Recenzja: IL TURCO IN ITALIA, Glyndebourne

Il Turco In Italia może nie być najsłynniejszym dziełem Rossiniego, ale jeśli jest jakiekolwiek sprawiedliwość, ta wspaniała reaktywacja produkcji Mariame Clément z Festiwalu 2021 przyciągnie do tej opery znacznie szerszą uwagę. Jest to prześmiewcza komedia, której towarzyszy szaleńczo galopująca muzyka i piękne głosy; to ucieczka i czysta radość, której wszyscy teraz potrzebujemy.

Rossini skomponował operę, kiedy miał zaledwie 22 lata, opierając ją na historii Selima, Turka, który odwiedza Włochy w poszukiwaniu pięknych kobiet. Znalazł bardzo chętną Florillę, która dodatkowo jest mężatką Geronio i ma już kochanka, Narciso. W międzyczasie Selim odkrywa również swoją byłłą dziewczynę Ziadę, która teraz żyje z cyganami. Na pierwszy rzut oka pełne jest problematycznych stereotypów. Kobietom nie można ufać, ani cyganom. Starsi mężowie są naiwni, a Turcy przeseksualizowani. Jednak Clément przewraca te aspekty do góry nogami w świadomej i niezwykle zabawnej produkcji.

Clément przekształca postać Prosdocimo, zablokowanego pisarza testującego nowe pomysły, w pseudo reżysera spektaklu. Uwertura działa jako ożywione podpisywanie książek, w Akcie I jego chaotyczny salon i brudne biurko pisarskie znajdują się w centrum sceny, podczas gdy akcja toczy się wokół niego. Kiedy postanawia przenieść scenerię swojej książki z XIX wieku do neorealistycznych lat 50., Fiorilla i Geronio zmuszeni są do zmiany ubrań w połowie sceny, a Selim zamienia tradycyjny stój osmański na skórzaną kurtkę i dżinsy. Akt II przenosi nas do delikatesów (niesamowicie szczegółowy projekt autorstwa Julii Hansen), prowadzonych przez Geronio z Narciso jako jego asystentem, gdzie później Fiorilla organizuje bal przebierańców.

Po reżyserowaniu nowej produkcji Le nozze di Figaro na Festiwal 2025, jasne jest, że Clément rozumie, jak wykorzystać wrodzoną komedię w historii i wzmocnić ją dla nowoczesnej publiczności. Reżyser reaktywacji Ian Rutherford, który był związany z produkcją od samego początku, w pełni podtrzymuje tę ideę. Projekt wideo Davida Frickera sprawia, że wszystkie korekty, myśli i zmiany Prosdocimo ożywają na ogromnym ekranie w kształcie papieru z tyłu. To często jest zamyślone i zabawne, ale czasami ma tak dużo informacji, że staje się rozpraszające. Akt II jest najsilniejszą częścią, z większym tempem. Scena walki między Selimem a Geroniem przy użyciu różnych produktów delikatesowych mogłaby wyglądać na wymuszoną, ale jest szczególną komediową przyjemnością.

Obsada pokazuje zarówno silne umiejętności aktorskie, jak i wokalne, współpracując, aby stworzyć styl i zabawę produkcji. Matteo Mancini jest w dobrej formie jako Prosdocimo. Rodion Pogossov wraca z produkcji z 2021 roku jako Geronio, radzący sobie z ekspresowymi wokalami z euforią. Peter Kálmán pełen jest brawury i uroku jako Selim, nieustannie wygładzający boki swojego fryzura i pewnie stając ze złożonym kołnierzem niczym The Fonz.

Jako Fiorilla Elena Villalón zjawia się w spektakularnej debiutanckiej roli w Glyndebourne. Odkrywa niezwykłą klarowność i definicję, zwłaszcza w niektórych lśniących wysokich nutach. Aytaj Shikhalizada jako Zaida ma silną obecność sceniczną i donośny ton. Minghao Liu jako Narciso potrzebował chwilę na rozkręcenie się, ale z pełną kontrolą i delikatnością zaatakował swój solowy występ w Akcie II, grając na szynce parmeńskiej.

W związku ze zmianą w oryginalnym zestawieniu, Bertie Baigent dyryguje London Philharmonic Orchestra, wydobywając wszystkie wrodzone komedie z partytury Rossiniego. Baigent ma lekkie podejście, które idealnie pasuje do tej produkcji. Tempo wzrasta ogromnie w miarę postępu przedstawienia, co prowadzi do zwariowanego i cudownie chaotycznego finału.

Fabulous, frivolous fun.

Il Turco In Italia trwa w Glyndebourne do 9 lipca

Źródła zdjęć: © Glyndebourne Productions Ltd. Zdjęcia: ASH