Review: EEN ZOMERNACHTS DROOM, Openluchttheater van Regent's Park

"Dit groene stuk zal ons podium zijn," verklaart Quince, wat niet beter zou kunnen passen bij Atri Banerjee's eccentric, nieuwe productie van Shakespeare's EEN ZOMERNACHTS DROOM in het Openluchttheater van Regent's Park. Er is immers een bijzondere magie in deze locatie, met zijn droomachtige rozen, exotische eenden en sprookjesachtige lichten die in de bomen twinkelen.

De set van Naomi Dawson is echter minder Chelsea Flower Show en meer een Amerikaanse honkbalwedstrijd met houten tribunes en een enkele treurig ogende bloem. Zo'n hedendaags, stripped-down uiterlijk werkt of andere manier naast de hippie-achtige, hallucinogene trip die zich voor ons ontvouwt.

Op het podium hebben we The Fairy Band – met gouden, roze en oranje pruiken – die 1970s soft rock (muziek van Maimuna Memon) speelt, wat doet denken aan Fleetwood Mac. Hun folklore-punk is een leuke verandering ten opzichte van Hey-nonny-no minstrelen die in het hout strummen. Amelia Gabriel, als Mustardseed en leadzangeres, haalt de hoge tonen en is ongetwijfeld bestemd voor Glastonbury op een dag.

Naast de band is er een kleedruimte die bestaat uit een kleine make-up tafel en een kledingrek met kostuums voor de show. In een denkbeeldige, ondersteboven wereld kunnen de wonderlijk eccentric ontwerpen van Costume Designer Tomas Palmer zo uit een verkleedkist komen. Denk aan een oversized jas, een franjerok, bretels en een satijnen jurk die schittert op een zwoele Titania (een uitstekende Jenny Rainsford in een Courtney Love-stijl vertolking).

Speelse Puck (een levendige Georgia Bruce) gaat tekeer voor vier weglopende geliefden en Bottom, die de rol van Pyramus opneemt in een uitvoering die gepland staat voor de hertog en zijn entourage. Bottom wordt gespeeld door dove acteur Nadeem Islam die gebruikmaakt van spraak en British Sign Language. Zijn expressieve bewegingen en beheersing van slapstick zorgen voor extra plezier van deze frisse, jeugdige interpretatie.

Ik hou van moderne elementen, zoals Hermia (gespeeld door Emma Raducanu-lookalike Hiftu Quasem) die zich 's nachts in het bos nestelt met haar paarse slaapmasker, oordopjes en reiskussen. Olivier Huband's Oberon improviseert na het nummer van The Fairy Band aan het begin van het tweede act: "Rock 'n' roll, daar kun je niet omheen, hè. Zet ze nu op Spotify." En Puck, die door het publiek naar het podium klimt, merkt op dat er "een hoop stappen in dit bos zijn".

Het is niet alleen Evie Jones die de vierde muur doorbreekt – de imaginaire barrière die acteurs van het publiek scheidt – als een sublieme deadpan Snout die letterlijk De Muur speelt. Het hele gezelschap is in de grap dat de spelers weten dat het publiek daar is.

Een andere lof gaat naar Mary Malone als de onhandige en verwarde Helena. Ze steelt elke scène waar ze in voorkomt, want het is moeilijk om je ogen van haar onhandige figuur en verontwaardiging af te houden over de veronderstelde scherts van de andere geliefden. Misia Butler's een aangename Lysander, en Terique Jarrett's Demetrius slaagt erin de verschuiving van een afgewezen minnaar naar de acceptatie van een nieuwe liefde op een geloofwaardige manier te maken.

Er is veel te applaudisseren in deze exuberante en vermakelijke EEN ZOMERNACHTS DROOM, hoewel de spraak soms een beetje verstoord was en de productie strak getrokken kon worden zodat het publiek voor Fairy Hour thuis is. Maar je kunt een avond vol chaos en vreugde op een ideale plek – de betoverde omgeving van een boomrijke Londense park in de midsummer – niet beter maken.

EEN ZOMERNACHTS DROOM is te zien in het Openluchttheater van Regent's Park tot 18 juli

Foto credits: Marc Brenner

Tickets Kopen voor A Midsummer Night's Dream