Beschikbare Talen
Joey Contreras’ In Pieces, een hedendaagse nieuwe musical over het navigeren door relaties, identiteit en het leven in de grote stad, is al jaren in ontwikkeling.
Wat begon als een liedcyclus van Contreras’ zelfstandige nummers is uitgegroeid tot een boekmusical van 90 minuten, die onlangs werd uitgevoerd als een uitverkochte opvoering in The Other Palace in Londen, geregisseerd door Martha Geelan met muzikale leiding van Brian Russell Carey. Door de jaren heen hebben theaterfans de ontwikkeling van In Pieces gevolgd op sociale media, terwijl Contreras nieuwe nummers schreef specifiek voor zijn verhaal over zes jonge volwassenen die liefde vinden en hartzeer ervaren tijdens hun reis.
Hoewel de COVID-19-pandemie “de meer traditionele ontwikkeling” van het stuk verstoorde, vertelt Contreras aan BroadwayWorld: “Ik draaide en besloot een album te maken en dit te licenseren.” Het was toen, zegt hij, dat hij meer over het verhaal begon te ontdekken.
“Het ging minder om liefde en dromen en iets meer om deze relaties: Wie ben je als je erbij aanwezig bent? En wie ben je dankzij hen?” legt Contreras uit. “Omdat ik denk dat de tijd echt de manier waarop je naar je leven kijkt kleurt.”
Na de gevierde Londen-run (die nu te huur en online te streamen is, met een cast die onder anderen Antonio Cipriano, Ailsa Davidson, Ryan Kopel, Alex James-Hatton, Emilie Louise Israel, Romona Lewis-Malley, Jacob Atkins en Sarah Freer omvat) en vooruitkijkend naar In Pieces’ optreden op het komende West End Live, sprak Contreras exclusief met BroadwayWorld over wat er komen gaat.
Ik heb sommige van deze nummers op concerten door heel New York City uitgevoerd, lang voordat ze deel uitmaakten van een musical. In Pieces heeft zich sindsdien zo veel ontwikkeld. Welke nummers heb je moeten schrappen? Wat was het moeilijkste?
Joey Contreras: Eerlijk gezegd, ik zou nooit meer op deze manier een show schrijven, omdat de show oorspronkelijk was geschreven als een jukebox [musical met] al mijn oude nummers. Toen, terwijl het zich begon te ontwikkelen en ik het begon te zien – omdat we het gelicentieerd hebben en ik al deze verschillende producties zag, en meer over de show leerde – dat is wanneer we In Pieces 2.0 begonnen.
Toen was het zo van: “Wat heeft het verhaal nodig?” En dat betekent dat sommige nummers moeten verdwijnen omdat ze gewoon niet pasten bij het moment, omdat sommige van die nummers nooit bedoeld waren om bij een groter moment te passen, dus toen begonnen we met het schrijven van alle nieuwe nummers. En ik hou eigenlijk meer van de show om de nieuwe nummers dan om de oude nummers.
Sinds deze live-opname is uitgekomen en mensen nu zien waar de show echt leeft en ademt – met context – zijn er enkele opmerkingen geweest van mensen die zeggen: “Oh mijn god, ik hou van de show, en ik ben echt verdrietig dat dit nummer er niet in zit. Waar is ‘Love Me, Love Me Not’? Waar is ‘This Is Not Me’?” Maar, op een gegeven moment moet er iets weg.
Een lange tijd was “Love Me, Let Me Not” het nummer waar ik bekend om was, dus ik voelde altijd dat het deel uit moest maken van dit stuk, maar naarmate ik het verhaal en deze personages begon te ontwikkelen, werd het steeds moeilijker te begrijpen wanneer dat nummer zou worden gebruikt, vooral in een show van 90 minuten. Ik wil niet dat het een twee-act-show wordt, dus er is gewoon een balans van ruimte. En “Love Me, Love Me Not” paste op dat moment niet bij de personages, dus het werd vrij snel geschrapt. Toen dacht ik: “Misschien doe ik een knipoog naar het nummer.” Omdat Grey Carter een popster wordt, dacht ik: “Misschien zien we een moment waarin hij de akkoorden van ‘Love Me, Love Me Not’ speelt of het zingt.” Het zou een Easter egg voor de fans zijn. Misschien is dat het nummer dat Charlie zegt dat hij op de radio hoort. Ik vind het leuk in de lore van de wereld, maar het werd gewoon een onnodige Easter egg die niets voortstuwde.
De grootste opwindende schrap is “Young Kind of Love” en de creatie van “Bloom,“ wat echt de grote ster van de show is geworden. Ik mis “Young Kind of Love” niet omdat ik houd van “Bloom” zoveel meer. Tijdens die 10 dagen repetitie [voor de recente Londen-run] is “Get Up and Go” letterlijk in een duet veranderd. Dat is letterlijk in de ruimte geboren.
Vertel me over de Londen-productie en waar In Pieces naartoe gaat.
JC: Er zijn veel echt spannende dingen in de maak, en de run in The Other Palace was super succesvol. Het was zo snel uitverkocht, en ik heb zoveel mensen ontmoet. En de live-opname is zelfs nog succesvoller geweest. De live-opname is in 105 landen verhuurd, waardoor het echt een globale show is en dat vind ik opwindend en plaatst ons in een echt coole ruimte. Ik heb gesprekken met veel verschillende internationale markten en veel verschillende ruimtes over waar ik wil dat de show leeft en ademt. Het is ook zo'n onconventionele en trotse reis geweest. We hebben echt geprobeerd dit [vanuit een] fan-forward [aanpak] op te bouwen en iedereen betrokken te houden, en ik denk dat het echt zijn vruchten heeft afgeworpen.
