Czy Wiedziałeś, Że Te Broadwayowskie Spektakle Pisały Małżeńskie Pary?

Czy masz palące pytanie o Broadway? Chcesz dowiedzieć się czegoś więcej o mało znanym fakcie z Broadwayu? Historyk Broadwayu i samozwańczy fan teatru Jennifer Ashley Tepper jest tutaj, by pomóc z Broadway Deep Dive. BroadwayWorld zbiera pytania od fanów teatru takich jak Ty. Jeśli będziesz mieć szczęście, Twoje pytanie może zostać wybrane jako temat jej następnej kolumny! Prześlij tutaj swoje pytanie o Broadway! Na przestrzeni lat Broadway gościł wiele rodzinnych duetów występujących na scenie. Szczególnie wyjątkowe jest, gdy członkowie rodziny łączą siły, by razem napisać spektakl na Broadwayu. The Great White Way historycznie widział wiele takich sytuacji w różnorakich konfiguracjach. Najczęstszym układem są małżonkowie piszący spektakl razem. Istnieje kilka znaczących, współczesnych przykładów. Robert Lopez i Kristen Anderson-Lopez tworzyli zarówno osobno, jak i razem. Razem są odpowiedzialni za muzykę i teksty do Frozen, które grane było na Broadwayu w latach 2018–2020, po światowym fenomenie filmu animowanego. Przebój Lopezów z Frozen „Let It Go” stał się ważną częścią kultury i oprócz pracy na Broadwayu współtworzyli także wiele projektów filmowych, w tym piosenki do Coco i WandaVision. Kristen Anderson-Lopez i Robert Lopez Małżeńska para Irene Sankoff i David Hein zapisała się na kartach historii Broadwayu za sprawą swojego głośnego musicalu Come From Away. Spektakl o niespodziewanym aspekcie historii 11 września wystawiany był w Teatrze Schoenfeld od 2017 do 2022 roku (z przerwą pandemiczną), stając się najdłużej granym przedstawieniem tego teatru. Sankoff i Hein wspólnie odpowiadali za książkę, muzykę i teksty piosenek, zdobywając dwie nominacje do Tony, trzy do Drama Desk oraz jedno wyróżnienie za swoją pracę. Istnieją też długoletnie pary romantyczne, które nie są małżeństwem, a mimo to są kreatywnymi partnerami na Broadwayu. Marc Shaiman i Scott Wittman są autorami muzyki i tekstów do takich musicali jak Hairspray (2002), Martin Short: Fame Becomes Me (2006), Catch Me If You Can (2011), Charlie and the Chocolate Factory (2017), Some Like It Hot (2022) i Smash (2025). Ich współpraca sięga jeszcze dalej wstecz, gdy w latach 70. pracowali razem nad przedstawieniami poza Broadwayem i off-off-Broadway. Shaiman i Wittman byli razem przez 25 lat i po zdobyciu nagrody Tony za Hairspray zapisali się w historii, pokazując publicznie na żywo pierwszy raz pocałunek pary tej samej płci. Shaiman w swoim przemówieniu ogłosił: „Kocham tego człowieka. Nie możemy się tu ożenić... Ale chciałbym przed wszystkimi powiedzieć, że Cię kocham.” Po zakończeniu związku romantycznego w 2005 roku utrzymują niezłomną przyjaźń i współpracę artystyczną. Julie Taymor i Elliot Goldenthal to kolejna para, która tworzyła spektakle będąc również długoletnimi partnerami życiowymi. Taymor, znana z reżyserii i wielu innych ról twórczych w takich produkcjach jak The Lion King (1997) i Spider-Man: Turn Off The Dark (2011), czasem działała też jako autorka książki spektaklu. W Juan Darien, przedstawieniu z 1996 roku określanym jako karnawałowa msza, Taymor i Goldenthal współtworzyli książkę, podczas gdy Taymor również reżyserowała i projektowała elementy, a Goldenthal pisał muzykę i części tekstów. Juan Darien przeniósł się z off-off-Broadway przez off-Broadway aż na Broadway, gdzie był nominowany do Tony za Najlepszy Musical. Taymor i Goldenthal współpracowali także przy wielu innych projektach. Julie Taymor i Elliot Goldenthal Małżeństwa współpracują przy spektaklach na Broadwayu od ponad stu lat. Na początku XX wieku główną drogą do udziału kobiety w pisaniu na Broadway było wprowadzenie jej przez męskiego członka rodziny. Oczywiście kobiety te były utalentowane i zasłużone, ale