Wywiad: Crystal Lucas-Perry opowiada o boskim PERICLES w Public Works

Co się dzieje, gdy słowa Szekspira spotykają potęgę muzyki gospel? Coś w rodzaju magii, która dzieje się na scenie w Katedrze Świętego Jana Bosko z PERICLES: A Public Works Concert Experience.

Produkcja Public Works w tym sezonie to potężne doświadczenie koncertowe z PERICLES, epickim dziełem Bardza o utracie i ponownym odkrywaniu wiary. Przekształcone przez dramatopisarza i autora piosenek Troya Anthony'ego, ta wspaniała nowa produkcja, wykonywana przez członków społeczności Public Works z całego Nowego Jorku, to celebracja życia, miłości i transformacji. Inspirowana muzyką gospel i poruszającą mocą czarnych kościołów, ta nowa adaptacja koncertowa będzie wystawiana w Katedrze Świętego Jana Bosko. Reżyseruje Carl Cofield, Zastępca Dyrektora Artystycznego Klasycznego Teatru Harlema.

Crystal Lucas-Perry gra rolę 'Gowera' w produkcji i kontaktuje się z BroadwayWorld, aby opowiedzieć nam o tym potężnym doświadczeniu teatralnym.

Jakie uczucie towarzyszy Ci powracając do Public z tą produkcją? 

To uczucie prawdziwego powrotu do domu — miejsce, w którym przeszłość i teraźniejszość zderzają się w najbardziej potężny sposób. Każdy zakątek tego budynku ma dla mnie wspomnienia, od pracy z Tony'm Kushnerem nad A Bright Room Called Day, przez niezliczone warsztaty i odczyty, aż po wiele razy, gdy po prostu przychodziłem tutaj, aby zobaczyć sztuki, które mnie inspirowały. A teraz mogę powrócić do tego wszystkiego z Periclesem, otoczony znajomymi i nowymi twarzami.

Co czyni to jeszcze bardziej szczególnym, to fakt, że ćwiczymy w tym samym teatrze, w którym zadebiutowałem jako Passenger Five w Off-Broadwayowskiej produkcji Ain’t No Mo'. Tak więc, powracając do tej samej przestrzeni, niosąc te wspomnienia, tworząc coś całkowicie nowego, wydaje się surrealistyczne.

Taka jest piękno powrotu tutaj — to nie tylko zasługiwanie na to, co było wcześniej, ale budowanie na tym. W Public Works sala przepełniona jest członkami społeczności i artystami, którzy gromadzą się, aby wspólnie opowiedzieć tę historię, gotowi zbudować coś większego niż oni sami. Powrócić do Publice ponownie, mając taką historię i nową energię, inspiruje mnie bardziej niż kiedykolwiek.

Jak dotąd przebiegały próby? 

Próby były niesamowite! Zespół już pracował razem w tygodniu przed tym, więc energia, muzyka i tekst już żyły, gdy przybyłem. Od samego początku poczułem, że wchodzę w coś tętniącego życiem, co już było w ruchu, a ten duch towarzyszy nam przez każdy dzień od tego momentu.

To w dużej mierze zasługa naszego zaufanego reżysera, Carla Cofielda, i naszego oddanego asystenta reżysera, Corneliusa Davidsona, którzy stworzyli środowisko, w którym zachęca się nas do eksploracji, podejmowania ryzyka i odkrywania dzieła w czasie rzeczywistym. Nasza genialna choreografka, Tiffany Rea-Fisher, wnosi ten sam duch do ruchu, pomagając nam opowiadać historię naszymi ciałami i spotykać ludzi dokładnie tam, gdzie są — zawsze przypominając nam, że to, co wniesiemy, jest wystarczające. Serce pokoju to Troy Anthony, inspirujący twórca tej adaptacji, którego wizja napełnia przestrzeń radością, która towarzyszy każdej próbie, a pięknie uzupełnia ją nasz utalentowany dyrektor muzyczny, Sam Appiah, którego prowadzenie ugruntowuje pracę, podnosząc cały zespół. Utrzymuje to wszystko razem nasz wyjątkowy zespół do zarządzania sceną, prowadzony przez metodycznego Michaela Domue, który dba o to, aby każdy ruchomy element był wspierany z precyzją, rozwagą i troską.

