Beschikbare Talen
Het Schwarzman Centre Cultural Programme presenteert een uitvoering van MAN WOMAN op woensdag 16 september 2026 om 19.00 uur in het Schwarzman Centre, Radcliffe Observatory Quarter, Woodstock Road, Oxford OX2 6GG. Tickets vanaf £10 kunnen hier worden gekocht.
MAN WOMAN is een visueel opvallende nieuwe dansvoorstelling van de in New York gevestigde choreograaf en performer Vangeline. Geïnspireerd door Eikoh Hosoe's beroemde Man and Woman fotoserie met Butoh-pioniers Tatsumi Hijikata en Motofuji, herinterpreteert de voorstelling deze bekende beelden door een hedendaagse feministische bril.
Butoh is een Japanse avant-garde dansvorm die bekendstaat om haar expressieve bewegingen waarin transformatie, identiteit en het vermogen van het lichaam om grenzen te overschrijden, worden onderzocht. Geïnspireerd door Hosoe's foto's combineert MAN WOMAN Vangeline's karakteristieke bewegingsstijl met kostuums van de visionaire queer kunstenaar Machine Dazzle en een rijk gearrangeerde elektro-akoestische compositie van Ray Barragan-Sweeten.
Met het vrouwelijke lichaam in het middelpunt, herinterpreteert MAN WOMAN Hosoe's werk vanuit een hedendaags feministisch perspectief en stelt de vraag wat er gebeurt als vrouwen niet langer gedefinieerd worden in relatie tot een mannelijke aanwezigheid, maar zelf de auteurs van hun eigen verhalen worden.
MAN WOMAN ging in première in New York in het voorjaar van 2026 bij La MaMa E.T.C.
Na de voorstelling volgt een live discussie met de artiest en Dr Baldock (over de rol van vrouwen in de geschiedenis van Butoh), waarmee het onderzoek naar gender, herinnering en queer esthetiek wordt verdiept.
Wij zetten ons in voor het creëren van een gastvrije en inclusieve ruimte en vragen iedereen bij te dragen aan een respectvolle discussie tijdens de Q&A.
Machine Dazzle betovert al sinds zijn aankomst in New York in 1994 podia met kostuums, decors en performances. Zijn credits omvatten onder meer Julie Atlas Muz’s I Am The Moon And and You Are The Man On Me (2004), Big Art Group’s House Of No More (2006), Justin Vivian Bond’s Lustre (2008) en Re:Galli Blonde (2011), Chris Tanner’s Football Head (2014), Soomi Kim’s Change (2015), Pig Iron Theater’s I Promised Myself To Live Faster (2015), Bombay Ricky (Prototype Festival 2016), Opera Philadelphia’s Dito and Aeneus (2017) en Spiegleworld’s Opium (Las Vegas 2018). Met Taylor Mac werkte Machine aan verschillende projecten, waaronder The Lily’s Revenge (2009), Walk Across America For Mother Earth (2012) en het voor de Pulitzerprijs genomineerde A 24-Decade History of Popular Music (2016-heden). Conceptueel kunstenaar ontmoet doe-het-zelver ontmoet ‘glitter rijmt op rotzooi’, Machine was medeontvanger van de Bessie Award 2017 voor Outstanding Visual Design en winnaar van een Henry Hewes Design Award in 2017.
Ray Barragan-Sweeten is een visueel kunstenaar en componist gevestigd in New York en Rhode Island, wiens werk soepel beweegt tussen geluid, beeld en performance. Zijn creatieve leven begon in zijn jeugd via een langeafstands muzikale uitwisseling met zijn vader in Peru: Ray en zijn oudere broer namen zichzelf op kleine Casio-keyboards op, stuurden cassettes naar het zuiden en ontvingen accordeon- en orgelpakketten terug. Deze vroege transmissies — intiem, geïmproviseerd, gemedieerd door technologie — vormden de basis van een praktijk die geluid als zowel verbinding als onderzoek ziet. Ray heeft deze ontwikkeling later formeel versterkt via het TIMARA-programma van het Oberlin Conservatory, waar hij zijn verkenning van elektronica en menselijke beweging in muziek en bewegend beeld verdiepte.
In 2010 richtte Ray samen met beeldend kunstenaar Lisa Gwilliam DataSpaceTime op, een gezamenlijk project dat de cultuur van informatica, software en data als materiaal onderzoekt. Hun werk is internationaal geëxposeerd, uitgevoerd en vertoond in Centre Pompidou, het Parrish Museum, City Center NY, Microscope Gallery, AS220, het Next Festival bij BAM, Florida Atlantic University en CICA Museum. Het duo gaf ook gastlessen aan Sarah Lawrence College. DataSpaceTime wordt vertegenwoordigd door Microscope Gallery in New York.
