโปรแกรมนักเขียนเยาวชนที่ Royal Court ฉันได้เข้าร่วมการประชุมช่วงเย็นกับนักเขียน ไซมอน สตีเฟนส์ เป็นเวลา 10 สัปดาห์ และเมื่อจบลงมีเทศกาลนักเขียนเยาวชนที่จัดขึ้นทุกสองปี ดังนั้นฉันจึงส่งบทละครที่เขียนในช่วงนั้นและมันก็ได้รับการผลิต นั่นคือในปี 2002 - นานมาแล้ว! ดังนั้นบทละครแรกของฉันจึงอยู่ที่นั่น และจากนั้นไซมอนก็เชื่อมโยงฉันกับเอเยนต์ของเขาคือ เมล เคนยอน ที่เยี่ยมยอด ดังนั้นทุกอย่างจึงมาบรรจบกัน นั่นเป็นช่วงเวลาที่ทำให้ฉันรู้ว่าฉันสามารถทำอาชีพนี้ได้จริงๆ

และอะไรทำให้คุณอยากทำงานใน The Guilty?

เมื่อสองปีครึ่งที่แล้ว ฉันได้รับโทรศัพท์จากเอเจนต์ของฉัน และเธอได้สนทนากับโปรดิวเซอร์และ เฟลิกซ์ บาร์เร็ต ซึ่งมีส่วนเกี่ยวข้องในโปรเจกต์นี้อยู่แล้ว ฉันชอบผลงานของพั้นซ์ดรังก์และเฟลิกซ์มาก และมันทำให้ฉันรู้สึกน่าสนใจเสมอ ฉันมักจะชอบสิ่งที่อยู่นอกโซนสบายของตัวเอง และฉันได้สนทนากับพวกเขาและรู้สึกลงตัวกับพวกเขามาก ฉันดูภาพยนตร์ [Den Skyldige] ตั้งแต่เนิ่นๆ และไม่ได้ดูมันอีกตั้งแต่นั้น! แต่เหตุผลส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันอยากทำมันคือฉันรู้สึกกลัวว่าจะพยายามดัดแปลงมันสำหรับเวที แต่จากนั้นมันคือความท้าทาย - จะทำอย่างไรให้ชิ้นงานนี้รู้สึกเป็นละครจริงๆ ไม่มีจุดหมายที่จะดัดแปลงบางสิ่งถ้ามันมีอยู่แล้วอย่างสมบูรณ์แบบ เราจะทำอย่างไรให้มันรู้สึกเหมือนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในละคร? และการสนทนาที่ฉันมีดังกล่าวกับเฟลิกซ์ทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นจริงๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ และจากนั้นโอกาสในการทำให้มันเป็นของตัวเอง เรื่องราวนั้นเป็นการดัดแปลง ดังนั้นสิ่งเหล่านั้นจึงตั้งอยู่ แต่จากนั้นฉันคิดว่า “ฉันจะไม่อ้างอิงถึงภาพยนตร์อีกครั้งและพยายามสร้างชิ้นงานนี้ที่เป็นการดัดแปลงที่ชัดเจน แต่พยายามทำให้มันเป็นของตัวเองและทำให้มันรู้สึกเหมือนละครจริงๆ” ซึ่งเราหวังว่าจะสามารถทำได้!

สำหรับผู้ที่อาจไม่คุ้นเคยกับงานต้นฉบับ คุณสามารถบอกเราเกี่ยวกับ The Guiltyได้ไหม?

แน่นอน! มันเป็นระทึกขวัญ - ระทึกขวัญที่ทำให้คุณคาดหวังอยู่ตลอดเวลา มันเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ดึงดูดฉันเข้าไป เพราะฉันชอบแนวคิดการนำระทึกขวัญที่แท้จริงมาไว้ในโรงละคร รูปแบบนี้ค่อนข้างผิดปกติในโรงละคร ความจริงที่ว่ามันเป็นระทึกขวัญที่เกิดขึ้นในเวลาเดียวกันนั้นเป็นสิ่งที่ดึงดูดใจฉันมาก นอกจากนี้ เรื่องราว ถึงแม้จะไม่อยากเปิดเผยมากนักคือ เรื่องราวของตำรวจนายหนึ่งชื่อ โจ ที่ทำงานอยู่ที่ศูนย์รับสายฉุกเฉิน เขามีปัญหามากมายในชีวิตส่วนตัวของเขา และเรารู้สึกถึงบางสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเขา เรารู้ว่าเขาถูกถอดออกจากหน้าที่ที่ใช้งานอยู่แต่ไม่แน่ใจว่าเพราะอะไร และจากนั้นเขาก็รับสายจากผู้หญิงชื่อ เอมิลี่ ที่ถูกลักพาตัวไป และจากนั้นเนื้อเรื่องทั้งหมดเป็นการ “แข่งกับเวลา” ของโจที่พยายามพูดคุยกับเอมิลี่

คุณสามารถเล่าถึงกระบวนการสร้างสรรค์ของคุณในการเขียน The Guiltyได้ไหม?