Is het doel om een productie in New York te hebben?
JC: Het is duidelijk dat ik het terug naar huis wil brengen, en dat is zeker een doel, en ik zal me echt verheugd, tevreden en gelukkig voelen als dat gebeurt. Ik denk dat er een paar andere plekken zijn waar we gaan landen voordat we in de stad komen. We blijven Londen in de gaten houden voor een London-run, en dat is ook omdat we veel gegevens hebben die aantonen dat Londen een grote demografie is binnen de fans van de show.
Hoeveel werk wil je doen aan het aanbrengen van meer veranderingen ten opzichte van de recente Londen-versie?
JC: Ik verliet de ervaring met een lijst van dingen die ik wilde aanpakken. En het zijn natuurlijk gesprekken die ik moet blijven voeren met het team, maar het is ook best wel valide om de respons van zoveel mensen te zien en de feedback te horen. Dingen die ik niet wist dat ze duidelijk genoeg waren, komen duidelijk genoeg over. En dan zijn er nog steeds plekken waar ik meer wil uitbreiden, onderzoeken en gewoon een beetje wil ‘zhuzhen’.
Deze meest recente workshop en presentatie was zelfs zonder kostuum- en scenografie. Er zijn ontwerpers die zelfs nog slimmer, cooler ideeën hebben dan ik me kan voorstellen.
Gezien het feit dat de creatie van In Pieces een zeer uniek proces is geweest, hoeveel van de input van de fans neem je in overweging?
JC: Ik houd ervan om te denken aan het dienen en geven aan de fans. Dat gezegd hebbende, er is zoiets als te veel meningen, te veel koks in de keuken. Op een gegeven moment moet je altijd zeker weten dat jij, de schrijver, een sterk idee en een sterk begrip hebt van het verhaal dat je probeert te vertellen en ervoor zorgen dat al je veranderingen en aanpassingen in dienst staan van die drie fundamentele dingen waarvan je denkt dat de show daarover gaat of waarvan je weet dat de show daarover gaat.
Wanneer besloot je om al je nummers aan elkaar te knopen om In Pieces te vormen?
JC: Ik begon met het schrijven van zelfstandige musicalnummers omdat ik autonomie wilde hebben in het creëren, en ik wist hoe ik mezelf in de studio kon krijgen en muziek kon maken, en ik houd ervan om in de studio te zijn en opnames en albums te maken. Dus daar begon alles een beetje. En toen speelde ik die nummers op concerten. Ze hadden niet per se een ‘boekmusical’ thuis. In die jaren begon ik van sommige mensen te horen die zeiden: “Wat als je ze samenvoegt in een soort theatrale doos, zoals een liedcyclus, zoals een Songs for New World, zoals een Edges?” Dus daar werd In Pieces geboren. Dat moment is wanneer ik “You Never Know” en “Fork in the Road” schreef, en dat waren een soort van het leidende licht dat deze lichte thematische wereld huisvestte die ik aan het verkennen was.
Werk je nog steeds aan een versie die gelicentieerd wordt, terwijl je bezig bent met je huidige versie van In Pieces?
JC: Niet meer. We hebben die [licentieverie] voorlopig op pauze gezet omdat, naarmate de show heel anders is geworden dan die gelicentieerde versie, we wilden dat het niet verwarrend zou zijn voor mensen.
Sinds de fans zo betrokken zijn geweest bij het proces, wat is iets dat ze misschien niet weten over de ontwikkeling van de show?
JC: Een musical maken en een musical naar zijn volledige fantasie krijgen, kan behoorlijk langzaam zijn en kan behoorlijk gletsjerachtig zijn. Zelfs een jaar nadat ik materiaal heb gepost, zeggen mensen: “Geweldig, ik kan niet wachten om het op Broadway te zien.” En ik zeg: “Ik ook niet!” Je begint te voelen – als schrijver, als maker – steeds ongeduldiger of angstiger naarmate je meer hoort dat mensen zeggen: “Waarom is dit niet op Broadway?”
Zijn er nog andere projecten waaraan je tegelijkertijd werkt?
JC: Ik werk momenteel aan ongeveer 10 verschillende shows. [Lacht.] Uiteraard is veel van mijn opwinding rond In Pieces omdat dit mijn kindje is en ik houd gewoon van de reis waar het op is. Ik ben constant aan het denken over nieuwe shows om te schrijven. Ik denk altijd dat ik genoeg op mijn bord heb, en dan denk ik: “Maar ik wil echt dit verhaal schrijven.” Dus ik ben altijd vol ideeën.
Wat denk je als je terugkijkt op die YouTube-video van Natalie Weiss die “Love Me, Love Me Not” zingt – of al die andere optredens die je in het afgelopen decennium hebt gedaan – en ziet hoe ver je bent gekomen?
JC: Oh mijn god, ik ben nog steeds die persoon die gewoon probeert het te laten gebeuren en alles zal doen om dingen te maken. Ik geloof niet in wachten tot iemand je toestemming geeft, en In Pieces is, opnieuw, een bewijs van creëren zonder dat er iets is dat je tegenhoudt.
Dit interview is bewerkt en ingekort voor lengte en duidelijkheid.
Productiefoto's Crediet: Danny Kaan
Joey Contreras Foto Crediet: Ambe J. Williams
