Recenzja: LA FILLE DU REGIMENT, Royal Ballet & Opera

W miłości i wojnie wszystko jest dozwolone — przynajmniej do czasu, gdy bohater wkracza na czołgu. Z Tamsin Greig w zabawnej epizodycznej roli, inscenizacja Laurent Pelly'ego komicznej opery Donizettiego wraca do Covent Garden po raz piąty.

Chociaż fabuła jest dość zwariowana, Gaetano Donizetti's La fille du régiment wywołała prawdziwe kontrowersje krytyków, gdy po raz pierwszy zadebiutowała w 1840 roku. Skierowana na francuskie libretto, opera powstała podczas jego dobrowolnego wygnania w Paryżu w późnych latach 30-tych. Premierowa wersja opera została zaatakowana przez prasę pod przewodnictwem Hector Berlioza, którego ksenofobiczne zastrzeżenia dotyczące włoskich kompozytorów monopolizujących paryskie teatry operowe nie mogły powstrzymać opery przed odniesieniem ogromnego sukcesu.

Ironią dla Berlioza było to, że jednym z powodów, dla których jego krzyk rozpaczy nie odniósł skutku, była urokliwa, dowcipna — choć nieco szalona — fabuła stworzona przez Jules-Henri Vernoy de Saint-Georges i Jean-François Bayard. Po tym, jak znaleziono ją jako niemowlę na polu bitwy, Marie jest wychowywana jako maskotka przez cały regiment francuskich żołnierzy (których nazywa swoimi „tatusiami”). Obiecuje im i ich sierżantowi Sulpice, że poślubi tylko żołnierza z ich szeregów. Pojawiają się dwa problemy: po pierwsze, zakochuje się szaleńczo w przystojnym młodym tyrolskim chłopu, Tonio; potem przyjeżdża jej prawdziwa matka, markiza Berkenfield, z planami, aby wydać ją za ekscentryczne rody Crakentorpów.

Scenografia z kanciastymi wzgórzami i górami z fragmentów mapy odnosi się nie tylko do miejsca akcji opery, ale także do zdradliwego terenu, który muszą pokonać śpiewacy. Aria Tonio z aktu I „Ah! mes amis, quel jour de fête” wymaga od tenora zrealizowania ośmiu napisanych wysokich C, oraz dziewiątego, które nie jest zapisane, ale jest powszechnie oczekiwane. To trudne zadanie, ale jednym z powodów, dla których Juan Diego Flórez był powtórnie zapraszany po premierowym występie w Covent Garden w 2007 roku. Niektórzy mogą powiedzieć, że 53-latek jest nieco za stary na skakanie po Alpach jako młody Tonio; ci, którzy tak sądzą, powinni obejrzeć Flóreza, który defysuje zarówno wiek, jak i oczekiwania.

Jego chemia z Sarą Blanch (grającą Marie w swoim debiucie w ROH) czasami wydaje się bardziej mechaniczna niż naturalna, ale oboje okazują prawdziwą czułość dla materiału. Miałą trudniejszą fizyczną rolę, śpiewając leżąc na ziemi, unoszona przez żołnierzy, lub wirując w sukni, w której można schować Matterhorn. Pelly poddaje ją operowemu wyzwaniu: najpierw radośnie skacząc po alpejskim krajobrazie jak Julie Andrews w szczególnie udany poranek; następnie smutno wykonując „Il faut partir.”

Teraz, kiedy Greig szczęśliwie osiedliła się w fazie „robić cokolwiek mi się podoba” w swojej karierze, z radością obserwuje się, jak dominuje scenę Royal Opera House w drobnej, ale bardzo zapadającej w pamięć roli matriarchy Crakentorpów. Rola jest czystą ulgą komediową, ale Greig wystawia swój kunszt, nadając ostry charakter temu, co mogłoby być jedynie zwykłym pantomimowym złem. W mieszance płynnej francuszczyzny i sztywno zgryźliwego angielskiego improwizacji gromko kwestionuje zarówno powtarzające się dźwięki orkiestry, jak i niewidzialnego syna, którego zamierza przerzucić na Marie (gdyż on jest zajęty oglądaniem Mistrzostw Świata).

Jeśli coś powstrzymuje noc od perfekcji, to dzieje się w orkiestrze. Dyrygent Yves Abel otwiera burzliwą uwerturą, która mogłaby zdobyć brawa samodzielnie; od tego momentu jednak nie może do końca zapanować nad partyturą, która wymaga ciągłego wsparcia, aby dorównać wygłupom na scenie.

W rękach Pelly'ego jest to radosna opera, która przeskakuje z energią i zwariowaną wynalazczością. Radosny finał pokazuje Tonio i „tatusiów” Marii ratujących ją z rąk szalonych Crakentorpów na czołgu (na czołgu!). Jeśli wojna to sposób Boga na nauczanie geografii, opera przypomina nam, że zawsze jest jedna rodzina bardziej dysfunkcyjna niż twoja.

La fille du régiment trwa do 24 lipca.

Fot. autor: Tristram Kenton