แน่นอน! ดังนั้นฉันจึงดูต้นฉบับแล้วเก็บมันไว้ ฉันจริงจังเรื่องสิ่งที่เกี่ยวกับตัวละครเหล่านี้ที่ฉันต้องการจะพลิกแพลง มีโจ แต่ตัวละครของเอมิลี่ก็สำคัญเช่นกันและเรื่องราวของเธอนอกเวที ฉันพบว่าสิ่งนั้นน่าสนใจมาก และต้องการพัฒนาและสร้างโลกที่มั่นคงจริงๆ ว่าพวกเขาเหล่านี้คือใคร พวกเขาผ่านอะไรมาบ้าง และพวกเขาคือใครนอกเวที เราได้รับสายโทรศัพท์มากมาย เราจึงได้ข้อมูลมากมาย และมันสำคัญมากสำหรับฉันที่จะทำให้เข้าใจว่าพวกเขาคือใคร และนี่คือสิ่งที่เยี่ยมมากในระหว่างการซักซ้อม มีตัวละครนอกเวทีราวสิบเจ็ดตัว เช่น ตำรวจคนอื่นๆ หรือผู้คนที่โทรเข้ามาพร้อมกับเหตุฉุกเฉินของตนเอง เพื่อสร้างโลกเหล่านั้นและคิดให้ดีว่าตัวละครใหม่นี้คือใคร โจคือใครในการแสดงนี้ และเอมิลี่คือใคร ดังนั้นการสร้างโลกขนาดใหญ่เช่นนี้จึงสำคัญ เพราะมันเกิดขึ้นในศูนย์รับสาย โจอยู่ที่โต๊ะของเขารับสายเหล่านี้ แต่หวังว่ามันจะไม่รู้สึกนิ่งอยู่ที่เดิม จุดสำคัญของงานคือการตระหนักถึงตัวละครเหล่านี้และเข้าใจพวกเขาให้ดี มันรู้สึกใหญ่กว่าผลรวมของมันมีส่วน - งานและกระบวนการสร้างสรรค์ของฉันจึงเกี่ยวข้องกับการมั่นใจในเรื่องนี้

การเขียนให้กับนักแสดงเพียงคนเดียวบนเวทีเป็นอย่างไร?

มันน่าสนใจและท้าทายมาก! ตอนนี้มันอยู่ในช่วงฝึกซ้อมแล้ว เฟลิกซ์และรัสเซลล์ [โทวี] ได้ทำงานมากมายเกี่ยวกับการเคลื่อนไหว - ว่าจะทำอย่างไรให้เขาลุกขึ้นจากโต๊ะและเคลื่อนที่ไปรอบๆ เพราะมันเต็มไปด้วยไฟฟ้า อดรนทนไม่ไหวมาก แต่มันเป็นระทึกขวัญที่ถูกจำกัดอยู่ในพื้นที่เล็กมาก ที่ไหนคือที่ที่การกระทำนั้นไป? ลักษณะทางกายภาพคืออะไร? คิดมากเกี่ยวกับการรักษาความน่าสนใจเอาไว้ว่า จะให้ตัวละครนั้นเคลื่อนที่ไปที่ไหน ต้องมีการใช้ภาษากายอย่างไร? เพราะมันอยู่ใน Donmar และ Donmar มีความใกล้ชิดอย่างมาก กับ แกเร็ธ ฟราย ที่รับผิดชอบการออกแบบเสียง และ แอนนา วัตสัน ที่รับผิดชอบการออกแบบแสง ทุกอย่างได้รับการปรับแต่งอย่างยอดเยี่ยมและตื่นเต้น โจทำให้หยอดอัลกาซัลเซอร์ และคุณสามารถได้ยินเสียงฟองนั้นเพราะการออกแบบเสียงอันยอดเยี่ยมของแกเร็ธ และแสงเข้าที่โจจากงานของแอนนา ทุกอย่างรู้สึกตึงเครียด และมันก็ขัดแย้งกับไอเดียที่มันไม่ใช่แค่คนหนึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้ มีหลายสิ่งที่ตามมองไปที่คุณจะสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ

การทำงานกับ เฟลิกซ์ บาร์เร็ต ในฐานะผู้กำกับนั้นเป็นอย่างไร?