A potem jest sama praca. To jest wielka, dynamiczna historia do ożywienia i poświęcamy jej czas i uwagę, których wymaga. Z drugiej strony, nie sądzę, żebym tak długo się śmiał w sali prób. Ta równowaga rygoru i radości utrzymuje pokój żywy i połączony, co wydaje się tak prawdziwe w duchu Public Works.

Co również jest potężne, to cały przekrój tej produkcji. Czasami w pokoju jest blisko stu ludzi, w tym organizacje, grupy społeczne i artyści z wszystkich pięciu dzielnic, którzy są częścią produkcji. To oznacza, że nie tylko ćwiczymy Szekspira — uczymy się także o kulturach, tradycjach i rytuałach, które są wplecione bezpośrednio w strukturę dzieła. Zaczynamy razem, kończymy razem, a ten rytm sam w sobie jest odnowiony. To zarówno kontynuacja historii, którą już mam w tym teatrze, jak i nowy rozdział budowania, eksperymentowania i odkrywania, czym może być ta historia.

Pericles to taka piękna historia, a jednak jedno z mniej znanych dzieł Szekspira. Jakie uczucie towarzyszy Ci w dzieleniu się nią z ludźmi, którzy mogą tego jeszcze nie znać? 

To naprawdę dar. Pericles to jedna z tych sztuk, która zaskakuje, ma wszystko: przygodę, złamanie serca, stratę i ostatecznie odnowienie. To historia o utracie wiary i ponownym jej znalezieniu, co wydaje się tak ludzkie i ponadczasowe. Co mnie najbardziej ekscytuje, to że tak wielu ludzi po raz pierwszy spotka się z tą historią. Jest coś naprawdę wyjątkowego w dzieleniu się historią, która nie niesie ciężaru oczekiwań wszystkich, jak niektóre bardziej znane dzieła Szekspira.

Zamiast tego, publiczność ma okazję przeżyć to z nowymi oczami i otwartymi sercami, a w tej produkcji, przez muzykę i społeczność, zaprasza się ich do zobaczenia siebie w środku tej historii. Dla mnie to radość ożywić Periclesa tutaj. Nie tylko przywracamy mniej znanego Szekspira; tworzymy punkt wejścia do historii, która dziś wydaje się głęboko aktualna.

Jak opisałbyś, co się dzieje, by stworzyć "doświadczenie koncertowe"? 

Co jest ekscytujące w tym "doświadczeniu koncertowym", to fakt, że wykracza daleko poza pomysł stania przy pulpitach muzycznych i czytania tekstu. Dzięki niezwykłym talentom w pokoju (od członków naszej społeczności po organizacje, z którymi współpracujemy), jesteśmy w stanie opowiedzieć tę historię w sposób, który wydaje się bogaty, warstwowy i głęboko żywy. To wciąż bardzo koncert w duchu, ale energia, muzyka i fizyczność tego, co ludzie wnoszą, pozwalają temu dziełu wydawać się bliższym pełnej produkcji.

Jesteśmy również w nowej przestrzeni w tym roku: Katedra Świętego Jana Bosko, to zapierająca dech w piersiach świątynia w sercu Harlemu. Tradycyjnie Public Works były wystawiane na świeżym powietrzu w Teatrze Delacorte w Central Parku, więc wejście do Katedry oznacza nawigowanie po nowym terenie, który otwiera świeże możliwości. Sama przestrzeń niemal wydaje się być kolejną postacią w sztuce, wspierając nas i podnosząc opowieść ponad ramy tradycyjnego doświadczenia koncertowego w coś wyjątkowego.

Co Public robi każdego lata z Public Works i tworzeniem darmowych doświadczeń teatralnych jest tak ważne dla miasta. Jakie uczucie towarzyszy Ci, aby być częścią tej tradycji? 

