Κριτική: SPACE DOGS, The Other Palace

Οι βετεράνοι του Μπρόντγουεϊ Νικ Μπλέιμιρ και Βαν Χιουζ ξεκινούν το σόου τους πετώντας λούτρινα σκυλάκια στο κοινό, σε στυλ Όπρα. «Εμείς είμαστε ο Νικ και ο Βαν και το γράψαμε αυτό», ανακοινώνουν ενθουσιασμένοι.

Αυτή είναι η τυπική αναρχική ενέργεια που διατρέχει το Space Dogs, το αυτοσχέδιο μιούζικαλ του Μπλέιμιρ και του Χιουζ για τη Λάικα, τον αδέσποτο σκύλο της Μόσχας που έγινε το πρώτο ζώο που περιέπλευσε τη Γη το 1957. Πηγαίνουμε στο απομακρυσμένο διαστημικό κέντρο της ΕΣΣΔ στο Καζακστάν εξοπλισμένοι με απλά μαριονέτες σκύλων, ένα soundtrack με power ballads της δεκαετίας του 1980, με γοητευτικά άγαρμπους στίχους όπως «γέμισε το κενό που δεν μπορείς να αποφύγεις» και μια σειρά από πρόχειρα χειροποίητα εξαρτήματα – ο Σπούτνικ είναι μια κατοπτρική δισκομπάλα, που ανεβαίνει στο «διάστημα» με τη βοήθεια ενός τροχαλιού.

Κάποιες φορές αυτό έχει τη φτηνή, «πίσω στο σχολείο» αίσθηση του Horrible Histories, με τον Μπλέιμιρ και τον Χιουζ να πετούν όσες περισσότερες διασκεδαστικές πληροφορίες για τον Διαστημικό Αγώνα μπορούν – συμπεριλαμβανομένης μιας παράξενης επαναλαμβανόμενης δήλωσης ότι ο Ψυχρός Πόλεμος συνέβη κυρίως εξαιτίας διαφορετικών απωλειών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – ενώ φροντίζουν να μας υπενθυμίζουν συχνά ότι αυτό είναι κατά βάση προπαγάνδα. Τα αποτελέσματα εδώ είναι ανάμεικτα: το να ρωτούν αν κάποιος έχει ερωτήσεις στη μέση της παράστασης είναι λίγο υποτιμητικό για το κυρίως ενήλικο κοινό.

Πιο ενδιαφέρουσα, όμως, είναι η εξερεύνηση του μηχανικού πυραύλων Σεργκέι Κορόλεφ, που στην παράσταση αναφέρεται μόνο ως ο Κύριος Σχεδιαστής, μιας και το όνομά του δεν αποκαλύφθηκε στο κοινό παρά μετά το θάνατό του. Ο πρώην θύμα της σταλινικής εκκαθάρισης Κορόλεφ ερμηνεύεται από τον Χιουζ ως συνεχώς διχασμένος ανάμεσα στην επιστημονική πρόοδο και το κόστος αυτής, έχοντας παράλληλα πραγματική στοργή για τη Λάικα. Η ψυχολογική του κατάρρευση αργότερα ωθεί το έργο σε πιο δομικά και συναισθηματικά φιλόδοξη περιοχή, σαν να είχε φέρει ο Όππεναϊμερ ένα αγαπημένο κατοικίδιο στο Λος Αλάμος.

Το Space Dogs συχνά μοιάζει σαν να βλέπουμε δύο διαφορετικά σόου, αλλά οι συγγραφείς καταφέρνουν να ισορροπήσουν το φιλικό προς την οικογένεια με το ενδοσκοπικό όταν αφορά τα ίδια τα σκυλιά. Η Λάικα και οι περίπου 40 άλλες θηλυκές σκύλες που συμμετείχαν στο σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα προσφέρουν κωμική ανακούφιση ως μέρος μιας «υγιούς λεσβιακής κοινότητας» στο εργαστήριο, και η ίδια η Λάικα επιθυμεί μια πραγματική οικογένεια, ξύνοντας στο χώμα μέσα της ψυχικές, εσωτερικές καταγραφές με τα πόδια της. Τελικά, μαθαίνει να εμπιστεύεται τον Κορόλεφ πληκτρολογώντας αργά σημειώσεις στο ηλεκτρικό του πληκτρολόγιο.

Υπάρχει κάτι παγκόσμια συγκινητικό στο να βλέπεις αυτά τα σκυλιά να βιώνουν την έλλειψη βαρύτητας για πρώτη φορά και να συνειδητοποιούν το μέγεθος της θυσίας τους. Είναι εντυπωσιακό πόσο συναίσθημα καταφέρνει να βγάλει ο σκηνοθέτης Γουιλ Μπλουμ από ένα συνηθισμένο λούτρινο παιχνίδι, και υπάρχουν κάποιες ευφάνταστες προσεγγίσεις στον φωτισμό – φορητοί φακοί και παρόμοια – που προσθέτουν μια δόση οπτικού ενδιαφέροντος όταν το σενάριο αργεί.

Όλοι γνωρίζουμε πώς τελειώνει για τη Λάικα, σε μια υπερθερμασμένη καμπίνα ψηλά πάνω από τη Γη, αλλά το σόου διστάζει να το παραδεχτεί. «Δεν χρειάζεται να τους πούμε τα πάντα», ψιθυρίζουν ο Μπλέιμιρ και ο Χιουζ, επεμβαίνοντας έντονα στο κείμενο. Περισσότερη τέτοια ένταση ανάμεσα στην αντικειμενική αλήθεια και την υποκειμενική ερμηνεία θα ήταν ευπρόσδεκτη και θα ανέβαζε το Space Dogs πάνω από το θορυβώδες ενδιαφέρον ενός μετα-σχολικού κλαμπ.

Το Space Dogs παίζεται στο The Other Palace έως τις 9 Αυγούστου

Φωτογραφίες: Alex Brenner