w czasach, gdy oczekiwano od kobiet, że nie będą pracować poza domem, profesjonalistki stanowiły wyjątek od reguły. Wiele z tych wyjątków doprowadziło do niezwykłych współprac, jak ta między Kay Swift a Jamesem Warburgiem. Swift była pierwszą kobietą, która skomponowała muzykę do pełnometrażowego musicalu Broadwayowskiego, gdy w 1930 roku wystawiono Fine and Dandy. Teksty do spektaklu napisał Paul James, pseudonim Jamesa Warburga. Swift i Warburg współpracowali już wcześniej przy utworach do rewii Broadwayowskich, jednak Fine and Dandy było musicalem fabularnym z zadziornym repertuarem. Warburg był spadkobiercą dynastii bankowej i doradcą finansowym prezydenta Franklina Delano Roosevelta podczas Wielkiego Kryzysu. Swift miała długą i pełną pasji przyjaźń i romans z Georgem Gershwinem i ostatecznie odegrała kluczową rolę w pielęgnowaniu jego spuścizny, a także kontynuowała pisanie własnych projektów. Jedna z najbardziej płodnych żeńskich autorek Broadwayu, Anne Caldwell, napisała ponad 30 spektakli Broadwayowskich w latach 1905–1928. Premiera na Broadwayu miała miejsce, gdy miała 37 lat. Caldwell dołączyła do zawodu poślubiając Jamesa O’Deę, autora musicalowego, który zaprosił ją do współpracy przy spektaklu Sergeant Brue. Caldwell kontynuowała pisanie dla Broadwayu, tworząc zarówno sztuki, jak i musicale, zarówno książki jak i teksty piosenek, zarówno solo, jak i z mężem. Często współpracowała z Jerome’em Kernem i była członkiem założycielem ASCAP. Kariera Caldwell na Broadwayu rozpoczęła się dopiero po rozwodzie i ponownym małżeństwie z mężem, który nie tylko wspierał jej karierę teatralną, ale ją napędzał. Podobnie było z Almą M. Sanders, której pierwsze małżeństwo zakończyło się ze względu na to, że jej mąż twierdził, iż muzyka rozbiła ich dom, a żona odmawiała mu przygotowywania śniadania. Sanders wyszła ponownie za Monte Carlo i z nim przez długi czas współtworzyła musicale na Broadwayu. Ich największym hitem był Tangerine (1921), ironicznie o tematyce rozwodowej. Sanders i Carlo napisali razem dziewięć spektakli na Broadwayu w latach 1918–1947. Parą występującą na scenie vaudeville i piszącą piosenki byli Maude Nugent i William Jerome. Byli małżeństwem, co oznaczało, że Jerome często niesprawiedliwie przypisywano największy przebój Nugent „Sweet Rosie O’Grady”, mimo że napisała muzykę i słowa samodzielnie. „Sweet Rosie O’Grady”, skomponowana w 1896 roku, była jedną z pierwszych amerykańskich piosenek, które sprzedały ponad milion kopii nut. Nugent faktycznie współpracowała z Jerome’em również na scenie Broadwayu. Jerome pisał teksty, a Nugent dodatkową muzykę do musicalu Fritz in Tammany Hall z 1905 roku. Broadwayowską parą pisarską, której piosenki osiągnęły status Wielkiej Amerykańskiej Księgi Piosenek, byli Nora Bayes i Jack Norworth. Bayes była jedną z największych gwiazd pop XX wieku. Ponieważ jej popularność przypadła na pierwsze dwie dekady XX wieku, nie jest tak pamiętana, jakby mogła być, gdyby panowała w erze późniejszej, bogatszej w media i technologię. W swoim życiu, współtworząc „Shine On, Harvest Moon” z Norworthem, popularyzując „Over There” podczas I wojny światowej i jako główna gwiazda Ziegfeld Follies, Bayes nieustannie była na pierwszych stronach gazet. Projekty Bayes i Norwortha obejmowały wiele edycji Ziegfeld Follies, inne rewije jak Odds and Ends i muzyczne widowiska takie jak Miss Innocence (1908) i The Jolly Bachelors (1910). Norworth był równie ważnym graczem; napisał tekst do „Take Me Out To The Ballgame” i nawet zbudował, już nieistniejący, teatr Broadwayowski nazwany Norworth Theatre w 1918 roku. Irene Sankoff i David Hein Mimo że dziś znamy piosenki Nugent i Jerome’a oraz Bayes i Norwortha, ich całe spektakle są rzadko wznowione. Inaczej jest w przypadku kilku małżeńskich