Podczas mojego czasu na Uniwersytecie Zachodniej Michigan, mój profesor, mentor i przewodniczący wydziału, Dr. Joan Herrington, podzielił się czymś, co pozostało ze mną: „Zadanie artysty polega na tym, aby przynieść teatr tam, gdzie go nie ma.”

Prawda ta była moim przewodnikiem zarówno w pracy, którą odzwierciedlam, jak i w pracy, którą sobie wyobrażam, dlatego wkraczanie w Public Works wydaje się tak naturalnym dopasowaniem. A w tym roku, robiąc to w górnej części miasta, w sercu Harlemu, w przestrzeni, która nigdy wcześniej nie miała tej historii—i w społeczności, do której należę, która zasługuje na bogaty, jakościowy i dostępny teatr—to czyni tę chwilę jeszcze bardziej znaczącą.

Dla mnie Public Works jest żywym dowodem, że teatr naprawdę należy do wszystkich. Mówić o tym to jedno, ale wprowadzić to w życie—zgromadzić artystów, członków społeczności i publiczność w jednej przestrzeni i sprawić, by ta wiara stała się rzeczywistością— to coś innego. Być obecnym w tej misji ciałem, w tej chwili historii, wydaje się potężne i konieczne. W czasie, gdy dostęp do sztuki może wydawać się ograniczony do nielicznych, Public Works trzyma się prawdy, że jest dla wszystkich, a to zobowiązanie pozostaje stałe, nawet gdy świat się zmienia.

W wielu względach odzwierciedla to Periclesa samego w sobie. On wytrzymuje burze, które grożą, że wszystko się rozpadnie, jednak przetrwa i dalej kroczy naprzód. Sztuka jest bardzo podobna—zawsze będzie stawiać czoła burzom, ale przetrwa, ponieważ są ludzie i instytucje zaangażowane w utrzymanie jej przy życiu. Bycie częścią tej tradycji mówi bezpośrednio o artyście, którym jestem, i o artyście, którym chcę być, zakorzenionym w prawdzie, że teatr należy do wszystkich i może istnieć wszędzie.

Na co najbardziej czekasz w nadchodzącym przedstawieniu? 

Co mnie najbardziej ekscytuje, to moment, kiedy cała ta praca—muzyka, historia, społeczność—spotyka się z publicznością. Nie ma nic lepszego niż ta wymiana, kiedy to, co zbudowaliśmy w sali prób, nabiera nowego życia, ponieważ ludzie to wchłaniają, odpowiadają i odnajdują siebie w historii. Cieszę się również na myśl o rodzinach, które zobaczą swoje społeczności odzwierciedlone na scenie—zobaczą ludzi, których znają, ludzi, z którymi żyją, będących częścią tej produkcji i tej celebracji. To będzie potężne.

Z niecierpliwością czekam również na dzielenie się tym w samej Katedrze, ponieważ skala tej przestrzeni wszystko zmienia. Już mieliśmy próby tam, i nawet bez publiczności można poczuć, jak historia i muzyka rozszerzają się w tych wielkich ścianach. Usłyszeć Szekspira podniesionego przez muzykę gospel w miejscu o tak wielkiej mocy—mogę tylko sobie wyobrazić, jak poruszające będzie, gdy miejsca będą wypełnione.

A ponad wszystko czekam na radość. Jest piosenka na końcu sztuki, która mówi, „Radość jest dostępna,” i to jest serce całego tego doświadczenia. Mam nadzieję, że ludzie nie tylko usłyszą tę linię, ale że zabiorą ją ze sobą—że radość, którą budowaliśmy w tym pokoju, będzie radością, którą z sobą zabiorą, wiedząc, że jest dostępna dla nich.

Jestem po prostu dumny, że mogę być częścią tej niezwykłej grupy, i nie mogę się doczekać, aż wszyscy doświadczą tego, co stworzyliśmy razem.

Zdjęcie: Marc J. Franklin