Pokolenie Z jest Zafascynowane Filmami, Czemu Nie Broadwayem?

Obsession zdominowało kinowe box office na początku tego roku, stając się jednym z niewielu filmów, które zarobiły ponad 400 milionów dolarów przy budżecie poniżej 1 miliona dolarów. To następuje po sukcesie innego niskobudżetowego filmu, Backrooms, który również przekroczył 350 milionów dolarów wpływów. 

Te produkcje nie mają w obsadzie żadnych dużych, rozpoznawalnych gwiazd. Nie są też oparte na szeroko znanych właściwościach intelektualnych (Backrooms bazuje na serialu webowym o tej samej nazwie, ale jego box office). Oba wymienione filmy są szczególnie warte uwagi, ponieważ stoją za nimi reżyserzy z pokolenia Z, Curry Barker i Kane Parsons. Oba filmy miały stosunkowo powolny start w kinach, który poprawiał się przez kolejne weekendy po tym, jak rozeszły się dobre opinie, przekraczając początkowe prognozy o ponad 100 milionów dolarów.

Fandango niedawno opublikowało badanie, z którego wynika, że pokolenie Z najchętniej spośród badanych generacji chodzi do kina — 87% respondentów potwierdziło, że oglądało film w kinie w ciągu ostatnich 12 miesięcy. 

Pokolenie Z to wyjątkowa grupa ludzi. Dominują w przestrzeniach online, czerpiąc większość wiadomości i informacji z mediów społecznościowych (co obecnie dotyczy większości ludzi, ale pokolenie Z robi to od zawsze). To także najbardziej anty-AI generacja według większości opinii, mimo że jest jedną z najbardziej skłonnych do korzystania z niej dobrowolnie. Są jedną z najbardziej antyspołecznych generacji, ale jednocześnie ogromnie cenią sobie wydarzenia na żywo i doświadczenia. Broadway wydaje się zatem dla nich naturalnym miejscem wyrazu. 

Pewne oznaki wskazują, że Broadway zaczyna się odmładzać. Zhailon Livingston jest najmłodszym reżyserem w historii, który zdobył nagrodę Tony dla najlepszego reżysera musicalu, a jednocześnie jednym z najmłodszych reżyserów na Broadwayu w ogóle. On (wraz z Billem Rauchem) stworzył jedną z najbardziej lubianych przez szeroką publiczność wersji spektaklu, który w ostatnich latach wzbudzał podziały. Niestety, ta produkcja podczas swojego wystawienia na Broadwayu nie odniosła sukcesu finansowego i zamknie się w przyszłym miesiącu, choć dwa lata temu osiągnęła ogromny sukces podczas wystawiania Off-Broadway.

Danya Taymor to kolejny przykład reżyserki znacznie młodszej niż wielu jej rówieśników, która odniosła ogromny sukces ze spektaklami takimi jak The Outsiders i John Proctor is the Villain. Oba te spektakle odniosły duży sukces wśród młodszej widowni – John Proctor is the Villain, chociaż nie zwrócił nakładów finansowych, miał na sezon największą społeczność w mediach społecznościowych spośród wszystkich premierowanych sztuk i mógłby odzyskać inwestycję, gdyby jego wystawianie nie zostało przerwane przed czasem. 

No Guarantees Productions, będąca głównym producentem między innymi „Schmigadoon!”, sponsorowała wiele badań sugerujących, że Broadway jest niedoceniany w świadomości wielu, zwłaszcza młodszych konsumentów. Ich najświeższe badanie sugeruje, że widzowie z pokolenia Z i millenialsi są gotowi zapłacić trzykrotnie więcej niż przeciętna cena biletu na Broadway, czyli ponad 500 dolarów za miejsce. Dla porównania — to pieniądze porównywalne z trasą koncertową ery Taylor Swift. Jednak jedyną możliwością realizacji takiego scenariusza byłoby zrezygnowanie z wizji, że ludzie będą oglądać spektakle wielokrotnie, albo nawet więcej niż jeden rocznie.

Badanie Fandango wykazało, że głównym czynnikiem motywującym pokolenie Z i millenialsów do chodzenia do kina jest stosunek jakości do ceny. Bilet do kina za 15 dolarów jest dostępny dla przyjaciół i rodziny — bariera wejścia jest znacznie niższa. 87% pokolenia Z poszło w ostatnim roku do kina. Ale ilu dorosłych z pokolenia Z mieszkających w Nowym Jorku widziało na Broadwayu jakiś spektakl w ostatnim roku? Mniej niż 20%. 

Oczywiście, jest wiele wyzwań związanych z przyciągnięciem tej widowni. Tworzenie „teatru wydarzeń” to jedna ze strategii wielu producentów, ale prawda jest taka, że ograniczona jest liczba George’ów Clooneyów, których można zaangażować do spektakli. Weźmy na przykład ten rok. Mniej widowisk z gwiazdorską obsadą przyniosło zyski w porównaniu z rokiem ubiegłym, mimo udziału aktorów z Oscarem, uniwersum MCU i spektaklu Hidden Figures. Problemem jest z pewnością koszt, ale większym wyzwaniem jest to, że ludzie nie chcą wydawać pieniędzy na kupowanie biletów. Młodsi widzowie częściej wybierają musicale niż dramaty. Stworzenie musicalu będącego „teatrem wydarzeń” jest trudne — ale i tak nie jest to droga do długoterminowego sukcesu. Wydarzenia kończą się stosunkowo szybko, a musicale na Broadwayu muszą utrzymywać wysokie wpływy przez kilka miesięcy, a nawet lat, by mieć szansę na zysk. 

Jeśli Broadway jest zainteresowany tylko maksymalizacją zysków do momentu wyczerpania potencjału, gospodarka wydarzeń to dobre miejsce, by pozostać. Jednak i tę gąbkę da się wycisnąć tylko do pewnego momentu. Dostępność cenowa, a może jeszcze ważniejsza – percepcja niedostępności cenowej – odstrasza potencjalnych widzów, zanim jeszcze zdążą rozważyć zakup biletów. Broadway musi zdywersyfikować swoją publiczność i rozszerzyć horyzonty, by uniknąć poważnych problemów w branży. Być może pokolenie Z jest dobrym punktem wyjścia.

Foto: Nina Westervelt