Beschikbare Talen
Een hedendaagse familie ontwaakt in een Grieks mythisch verhaal en lijkt niet te ontsnappen aan hun helse lotsbestemming.
Schrijver en regisseur Simon Stone werkt samen met hetzelfde creatieve team dat het „fantastisch origineel, meeslepend en magnifiek" (The Guardian) The Lady from the Sea tot leven bracht: decorontwerpster Lizzie Clachan, kostuumontwerpster Mel Page, muziek van Stefan Gregory, lichtontwerper Nick Schlieper, en castingdirecteur Jessica Ronane CDG.
Wat vonden de critici?
The Oresteia speelt in het Bridge Theatre tot 19 september
Fotocredits: Johan Persson
Alexander Cohen, BroadwayWorld: Hoewel stijlvol gehuld in hedendaagse kledij, vertalen de onderliggende dynamieken zich niet helemaal. Griekse tragedie vereist dat de moord zowel moreel begrijpelijk als onvergeeflijk is tegelijk. Isabelle neemt haar eigen leven in plaats van door Christopher te worden geofferd, en de cyclus van wraak die volgt krijgt nooit het gewicht dat het nodig heeft. Na een uitputtende drieënhalf uur is er weinig moreel vlees over op het bot, slechts een slasher bloedfestijn.
Tim Bano, The Standard: Drieënhalf uur vliegen voorbij, bekroond door een coup in de epiloog: plots herinnert Stone ons eraan dat al het sappige geweld dat we als spektakel hebben genoten – bloedige handafdrukken op het ongerepte glas, Stanley-messen in ingewanden – symbool staat voor de wrede scènes die zich in vele oorlogsgebieden ter wereld afspelen. Die fysieke sensatie verandert in een misselijke genadeklap. Huis Middleton wordt een metafoor voor elk volk gevangen in een cyclus van vergeldingsgeweld. Geen deus ex machina hier. Het is te pijnlijk menselijk, een herinnering dat wij de zaaiers en oogsters zijn van dit geweld.
Sarah Crompton, WhatsOnStage: Stone’s tekst is volledig coherent tot de afsluitende acte, die te veel probeert te omvatten; deze is niet zo strak als de andere. Alice komt er bijzonder bekaaid vanaf; ze is een buitenbeentje, sociaal onhandig, nooit zeker van haar plek in het verhaal, wat een verspilling is van Sheehy’s prachtige komische timing en zijn capaciteit voor lijden. Maar zijn regie is volmaakt, verhoogt constant de spanning terwijl het de personages ademruimte geeft. Montie heeft een prachtige scène waarin ze, verscheurd uit haar Amerikaanse thuis, droomt van terugkeren over de zee. Parker grijpt deze aan met trance-achtige subtiliteit, waardoor sympathie ontstaat voor een personage dat weinig oproept. Morrissey vindt ook het verdriet onder Chris’ bulldozer-exterieur, suggereert zijn melancholie met een lichte kromming van de schouders en een opheffing van het hoofd.
Olivia Rook, London Theatre: De cast is uitzonderlijk sterk. Morrissey en Parker hebben een grimmige chemie en tonen hoe schuld een relatie kan bederven en doden. Zij wordt kwaadaardig in haar rouw, geniet koud van de moord op Christopher en roept zichzelf uit tot "de engel van wraak", terwijl Macmillan – als haar handlanger en tweede echtgenoot Jerome – volledig wordt verteerd door schuld en de dood verwelkomt. Sheehy is uitstekend kijkbaar als de snelpratende, sociaal geremde Alice, en Glynn-Carney levert een aangrijpende prestatie als een man die door zijn eigen geest wordt ontwricht, waardoor herinneringen worden opgeroepen aan zijn recente rol in Ivo Van Hove’s All My Sons – een ander stuk over begraven familie-schuld.
Andrzej Lukowski, TimeOut: En Stone’s personages zijn over het algemeen prettig om te zien. Je zult Sheehy’s prestatie een stuk meer waarderen als je haar in iets anders hebt gezien en kunt begrijpen hoe ver haar heerlijk onhandige deerne Alice afstaat van haar andere rollen. Maar ze is in elk geval een genot, een levendige mix van privilege en minderwaardigheidscomplex. De Amerikaanse ster Parker balanceert op de rand van een panto-slechterik, maar ze is er enorm goed in; met een paar heerlijk theatraal over-the-top monologen. Ook zijn er enkele geweldige bijrollen, vooral Rakhee Thakrar als Christopher’s karikaturale onschuldige nieuwe vriendin Chandra.
Alice Saville, The Independent: Stone’s scènes zijn dicht geschreven en desoriënterend, waardoor het publiek moeite heeft de verbindingen tussen de grote, ruziënde familie op het toneel te begrijpen. Niemand gedraagt zich zoals je zou verwachten: er zijn incestueuze aanrakingen en ongemakkelijke wreedheden. De taal van deze rijke clan is psychologisch geweld, lang voordat de eerste fysieke klappen vallen. Wanneer het onvermijdelijke bloed gaat vloeien, komt het meesterwerk van decorontwerpster Lizzie Clachan tot zijn recht. Deze nauwkeurig uitgedachte kubus bevat een heel huis op twee verdiepingen. Op intense momenten draait het langzaam zodat we moordenaars met dolken of met bloed besmeurde slachtoffers kunnen glimpvangen terwijl ze door deze perfecte poppenhuiswereld rennen, die vol horror gestopt is.
Dave Fargnoli, The Stage: Decorontwerpster Lizzie Clachan levert een onheilspellend, meerlaags decor dat de personages gevangen houdt in een kubus van beton en glas. Het is een soort brutalistische menselijke dierentuin, waar we de doodsspiraal van de familie observeren door enorme ramen en schuifdeuren, wat afstand creëert tot het podium en de acteurs dwingt microfoons te dragen. Tijdens de première was het geluid gedempt en galmend, waardoor de diepte en textuur van sommige regels verloren ging. Stone’s streven naar realistische gespreksritmes leidt tot overlappende dialogen en onderbrekingen die zijn tekst nog lastiger maken te verstaan.
Gemiddelde beoordeling: 80,0%