Vangeline is een in New York gevestigde docent, choreograaf en danseres gespecialiseerd in Japanse Butoh. Als artistiek directeur van de Vangeline Theater/New York Butoh Institute staat zij bekend om haar rigoureuze, onderzoeksgedreven benadering van Butoh en haar inzet om de relevantie van deze vorm in de 21e eeuw uit te breiden. Haar werk bevordert actief diversiteit en inclusie binnen het veld, en creëert ruimte voor historisch ondervertegenwoordigde stemmen. Ze zet de erfenis van Butoh voort terwijl ze het verrijkt met hedendaagse relevantie via activisme, onderzoek en performance.
Via haar volledig vrouwelijke dansgezelschap creëert Vangeline sociaal geëngageerde, innovatieve choreografische werken die Butoh verbinden met activisme. Ze is oprichter van het New York Butoh Institute Festival, dat werk van vrouwen in Butoh belicht, en van Queer Butoh, een festival dat LGBTQ+ stemmen binnen de vorm centraal stelt. Ze is ook de visionair achter The Dream a Dream Project, een bekroond programma dat nu in het 18e jaar loopt en Butoh brengt naar geïncarceerde personen in correctionele instellingen in de staat New York.
De kern van Vangeline’s filosofie is de overtuiging dat Butoh een instrument kan zijn voor zowel persoonlijke als collectieve transformatie. Haar werk weerspiegelt een diepe toewijding aan het integreren van de vele dimensies van de menselijke ervaring — schoonheid en donkerte — en het opnieuw integreren van gemarginaliseerde stemmen in de samenleving.
Vangeline’s choreografie werd internationaal gepresenteerd in Chili, Duitsland, Italië, Frankrijk, Finland, Denemarken, het Verenigd Koninkrijk, Mexico, Hong Kong, Singapore en Taiwan. Ze ontving in 2022 een National Endowment for the Arts Dance Award voor haar baanbrekende project The Slowest Wave, waarin de kruising tussen Butoh en neurowetenschap wordt onderzocht. Tevens was ze 2022-2023 Gibney Dance in Process resident artist, 2018 NYFA/NYSCA Fellow in Choreography voor Elsewhere, en winnaar van de 2015 Gibney Dance Social Action Award en de 2019 Janet Arnold Award van de Society of Antiquaries of London.
Haar werk kreeg brede lof, nationaal en internationaal, waarbij critici de kracht, precisie en emotionele resonantie benadrukten. Recensies verschenen onder andere in The New York Times ('betoverend') en de Los Angeles Times ('beweegt met de klokwerkdeliberatie van een geoefende Japanse Butoh-kunstenaar').
Haar werk strekt zich ook uit tot film, waaronder een hoofdrol tegenover James Franco en Winona Ryder in Jay Anania’s speelfilm The Letter (Lionsgate, 2012). Ze kreeg ook opdrachten van Grammy Award-winnende artiesten Esperanza Spalding, Skrillex en David J. (Bauhaus).
Vangeline is auteur van het kritisch geprezen boek Butoh: Cradling Empty Space, waarin de verbinding tussen Butoh en neurowetenschap wordt onderzocht. Ze leidde de allereerste wetenschappelijke studie naar de effecten van Butoh op de hersenen (The Slowest Wave). Haar werk werd belicht in CNN’s Great Big Story ('Learning to Dance with Your Demons'), was te horen in de BBC Deeply Human-podcast (met gastvrouw Dessa) en komt uitgebreid aan bod in haar eigen podcast Butoh Musing with Vangeline.
Recentelijk ontving ze een prestigieuze beurs aan Wadham College, University of Oxford, voor het academisch jaar 2026-2027. Ze kijkt uit naar de uitvoering van MAN WOMAN in Schwarzman Centre, University of Oxford, in september 2025 en de première van haar nieuwe solo NAIAD METAL in Lincoln Center in augustus 2026.
Het Schwarzman Centre is een podium voor grenzeloze creativiteit. Onder één opmerkelijk dak worden academie en cultuur samengebracht op een nieuwe gemeenschappelijke grond — met zeven faculteiten en onderzoeksinstituten voor geesteswetenschappen, wereldklasse bibliotheken, collecties, tentoonstellingen, cinema, muziek, theater en performance. Gevestigd aan de University of Oxford, en voor iedereen toegankelijk. Het ambitieuze programma nodigt uitmuntende artiesten, schrijvers en denkers uit om hun visie te delen, geïnformeerd door geesteswetenschappelijk onderzoek. Leren via onderwijs en onderzoek is de bestaansreden van de University of Oxford. De toonaangevende leerfaciliteiten van het Schwarzman Centre openen nieuwe mogelijkheden voor onderzoek en onderwijs. Met inclusiviteit als kern is het ontwerp zo gemaakt dat iedereen welkom is. In lijn met de doelstelling van University of Oxford voor netto nul CO2-uitstoot en biodiversiteitsnetto-winst volgt het Centre Passivhaus-principes, de ontwerpstandaard voor ultra-energiezuinige gebouwen. De zeer geïsoleerde, volledig elektrische locatie met zonnepaneel dak en biodivers landschapsontwerp wordt het grootste Passivhaus-project van het VK en ’s werelds eerste Passivhaus-concertzaal.
