Beschikbare Talen
Het Delacorte Theater heropent deze zomer officieel met Free Shakespeare in the Park's TWELFDE NACHT. Geniet van de midsummer waanzin terwijl de tweelingen Sebastian en Viola overleven na het schipbreuk, wraakplannen en de trick deuren van de liefde. Lees de recensies voor deze sterrenbezetting productie!
De Associate Artistic Director en Resident Director van The Public, Tony Award-genomineerde Saheem Ali richt.
De cast van Free Shakespeare in the Park's TWELFDE NACHT omvat Dario Alvarez (Ensemble), b (Antonio), John Ellison Conlee (Sir Toby Belch), Khris Davis (Orsino), Peter Dinklage (Malvolio), Jesse Tyler Ferguson (Andrew Aguecheek), Jaina Rose Jallow (Ensemble), Ariyan Kassam (Curio/Ensemble), Valentino Musumeci (Ensemble), Junior Nyong'o (Sebastian), Lupita Nyong'o (Viola), Chinna Palmer (Ensemble), Sandra Oh (Olivia), Precious Omigie (Ensemble), Nathan M. Ramsey (Ensemble), Daphne Rubin-Vega (Maria), Jasmine Sharma (Ensemble), Moses Sumney (Feste), Kapil Talwakar (Fabian), Joe Tapper (Zee- kapitein/Priester), Julian Tushabe (Ensemble), Adrian Villegas (Ensemble), Ada Westfall (Ensemble), en Mia Wurgaft (Ensemble).
Laura Collins-Hughes, New York Times: De casting van de Nyong’o broers en zussen klinkt als een truc, maar de beloning is exquisiet: de tweelingen, verdoofd bij hun hereniging, bevestigen de waarheid van hun identiteit terwijl ze in het Swahili met elkaar praten. Voor het publiek is deze “Twelfth Night” ook een soort reunie — met de Delacorte, een vitale plek waarop New Yorkse theaterliefhebbers afhankelijk zijn, en die ze hebben gemist. Het spreekt onze taal.
Sara Holdren, Vulture: Dergelijke fratsen zijn niet onplezierig, maar ook niet volledig bevredigend. Het is daarom een gelukkige opluchting dat Oh door deze Twelfth Night heen waait als, zoals Orsino zou kunnen zeggen, de zoete wind “die blaast over een bank van viooltjes, / Steelt en geeft geur.” Haar Olivia is een gelukzalige, stralende vreugde — speels en sexy en gegrond, zo vol en meeslepend als deze productie kan toestaan. Ze vindt de vreugde van het stuk zonder naar trucs te grijpen, en bereikt de essentiële waarheid en schoonheid van haar karakter, terwijl ze de exuberante kunstmatigheid van de farce toestaat. In haar kan men een bredere, diepere Illyria zien, een Twelfth Night die - omdat het net zo vol is van verwondering als van wonderen - inderdaad het meest wonderbaarlijk is.
Jonathan Mandell, New York Theater: Er zijn zoveel redenen om enthousiast te zijn over de productie van Shakespeare’s komisch verwarrende verhaal van vergiste identiteit en verwarde genegenheid, geregisseerd door Saheem Ali. Het was inspirerend om Lupita Nyong’o en haar broer Junior Nyong’o te casten als de tweelingen Viola en Sebastian, die tijdens een schipbreuk uit elkaar worden gescheurd en hun eigen wegen door Illyria gaan.
Melissa Rose Bernardo, New York Stage Review: De grootste kracht van deze huidige productie - voorbij de algemene jubelende sfeer - is de centrale casting: een echt broer-zus duo, Junior Nyong’o en Lupita Nyong’o, als de schipbreukfamilie, Sebastian en Viola, respectievelijk.
Steven Suskin, New York Stage Review: De uiteenlopende elementen komen meer of minder samen, wat leidt tot een geheel bevredigende avond. Al met al met weinig van de uitbundigheid die verschillende uitvoeringen van Shakespeare in het Park sinds de rockmusical herinterpretatie van Two Gentlemen of Verona in 1971 en de glorieuze Burgeroorlog-era Much Ado About Nothing, evenals de meer recente Comedy of Errors en As You Like It, heeft gekenmerkt. Desalniettemin doet deze Twelfth Night een bevredigende job om het publiek te laten stralen, en dat is tenslotte een consumptie die vurig verlangd wordt.
Matthew Wexler, One-Minute Critic: Een triomfantelijke gender-buigende curtain call, kostuums in glorieuze technicolor door Oana Botez, daagt verder de recente aanval op creatieve expressie en de kunsten uit, en toont aan dat vreugde een daad van verzet is. En er is niets vreugdzamer dan de terugkeer van Shakespeare in het Park.
Lane Williamson, Exeunt: De productie is behoorlijk goed gecast overal. Lupita Nyong’o en haar broer Junior Nyong’o zijn de schipbreukte tweelingen en, afgezien van hun hoogteverschil, zijn ze bijna identiek in de kostuums van Oana Botez en het haardesign van Krystal Balleza. De uiteindelijke hereniging van Viola en Sebastian aan het einde van het stuk is doordrongen van de soort voelbare, historische verbinding die alleen echte broers en zussen kunnen brengen.
Thom Geier, Culture Sauce: Niet dat Twelfth Night een regenboogvlag hoeft te zwaaien om te slagen. Maar deze productie wijkt af van andere recente heropvoeringen door een bescheidenere, minder transgressieve benadering van de verschillende romantische verwikkelingen. Zelfs in de curtain call, wanneer de cast zich opnieuw verzamelt in kleurrijke nieuwe outfits als onderdeel van een drag-ball afscheidsfeest, lijkt de show een feestelijke sfeer op te roepen waarvoor geen overkoepelend beleid bestaat. De boodschap lijkt te zijn: Kom zoals je bent, hou van wat je wilt. En om een locatie te hernoemen die zowel fris als vertrouwd is, een welkom baken van zomers plezier, misschien is dat genoeg.
David Cote, Observer: Deze komedies zijn intrinsiek muzikaal, doordrenkt met nummers uit die tijd. Bijgevolg excelleert de levendige, polyglotte muziek van componist Michael Thurber, met stukken voor een vrouwelijke strijkkwartet, een jazzy kunstlied voor Sumney en zelfs een uitbarsting van Elizabethaanse rap voor Viola. Naast de natuurlijke muzikaliteit van Shakespeare's verzen, horen we ook betoverende fragmenten van het Swahili (vertaald uit de bron) wanneer Viola en Sebastian terugvallen in hun moedertaal. Dialectcoach Karishma Bhagani en de Nyong’o broers en zussen weven deze milde, wonderbaarlijke noten in een droomwaardige symfonie van de nacht.
Joe Dziemianowicz, New York Theatre Guide: Tussen fietsen, bongs, beatboxing, en buffoonery op maximaal niveau, heerst de speelsheid in de hedendaagse regie van Saheem Ali. Dat is een haalbare benadering voor dit meer dan 400 jaar oude stuk — het is tenslotte een romantische komedie. Niettemin kan, net als de rijkste rom-coms, Twelfth Night diep snijden wanneer het er echt toe doet. Gescheiden broers en zussen krijgen een leven-en-dood wakkeringskoers. Een melancholische vrouw krijgt haar groove terug. Hier, echter, dempt de zware nadruk op lichtheid de ernstiger randen van het stuk die diepere emoties rond deze sleutelelementen kunnen oproepen.
Gemiddelde Beoordeling: 77,0%
