Generatie Z is Verslaafd aan Films, Waarom Niet Broadway?

Obsession veroverde begin dit jaar de bioscoopkassa's en werd een van de weinige films ooit die meer dan 400 miljoen dollar opbracht tegen een budget van minder dan 1 miljoen dollar. Dit volgt op het succes van een andere vergelijkbaar low-budget film, Backrooms, die eveneens meer dan 350 miljoen dollar binnenhaalde. 

Deze producties bevatten geen grote, commercieel aantrekkelijke sterren. Ze zijn niet gebaseerd op een breed herkenbaar intellectueel eigendom (Backrooms is gebaseerd op de webserie met dezelfde naam, maar de box office behaalde resultaten zijn opvallend. Beide genoemde films zijn deels opmerkelijk omdat ze geregisseerd zijn door regisseurs uit Generatie Z, Curry Barker en Kane Parsons. Beide films hadden een relatief langzaam begin aan de kassa, maar hun inkomsten stegen in opeenvolgende weekenden door mond-tot-mondreclame, waarbij ze de initiële box office prognoses met meer dan 100 miljoen dollar overtroffen.

Fandango publiceerde recentelijk een studie waaruit blijkt dat Generatie Z vaker naar de bioscoop gaat dan welke andere generatie dan ook; 87% van de respondenten gaf aan in de afgelopen 12 maanden een film in de bioscoop te hebben gezien. 

Generatie Z is een bijzondere groep mensen. Ze domineren online ruimtes en halen het grootste deel van hun nieuws en informatie van sociale media (dit geldt nu voor de meeste mensen, maar was altijd waar voor Generatie Z). Ze zijn volgens de meeste rapporten de meest anti-AI generatie, ondanks dat ze ook een van de generaties zijn die er het meest bereidwillig gebruik van maken. Ze zijn een van de meest antisociale generaties, maar hechten ook enorm veel waarde aan live evenementen en ervaringen. Daarom voelt Broadway als een natuurlijke uitlaatklep voor hen. 

In sommige opzichten wordt Broadway jonger. Zhailon Livingston is de jongste regisseur ooit die een Tony Award won voor Beste Regisseur van een Musical, en een van de jongste regisseurs op Broadway überhaupt. Hij (samen met Bill Rauch) maakte een van de meest universeel geliefde producties van een show die recentelijk verdeeldheid zaaide. Helaas was deze show tijdens zijn Broadway-run geen commercieel succes en zal volgende maand sluiten, hoewel hij twee jaar geleden tijdens zijn Off-Broadway-run enorm succesvol was.

Danya Taymor is een ander voorbeeld van een regisseur die veel jonger is dan veel van haar collega's, en toch enorm succes heeft geboekt met shows zoals The Outsiders en John Proctor is the Villain. Beide shows waren zeer succesvol onder jongere doelgroepen– John Proctor is the Villain had ondanks dat het zijn investering niet terugverdienend, een grotere social media-volgersgroep dan welke andere show dat seizoen ook, en men had wellicht de investering terugverdiend als de voorstelling niet eerder was geëindigd. 

No Guarantees Productions, de leidende producenten achter Schmigadoon! en anderen, heeft vele studies gesponsord die suggereren dat Broadway in de beleving van velen, vooral jongere consumenten, wordt ondergewaardeerd. Hun meest recente studie suggereerde dat Generatie Z en Millennial-theatergangers bereid zouden zijn tot driemaal de gemiddelde Broadway-ticketprijs te betalen, meer dan 500 dollar per zitplaats. Dat is geld van een Taylor Swift Era-tour, om het in perspectief te plaatsen. Maar de enige manier waarop die wereld werkelijkheid kan worden, is als de industrie het idee loslaat dat mensen voorstellingen meerdere keren zien, of meer dan één show per jaar bezoeken.

Die Fandango-studie vond dat de voornaamste reden voor Generatie Z en Millennials om naar de bioscoop te gaan, waarde is. Een bioscoopkaartje van 15 dollar is toegankelijk voor vrienden en familie– de drempel is veel lager. 87% van Generatie Z is het afgelopen jaar naar de film gegaan. Maar hoeveel volwassenen uit Generatie Z die in New York City wonen, hebben het afgelopen jaar een Broadway-show bezocht? Minder dan 20%. 

Er zijn ongetwijfeld veel uitdagingen bij het aantrekken van dat publiek. Het creëren van “event theatre” is een strategie die vele producenten hebben gebruikt, maar de realiteit is dat je maar een beperkt aantal George Clooney’s in voorstellingen kunt plaatsen. Kijk bijvoorbeeld naar dit jaar. Minder stergedreven toneelstukken verdienden geld dan vorig jaar, ondanks dat er acteurs in zaten die Academy Awards hebben gewonnen, het MCU en Hidden Figures. Er is zeker een kostenprobleem, maar het grootste probleem dit jaar is dat mensen het geld niet uitgeven en geen kaartjes kopen. En jongere doelgroepen zijn meer geneigd een musical te bezoeken dan een toneelstuk. Een musical creëren die voldoet aan het label “event theatre” is complex – maar event theatre is geen route naar een langdurig succes. Events eindigen relatief snel, terwijl Broadway-musicals maanden of jaren hoge opbrengsten moeten behouden om winstgevend te kunnen zijn. 

Als Broadway er alleen op gericht is zoveel mogelijk geld te vergaren totdat dat niet meer kan, is de event-economie een goede plek om te blijven. Maar die spons kan maar een beperkte hoeveelheid worden uitgeknepen. Toegankelijkheid qua kosten, maar misschien nog belangrijker het beeld van ontoegankelijkheid van kosten, stoot potentiële kaartkopers af nog voordat ze de kans hebben gehad tickets te overwegen. Broadway moet zijn publiek diversifiëren en zijn horizon verbreden om grote tegenslagen in de industrie te voorkomen. Misschien is Generatie Z een goed beginpunt.

Foto: Nina Westervelt