Röportaj: Chloë Moss, Donmar Warehouse'daki THE GUILTY Uyarlaması Üzerine

The Guilty, Chloë Moss tarafından yazıldı ve bu ay The Donmar Warehouse'da dünya prömiyerini yapıyor. Gustav Möller ve Emil Nygaard Albertsen'in Den Skyldige adlı senaryosuna dayanan oyun, gece nöbetinde rahatsız edici bir 999 aramasına yanıt veren bir polis memuru olan Joe'yu [Russell Tovey] konu alıyor. Geçtiğimiz günlerde Moss ile The Guilty'yi sahneye uyarlama süreci üzerine konuşma fırsatı bulduk. Onunla bu projede çalışmak istemesine ne sebep olduğunu, Felix Barrett ile çalışmanın nasıl bir deneyim olduğunu ve sahnede tek bir kişi için yazma sürecindeki yaratıcı yaklaşımını konuştuk.

Tiyatro dünyasına ilk nasıl adım attınız?

Çocukluğumdan beri yazıyorum! Manchester Metropolitan'a gittiğimde, dersin bir kısmı oyun yazarlığıydı. O ders kapsamında gerçekten berbat bir oyun yazdım ve neyse ki hiç gün yüzüne çıkmadı! [Gülüyor] Bundan kısa bir süre sonra Londra'ya taşındım ve Royal Court Genç Yazarlar Programı'na başladım. Yazar Simon Stephens ile on hafta boyunca akşam oturumlarına katıldım ve bunun sonunda, iki yılda bir düzenlenen Genç Yazarlar Festivali vardı. Bu süreçte yazdığım oyunu başvuru olarak sundum ve sahnelendi; bu 2002 yılıydı - artık epey uzun zaman önce! Yani ilk oyunum orada sahnelendi ve bu sayede Simon beni muhteşem ajansı Mel Kenyon ile tanıştırdı, böylece her şey bir araya geldi. Bunu gerçekten hayatımı kazanmak için yapabileceğimi fark ettiğim an oldu.

Peki The Guilty üzerinde çalışmak istemenize ne sebep oldu?

İki buçuk yıl önce ajansımdan bir telefon aldım; kendisi yapımcılarla ve zaten projeye bağlı olan Felix Barrett ile görüşmüştü. Punchdrunk'ın ve Felix'in çalışmalarını gerçekten çok seviyordum ve bu proje gerçekten ilgi çekiciydi. Beni her zaman konfor alanımın dışında hissettiren şeyler ilgimi çeker. Onlarla bir sohbet ettim ve gerçekten iyi anlaştık. Filmi [Den Skyldige] çok erken bir aşamada izledim ve o zamandan beri hiç izlemedim! Ama bunu gerçekten yapmak istememin bir kısmı, sahneye uyarlamaya çalışmanın beni biraz korkutmuş olmasıydı, ama sonra asıl mücadele buydu - bu eseri nasıl gerçekten tiyatral hissettireceğiz? Zaten mükemmel bir şekilde var olan bir şeyi uyarlamanın anlamı yok. Bunu nasıl gerçek bir tiyatro olayı gibi hissettirebiliriz? Felix ile yaptığım konuşmalar beni bu konuda gerçekten heyecanlandırdı. Sonra da bunu kendi işim gibi hissettirme fırsatı doğdu. Hikâye bir uyarlama, dolayısıyla o unsurlar sabit, ama şöyle düşündüm: 'Filme bir daha bakmayacağım ve açıkça bir uyarlama olan ama benim kendi işim gibi hissettiren, gerçekten tiyatral bir eser yaratmaya çalışacağım' - umarım başardığımız şey de bu!

Orijinal eseri tanımayanlar için, The Guilty hakkında biraz bilgi verebilir misiniz?

