Dostępne języki
Teatr Delacorte oficjalnie otwiera się tego lata z „Wieczorem Trzynastym” w ramach Bezpłatnego Szekspira w Parku. Rozkoszuj się letnim szaleństwem, gdy bliźniacy Sebastian i Viola przetrwają katastrofę morską, intrygi zemsty i fortele miłości. Przeczytaj recenzje tej gwiazdorskiej produkcji!
Reżyserem jest Saheem Ali, asystent reżysera i dyrektor rezydent The Public, nominowany do nagrody Tony.
Obsada „Wieczoru Trzynastego” w ramach Bezpłatnego Szekspira w Parku obejmuje: Dario Alvareza (Ensemble), b (Antonio), Johna Ellisona Conlee (Sir Toby Belch), Khrisa Davisa (Orsino), Petera Dinklage’a (Malvolio), Jessego Tylera Fergusona (Andrew Aguecheek), Jaina Rose Jallow (Ensemble), Ariyana Kassama (Curio/Ensemble), Valentin Musumeci (Ensemble), Juniora Nyong'o (Sebastian), Lupitę Nyong'o (Viola), Chinnę Palmer (Ensemble), Sandrę Oh (Olivia), Precious Omigie (Ensemble), Nathana M. Ramseya (Ensemble), Daphne Rubin-Vega (Maria), Jasmine Sharma (Ensemble), Mosesa Sumneya (Feste), Kapila Talwakara (Fabian), Joe'a Tappera (Kapitan morski/Kapłan), Julianna Tushabe (Ensemble), Adriana Villegasa (Ensemble), Adę Westfall (Ensemble) oraz Mię Wurgaft (Ensemble).
Laura Collins-Hughes, New York Times: Obsada braci i sióstr Nyong'o może brzmieć jak chwyt marketingowy, ale rezultaty są znakomite: bliźniacy, oszołomieni spotkaniem, ustalają prawdę o swojej tożsamości, rozmawiając ze sobą w swahili. Dla widowni także ten „Wieczór Trzynasty” to rodzaj spotkania — z Delacorte, przestrzenią, której nowojorscy miłośnicy teatru potrzebują i za którą tęsknili. Mówi naszym językiem.
Sara Holdren, Vulture: Takie wybryki nie są niew enjoyable, ale nie są też całkowicie satysfakujące. Dlatego z radością można powiedzieć, że Oh przemyca ten „Wieczór Trzynasty” jak, jak mógłby powiedzieć Orsino, słodki wiatr „który oddycha nad brzegiem fiołków, / Kradnąc i dając zapach.” Jej Olivia to wesoła, promienna przyjemność — zabawna, seksowna i ugruntowana, tak pełna i ciekawa postać, jaką ta produkcja może zaoferować. Odkrywa radość sztuki, nie uciekając się do sztuczek, trafiając do istoty prawdy i piękna swojej postaci, zachowując jednocześnie exuberancy żartu. Można w niej dostrzec szerszą, głębszą Illyrię, „Wieczór Trzynasty”, który — ponieważ jest pełen zdziwienia i cudów — jest z pewnością najbardziej wspaniały.
Jonathan Mandell, New York Theater: Jest wiele powodów, by cieszyć się produkcją reżysera Saheema Alego, z jego komicznie skomplikowaną opowieścią o błędnej tożsamości i oszołomionej miłości. Inspirująco obsadzono Lupitę Nyong'o i jej brata Juniora Nyong'o jako bliźniaków Violę i Sebastiana, którzy zostają rozdzieleni podczas katastrofy morskiej i samodzielnie przeżywają swoje przygody w Illyrii.
Melissa Rose Bernardo, New York Stage Review: Największą siłą tej aktualnej produkcji — oprócz jej ogólnej radosnej atmosfery — jest jej centralna obsada: prawdziwa rodzeństwo na scenie, Junior Nyong'o i Lupita Nyong'o, jako rozdzieleni bracia i siostra, Sebastian i Viola, odpowiednio.