อ๋อ สุดยอดมาก! เราเข้ากันได้ดีตั้งแต่วันแรก และมันเป็นกระบวนการที่ดำเนินต่อไป มีหลายอย่างที่เป็นภาพ เช่น การปรับสัมผัสเล็กน้อยและการเปลี่ยนแปลง และสิ่งที่น่าทึ่งเกี่ยวกับเฟลิกซ์และรัสเซลล์คือพวกเขาพร้อมสำหรับการปรับเปลี่ยนเหล่านั้น เพราะนั่นก็ทำให้กลัวเช่นกัน - การเปลี่ยนแปลงในช่วงหลังของกระบวนการ! แต่คุณสมบัติของชิ้นงานกำหนดให้ต้องทำแบบนั้น เพราะตอนนี้เรากำลังอยู่ในช่วงเวลานั้น บางทีอาจทำการตัดบรรทัดนี้ออก บางทีเราอาจไม่ต้องการพูดมากที่นี่ ดังนั้นมันจึงเป็นกระบวนการที่ร่วมมือกันอย่างยอดเยี่ยมและจะต้องดีมาก เรื่องราวนั้นค่อนข้างหนักแน่นและกระแทกอารมณ์ แต่ก็เป็นกระบวนการที่มีความสุข ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องดี

การทำงานในการดัดแปลงสิ่งใดสิ่งหนึ่งกับการทำงานต้นฉบับในฐานะนักเขียนนั้นเป็นอย่างไร?

มันสามารถเป็นประสบการณ์ที่แปลกได้! ฉันได้ดัดแปลงสิ่งต่างๆ มาก่อน และอย่างที่ฉันบอกไป เมื่อต้องพิจารณาถึงการดัดแปลงสิ่งใดสิ่งหนึ่ง สิ่งแรกที่ฉันคิดคือ ทำไมถึงต้องทำเช่นนั้น? บางหนังสือหรือภาพยนตร์ที่ฉันชอบที่สุด ฉันไม่อยากไปยุ่งกับมันเพราะมันสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว ดังนั้นสำหรับฉัน นั่นเป็นความท้าทายที่แท้จริง - มันจะเป็นชิ้นงานในโรงละครได้อย่างไร? และเมื่อคิดเกี่ยวกับมันและมีการสนทนาเกี่ยวกับวิธีทำให้มันมีลักษณะละคร ทำให้มันเป็นที่เข้าใจ แต่ถ้าฉันไม่รับรู้เรื่องนั้น หรือคิดว่าสิ่งบางอย่างสมบูรณ์แบบในฐานะนวนิยาย ภาพยนตร์ หรือเรื่องสั้น มันจะเป็นปัญหาในการดัดแปลงให้ดีขึ้น ดังนั้นฉันต้องหาสิ่งที่มันต้องการจะบอกว่าอะไร? คำถามใหญ่ทางปรัชญาที่เรากำลังกล่าวคืออะไร? มันเหมาะที่จะเป็นชิ้นงานในโรงละครเพราะมันเหมือนระทึกขวัญฮอลลีวูด แต่ก็มีองค์ประกอบของโศกนาฏกรรมกรีกเช่นกัน มันรู้สึกเหมือนว่ามันเหมาะที่จะอยู่บนเวทีจริงๆ และคุณสามารถทำให้สูงขึ้นได้ ตอนนี้ ฉันไม่สามารถเชื่อได้ว่าฉันเคยตั้งคำถามว่ามันจะดีสำหรับการดัดแปลงเป็นเวทีได้อย่างไร! ดังนั้นการมองหาสาเหตุที่ทำให้มันควรมีรูปแบบที่แตกต่างจากที่มันถูกดัดแปลงจากนั้นจึงสำคัญ

คุณหวังว่าผู้ชมจะได้อะไรจาก The Guilty?

อ่า ก่อนอื่นฉันคิดว่ามันเป็นประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นและทำให้คุณนั่งไม่ติดเก้าอี้ มันค่อนข้างสั้น ดังนั้นมันจึงไหลไปได้อย่างรวดเร็ว - ไม่มีที่ให้หายใจ คุณจะถูกดึงเข้าไป และจากนั้นคุณเป็นผู้ขับขี่กับโจ ตัวละครนี้ ในระดับความบันเทิงเพียงอย่างเดียว มันเป็นการแสดงละครที่ค่อนข้างสนุก และมันตั้งคำถามมากมายเกี่ยวกับสมมติฐานที่เราทำเกี่ยวกับโครงสร้างอำนาจ มีบางอย่างในเรื่องนี้ โดยเฉพาะในยุคของโซเชียลมีเดีย และความรู้สึกไร้อำนาจที่เราทุกคนรู้สึกจากการเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนหน้าจอของเราและสร้างสมมติฐานเกี่ยวกับเรื่องเหล่านั้น สร้างเรื่องเล่าเกี่ยวกับสิ่งที่อาจไม่จำเป็นเป็นเช่นนั้น ดังนั้นหวังว่าสิ่งนี้จะสะท้อนกับผู้ชมเช่นกัน ข้างเคียงกับข้อเท็จจริงที่ว่านี่เป็นประสบการณ์การแสดงละครที่ดีและคืนที่ดี มีคำถามใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังองค์การและโครงสร้างอำนาจ - ใครที่ถืออำนาจและวิธีที่เราซื้อเข้าไปในเรื่องราวเหล่านั้น

และสุดท้าย คุณจะอธิบาย The Guiltyในคำเดียวได้อย่างไร?

รถไฟเหาะ!

The Guilty จัดแสดงตั้งแต่วันที่ 20 มิถุนายน ถึง 15 สิงหาคม ที่ Donmar Warehouse.