Kesinlikle! Bu bir gerilim filmi - tam anlamıyla nefesinizi tutarak izleyeceğiniz, eski usul bir gerilim. Beni bu projeye çeken bir diğer şey de buydu, çünkü tiyatroya gerçek anlamda bir gerilim eseri koyma fikrini seviyorum. Bu tür, tiyatroda oldukça nadir. Gerçek zamanlı bir gerilim olması benim için gerçekten çekici bir unsur. Ve tabii hikâye de - çok fazla ayrıntı vermeden söylemek gerekirse - acil çağrı merkezinde çalışan Joe adında bir polis memurunun hikâyesi. Özel hayatında bir sürü şey oluyor ve onun için yaklaşan bir şeyin hissini alıyoruz. Aktif görevden alındığını biliyoruz ama nedenini bilmiyoruz. Sonra kaçırılmış olan Emily adında bir kadından bir telefon alıyor. Ve oyunun geri kalanı, Joe'nun Emily'ye ulaşmaya çalıştığı, saatle yarışan gerçek zamanlı bir süreç.

Bize The Guilty'yi yazma sürecinizden biraz bahsedebilir misiniz?

Tabii! Önce orijinalini izledim, sonra onu bir kenara bıraktım. Bu karakterlerde neyi altüst etmek istediğime gerçekten kafa yordum. Joe var, ama bu aynı zamanda Emily'nin karakteri ve onun sahne dışındaki hikâyesiyle de ilgili. Bunu gerçekten büyüleyici buldum ve bunu geliştirmek, bu insanların kim olduğuna, neler yaşadıklarına, sahne dışında nasıl biri olduklarına dair sağlam dünyalar yaratmak istedim. Çok fazla telefon görüşmesi var, dolayısıyla bilgi ediniyoruz ve bu insanların her birinin kim olduğunu detaylandırmak benim için gerçekten önemliydi - provalarda gerçekten harika olan da bu oldu. Sahne dışında on yedi kadar karakter var, diğer polis memurları ya da kendi acil durumlarıyla arayan insanlar; bu dünyaları gerçekten yaratmak ve bu yeni karakterin kim olduğunu, oyunun bu versiyonunda Joe'nun kim olduğunu, Emily'nin kim olduğunu düşünmek gerekiyordu. Yani bu, dev bir dünya yaratma süreciydi, çünkü olay çağrı merkezinde geçiyor. Joe masasında oturuyor, bu aramaları alıyor, ama umarım statik hissettirmiyor. Ve bunun büyük bir kısmı, bu karakterlerin gerçekleştirilmesi ve kim olduklarıyla, onlara dair bir his edinmemizle ilgili. Parçalarının toplamından daha büyük hissettiriyor - yaratıcı sürecimin büyük bir kısmı bunu sağlamaya yönelikti.

Sahnede sadece tek bir kişi için yazmak nasıl bir şey?

Gerçekten ilginç ve zorlu! Şu anda provalarda. Felix ve Russell [Tovey], onun bedensel ifadesi üzerine çok çalışıyorlar - onu masadan nasıl kaldıracağız, nasıl hareket ettireceğiz - çünkü gerilim çok yüksek, adrenalin tavan yapmış durumda. Ama bu, çok küçük bir alana sıkışmış bir aksiyon gerilimi. O aksiyon nereye gidiyor? Fiziksel ifade nerede oluyor? Bunu ilginç tutmayı, bu karakteri hareket ettirmeyi nasıl sürdüreceğimizi çok düşünüyoruz. Nereye gidiyorlar? Beden dilleri nasıl? Çünkü bu Donmar'da geçiyor ve Donmar çok samimi bir mekân. Ses tasarımını yapan Gareth Fry ve ışık tasarımını yapan Anna Watson ile birlikte her şey heyecan verici bir şekilde, dikkatlice uyumlu hale getirildi. Joe bir Alka-Seltzer düşürüyor ve Gareth'in muhteşem ses tasarımı sayesinde o gazlı sesi duyabiliyorsunuz, ışıklar da Anna'nın çalışması sayesinde Joe'nun üzerine düşüyor. Her şey çok gergin hissettiriyor ve bu da bunun sadece bir sandalyede oturan biri olmadığı fikrine ters düşüyor. Gözünüzün çekileceği bir sürü ayrıntı var - küçük detayları fark edeceksiniz.

Peki yönetmen olarak Felix Barrett ile çalışmak nasıl bir deneyim oldu?

