Recensie: VEEL ECHO'S OVER NIKS, Shakespeare's Globe

Met zijn overgeschilderde muren en acteurs die rondzwerven in linnen kostuums, zal de zomervoorstelling van Veel Echo's Over Niks onvermijdelijk herinneringen oproepen aan Kenneth Branagh's in Toscane gesitueerde filmversie uit 1993. Dat wil zeggen, totdat ze de oversized dierenmaskers tevoorschijn halen.

Dit soort tonale mismatch is kenmerkend voor deze productie, geregisseerd door Chelsea Walker. Deze versie van Shakespeare's klassieke komedie over bedrog weet zowel minimalistisch als maximalistisch te zijn, te beginnen met een ensemble van kostuums die variëren van TikTok-favoriete botergele zomerjurken tot BDSM-harnassen, met een scherp 1970s tailoring, wat een verward gevoel van tijd en plaats biedt.

Af en toe lijkt Walker een duistere onderlaag in het stuk te willen onthullen; de kitscherige dierenmaskers die tijdens de maskerbal worden gedragen lijken te wijzen op oerinstincten die op het punt staan om losgelaten te worden. Er is een gevoel van oprechte angst en aarzeling in Benedick's reactie op de vraag om zijn vriend Claudio te doden, bijvoorbeeld. Maar een paar scènes later wordt Hero's valse begrafenis weergegeven in gotische hoge camp, met droogijs, strijkersbegeleiding en de hele cast die een gechoreografeerde dans uitvoert in donkere zonnebril.

Walker is op haar sterkst bij de emotionele hoogtes van het stuk, vooral in het tweede bedrijf. Enkele van de scènes na Hero's vernedering en 'dood' worden spaarzaam en zonder veel poespas opgevoerd, wat leidt tot aangrijpende uitvoeringen van rouw van Jonathan McGuinness als Leonato en Geraldine Alexander als een vrouwelijke versie van de monnik. Walker schrikt ook niet terug voor de seksualiserende geweld dat Hero (Assa Kanouté) ondervindt van Claudio en Don John, inclusief een onverwacht schokkend moment van woede met een bruidstaart.

Toch gaat er iets verloren wanneer het stuk in wezen een draaiende deur van uitgebreide decors wordt – de komische afluistersessies van Benedick en Beatrice, of de verschillende gechoreografeerde dansen. Zo veel van de tekst draait om roddels en geruchten die zijn verdraaid om aan de wensen van een bepaald personage te voldoen, maar de rustigere scènes, waar deze strikken worden opgezet, worden behandeld als obstakels om te omzeilen op weg naar het volgende decor, in plaats van als kansen om de verschillende motieven van de personages te demonstreren.

Toch is Veel Echo's een tekst die heel goed op zichzelf kan staan zonder directionele gimmicks, vooral wanneer gedragen door deze cast. Zoals in veel andere producties, stelen Benedick (Ken Nwosu) en Beatrice (Pippa Nixon) de aandacht; hun 'blijde oorlog' wordt hier gespeeld als twee mensen die wanhopig zichzelf beschermen tegen kwetsbaarheid, in plaats van enige vorm van oprechte conflicten. Ondertussen sluipt Joseph Potter's sinistere Don John rond als een onontplofte explosief, obsessief bezig met Hero, maar onderdrukt ook een impliciete romantische verbinding met zijn vriend Borachio (Marlowe Chan-Reeves).

Dit is een versie van Veel Echo's die serieus genomen wil worden, maar het is nog steeds Beatrice die per ongeluk wordt nat gespoten terwijl ze afluistert bij haar vrienden die de meest hoorbare reacties van het publiek oproept. Hier is er een gevoel van scènes uit meerdere producties die samen zijn gesmeed, alsof er een meer ontwikkelde, coherente versie van Veel Echo's nog wacht om te worden blootgelegd.

Veel Echo's Over Niks speelt in Shakespeare's Globe tot 24 oktober

Foto credits: Marc Brenner