Steven Suskin, New York Stage Review: Różnorodne elementy łączą się mniej więcej, tworząc całkowicie satysfakcjonujący wieczór. Choć z niewielką ilością entuzjazmu, który odznaczał różne występy Szekspira w Parku, sięgające do rockowego musicalu z 1971 roku „Dwaj panowie z Werony” oraz wspaniałego „Bardzo dużo hałasu o nic” z czasów wojny secesyjnej, a także do niedawnych „Burzy” i „Jak wam się podoba”. Niemniej jednak ten „Wieczór Trzynasty” wykonuje zadowalającą robotę, pozostawiając publiczność z uśmiechem, a to, w końcu, spełnienie, którego życzymy.
Matthew Wexler, One-Minute Critic: Triumfalne wywołanie zamykające, ubrane w wspaniały technicolor od Oany Botez, dodatkowo wyzywa na nowo niedawny atak na kreatywną ekspresję i sztukę, pokazując, że radość jest aktem oporu. A powrót Szekspira do Parku to nic innego jak najczystsza radość.
Lane Williamson, Exeunt: Produkcja jest stosunkowo dobrze obdarzona obsadą. Lupita Nyong’o i jej brat Junior Nyong’o to rozdzieleni bliźniacy, którzy, pomimo różnicy w wzroście, są niemal identyczni w kostiumach Oany Botez i fryzurze Krystal Balleza. Ostateczne spotkanie Violi i Sebastiana na końcu sztuki jest naładowane rodzajem namacalnego, historycznego połączenia, które może przynieść tylko rodzeństwo w prawdziwym życiu.
Thom Geier, Culture Sauce: Nie ma potrzeby, by „Wieczór Trzynasty” machał tęczową flagą, by odnieść sukces. Jednak ta produkcja odbiega od innych niedawnych wznowień, przyjmując skromniejszą, mniej transgresyjną postawę wobec różnych romantycznych zawirowań. Nawet podczas ostatniego ukłonu, gdy zespół zbiera się w kolorowych nowych strojach jako część dragowego balu, show wydaje się wywoływać partyjną atmosferę, dla której nie ma nadrzędnego celu. Wiadomość wydaje się być: przyjdź, kim jesteś, kochaj, co zechcesz. A przemianować miejsce, które jest zarówno świeże, jak i znajome, a także wspaniałym latarnikiem letniej zabawy — być może to wystarczy.
David Cote, Observer: Te komedie są z natury muzykalne, przesiąknięte piosenkami z epoki. Zgodnie z tym, żywa, poliglotyczna partytura kompozytora Michaela Thurbera wyróżnia się, z utworami dla całkowicie kobiecego kwartetu smyczkowego, jazzową pieśnią artystyczną dla Sumneya i nawet wybuchiem elżbietańskiego rapu dla Violi. Oprócz naturalnej muzykalności wierszy Szekspira, słyszymy również urzekające fragmenty swahili (przetłumaczone z oryginału), gdy Viola i Sebastian przechodzą ponownie na swój rodzaj ojczystym. Trenerka dialektów Karishma Bhagani oraz rodzeństwo Nyong’o wplatają te melodyjne, wspaniałe dźwięki w symfonię nocy, którą swoimi bezdechowymi dźwiękami stworzyli.
Joe Dziemianowicz, New York Theatre Guide: Między rowerami, bongs, beatboxami i szaleństwem, w którym zasady nie mają miejsca, radość króluje w nowoczesnej inscenizacji reżysera Saheema Alego. To odpowiednia metoda podejścia do tej sztuki mającej ponad 400 lat — to w końcu romantyczna komedia. Niemniej jednak, jak w najbogatszych romantycznych komediach, „Wieczór Trzynasty” może wywołać głębsze uczucia, gdy to ma największe znaczenie. Rozdzieleni bracia dostają wołanie o życie i śmierć. Melancholijna kobieta odzyskuje swój rytm. Tutaj jednak, silny nacisk na lekkość wzmaga poważniejsze krawędzie sztuki, które mogą przywołać głębsze emocje wokół tych kluczowych elementów.
Średnia ocena: 77.0%