Ah, muhteşem! İlk günden itibaren gerçekten çok iyi anlaştık ve bu, sürekli devam eden bir süreç. Çok fazla görsel unsur var, küçük ince ayarlar yapmak ve değişiklikler gerçekleştirmek gerekiyor. Felix ve Russell hakkında harika olan şey, bu değişikliklere gerçekten açık olmaları, çünkü bu da oldukça korkutucu bir şey - sürecin oldukça geç bir aşamasında değişiklik yapmak! Ama eserin doğası bunu gerektiriyor, çünkü şu anda gerçekten o anın içindesiniz. Belki bu satırı kısaltmak gerekiyor, belki burada bu kadar çok şey söylememize gerek yok. Yani bu, her yönüyle çok işbirlikçi ve harika bir süreç oldu; hikâye oldukça yoğun ve sarsıcı olsa da, süreç çok keyifli geçti, ki bu da güzel bir şey.

Bir yazar olarak bir şeyin uyarlamasını yapmak ile orijinal bir eser yazmak arasında nasıl bir fark var?

Garip bir deneyim olabiliyor! Daha önce de uyarlamalar yaptım ve daha önce de söylediğim gibi, bir şeyi uyarlamayı düşünürken benim için ilk sorulacak şey şu: bunu neden yapasın ki? En sevdiğim bazı kitaplara veya filmlere dokunmak istemem, çünkü onlar zaten mükemmel bir şekilde var oluyor. Yani benim için ilk zorlayıcı şey buydu - bu nasıl bir tiyatro eseri olabilir? Sonra bunu düşünüp bunu nasıl tiyatral hale getirebileceğimize dair sohbetler yaptıkça birden anlam kazandı. Ama eğer bunu fark etmezsem, ya da bir şeyin roman, film veya kısa öykü olarak zaten mükemmel olduğunu düşünürsem, o zaman bu, bir şeyi daha iyi bir şekilde uyarlamak açısından sorunlu olur. Yani şu şeyi bulmam gerekiyor: bu ne anlatıyor? Ortaya koyduğumuz o büyük felsefi soru ne? Bu, aynı zamanda bir tiyatro eseri olmaya da gerçekten uygun, çünkü bu bir Hollywood gerilimi gibiydi ama aynı zamanda Yunan trajedisinin unsurlarını da taşıyor. Sahnede olmaya gerçekten uygun hissettiriyor ve bunu gerçekten yükseltebilirsiniz. Şimdi, bunun sahneye uyarlanmaya uygun olup olmadığını hiç sorguladığıma inanamıyorum! Yani mesele, bunun uyarlandığı biçimden farklı bir biçimde olması gerektiğine dair sebepleri aramak.

Seyircilerin The Guilty'den ne çıkarmasını umuyorsunuz?

Öncelikle, bunun gerçek anlamda coşkulu, nefes kesici, heyecan verici bir deneyim olduğunu düşünüyorum. Oldukça kısa, bu yüzden hızla akıp gidiyor - nefes almaya vakit yok. İçine çekiliyorsunuz ve sonra bu karakter Joe ile birlikte direksiyondasınız. Salt bir eğlence düzeyinde bile, gerçekten heyecan verici bir tiyatro olayı. Güç yapıları hakkında yaptığımız varsayımlarla ilgili bir sürü soru ortaya atıyor. Özellikle bu sosyal medya çağında, ekranlarımızda olayların gelişmesini izlemekten kaynaklanan bir çaresizlik hissi ve bunlarla ilgili varsayımlarda bulunma, aslında öyle olmayabilecek şeyler için anlatılar kurma durumu var. Yani umarım bu da seyircilerde yankı bulur. Bunun harika bir tiyatro deneyimi ve iyi bir gece olmasının yanı sıra, büyük kurumlar ve güç yapıları hakkında daha büyük sorular da var - kimin gücü elinde tuttuğu ve buna dair anlatılara nasıl inandığımız gibi.

Son olarak, The Guilty'yi tek bir kelimeyle nasıl tanımlarsınız?

Hız treni!

The Guilty, 20 Haziran - 15 Ağustos tarihleri arasında Donmar Warehouse'da sahnelenecek.