Dostępne języki
Kilka scen w wersji Emilii Lim Żniw Letniej Nocy sprawia, że scena Globe ulega transformacji. Surowe statuy zostają odwheelowane, kolumny są obleczone w plastikowe kwiaty, a Michael Grady-Hall jako Puk napuszcza bańki, które sprawiają, że więcej kwiatów wyłania się z desek podłogowych. Efekt jest kolorowy, kiczowaty i chwalebnie syntetyczny.
To poczucie sztuczności przenika całe przedstawienie – widać, że każdy zdaje sobie sprawę z roli, którą odgrywa. Imaginacyjnym posunięciem jest obsadzenie Enyi Okoronkwo i Audrey Brisson zarówno jako walczących wróżek Oberona i Titania, jak i jako ateńskiego królewskiego małżeństwa Tezeusza i Hipolity. Gdy przechodzimy do sekcji ‘snu’ narracji, para staje się mostem do innego świata. Podobnie jak prości aktorzy w sławnym przedstawieniu w przedstawieniu Piramus i Thisbe, to podwójne obsadzenie przypomina nam, że oglądamy aktorów grających role.
W rzeczywistości, prawie żadna interpretacja tych bardzo znajomych postaci nie wydaje się oczywista. Oberon i Titania są znacznie bardziej figlarni i świadomi siebie niż królewscy. Wersja Grady-Halla Puka jest pewnego rodzaju nieszczęśliwym średnim menedżerem, kręcącym filmy i przypadkowo zakochującym się w członkach publiczności. Nawet Bottom (Adrian Richards) tutaj jest mniej klaunem, a bardziej szczerze irytującym dzieciakiem teatralnym, ubranym w T-shirty Hamilton i Koty i w pewnym stopniu świadomym swojego braku talentu jako aktora.
Tymczasem miłosny kwadrat między Hermją, Heleną, Demetriuszem i Lysandrem przedstawiony jest jako aspiracyjna nastoletnia fantazja, z kwartetem w eleganckich pastelach, które wyglądają jak coś z Clueless lub komiksów Archie. Czwórka wykonawców – Sophie Cox, Romaya Weaver, Gavi Singh Chera i Mel Lowe – ma w sobie pewien stopień młodzieńczej kapryśności, wyciągając z linii takich jak “Jestem brzydki jak niedźwiedź” wszelkie smutne współczucie. Gdy inne postacie obserwują romantyczne wygłupy czwórki, siedzą i oglądają, jak unfolding telenowela.
Ta wersja SNu jest czymś bliskim folkowemu musicalowi, z oryginalnymi piosenkami Jima Fortune'a. Wrodzona sztuczność musicalu, której częścią jest przechodzenie do śpiewu, dobrze współgra z ogólnym poczuciem występu i bycia świadkiem jakiegoś sprytnie choreografowanego rytuału.
Istnieją także niektóre reakcje z publicznością, idea wspólnych tradycji folkowych również ujawnia się w projektach znaczków Jeremy'ego Deller'a oraz w bannerach inspirowanych związkami zawodowymi autorstwa Edmunda Halla (subtelne szczegóły, które niestety czasami giną w wizualnej uczcie). Częścią zabawy jest nasz udział w tworzeniu własnej fantazji – gdy nasze śpiewanie budzi kochanków z ich snu, czujemy pewną autentyczną moc jako zbiorowość.
Należy przyznać, że czasami udział publiczności idzie za daleko. Jest jedna szczególnie irytująca sekunda, w której zbyt wielu członków publiczności zostaje zaproszonych na scenę – aby wystąpić w Piramusie i Thisbe, by poprowadzić wesela i tak dalej – co sprawia, że na scenie jest zbyt tłoczno. Po tak wielu nieustających dowcipach pantomimicznych, to, co mogłoby być komediowym szczytem produkcji – indulge farce przedstawienia w przedstawieniu – niestety wydaje się być pomysł na marginesie.
Jednakże, to Sen przyjmuje głupotę i przesadę tekstu i nie stara się zbytnio udowodnić swojej tezy, w przeciwieństwie do świadomego mrocznego ustępstwa Globe na ten przedstawienia w zeszłym roku oraz w 2023 roku. Co więcej, jeśli dłużej drgniesz wśród tego całego kiczu, pozostaje wiele ciekawych pomysłów na temat tego, dlaczego właściwie opowiadamy historie.
Żniwa Letniej Nocy grają w Globe Szekspira do 29 sierpnia
Tytuł zdjęć: Helen Murray