duetów pisarskich, które działały od połowy XX wieku. Bella Spewack i Sam Spewack są upamiętnieni nie tylko dlatego, że ich spektakl Kiss Me, Kate jest często wznowiony, lecz również dlatego, że częściowo zainspirowali postaci Lilli Vanessi i Fred Graham. Spewackowie napisali książkę do zdobywcy Tony za Najlepszy Musical z 1949 roku, będąc jednocześnie pierwszymi laureatami tej nagrody za tekst. Podobnie jak ich postacie w Kiss Me, Kate spierali się, współtworząc też takie spektakle jak The War Song (1928), Boy Meets Girl (1935) i Leave It To Me! (1938). Małżeństwo Dorothy i DuBose Heyward jest głównie znane z tworzenia przełomowego musicalu Porgy and Bess (1935). Historia ubogich, skazanych na nieszczęście kochanków w Charleston była najpierw powieścią z 1925 roku, Porgy, autorstwa DuBose Heywarda. Dorothy uważała, że powieść nada się na sztukę, dlatego para wspólnie zaadaptowała ją na scenę jako Porgy w 1927 roku. Osiem lat później opowieść wróciła na Broadway, tym razem jako musical pod tytułem Porgy and Bess, z muzyką George’a Gershwina, tekstami Iry Gershwina i DuBose Heywarda, a książką sceniczną autorstwa DuBose Heywarda. Choć Dorothy nie jest oficjalnie uznawana za współautorkę musicalu, bardzo angażowała się w proces. Dorothy i DuBose Heyward także razem napisali sztukę Mamba’s Daughters w 1939 roku. Walter i Jean Kerr byli bardziej znani indywidualnie za inne rodzaje pisania niż za swoją współpracę na Broadwayu. Walter Kerr był krytykiem teatralnym w New York Herald Tribune w latach 1951–1966 i w New York Times od 1966 do 1983. Za swoją wieloletnią działalność otrzymał Nagrodę Pulitzera za krytykę teatralną. Do dziś istnieje teatr Broadwayowski nazwany jego imieniem. Jean Kerr była bestsellerową autorką eseju Please Don’t Eat the Daisies, który doczekał się adaptacji filmowej i popularnego serialu telewizyjnego. Razem Kerrowie napisali zarówno sztuki Broadwayowskie (The Song of Bernadette, King of Hearts), jak i musicale (Touch and Go, Goldilocks). Każde z nich pracowało także niezależnie – Jean Kerr jest autorką wielkiego przeboju z 1961 roku Mary, Mary, wystawianego ponad 1500 razy. Podobnie jak Kerrowie, Alan i Marilyn Bergmanowie pisali na Broadwayu, choć byli bardziej znani i nagradzani za swoje prace poza Broadwayem. Bergmanowie współtworzyli teksty do dwóch musicali scenicznych: Something More! (1964) i Ballroom (1978). Pierwszy jest pamiętany z udziałem Barbary Cook, a drugi był kontynuacją Michaela Bennetta po A Chorus Line, choć oba spektakle nie odniosły sukcesu. Utwory Bergmanów bywały zwłaszcza słyszane w rewiach i jukeboxowych musicalach. Zdobyli sławę i liczne nagrody za teksty do ekranizacji, takie jak „The Way We Were”, „The Windmills of Your Mind” i „You Don’t Bring Me Flowers”. Duet nie osiągnął EGOT, ale zdobył EGO. Henry i Phoebe Ephron nie tylko wspólnie stworzyli wiele dzieł, ale także wychowali grupę pisarzy — byli rodzicami Nory Ephron, Delii Ephron, Amy Ephron i Hallie Ephron, wszyscy pisarze samodzielni. Małżeńska para wyprodukowała trzy sztuki na Broadwayu: Three’s a Family (1943), Take Her, She’s Mine (1961) i My Daughter, Your Son (1969). Ich prace sceniczne zawierały elementy semi-autobiograficzne, odnoszące się do życia rodziny Ephronów. Take Her, She’s Mine opowiadało o trudnościach rodziców nastolatki, wzorowanej na Norze, w latach 60. Współpraca małżeńska rozciągała się od Broadwayu do Hollywood, gdzie oboje pisali ważne filmy takie jak Carousel (1956) i Desk Set (1957), czasem też jako producenci. Ten tekst ma charakter przykładowy, a nie wyczerpujący, jeśli chodzi o małżeństwa piszące spektakle na Broadwayu; jest ich zdecydowanie więcej! Źródło zdjęć: Bruce Glikas

Czy Wiedziałeś, Że Te Broadwayowskie Spektakle Pisały Małżeńskie Pary?

Dostępne języki

Najnowsze artykuły