Beschikbare Talen
Bijna drie decennia lang heeft RAGTIME het publiek uitgedaagd om de onafgemaakte gesprekken van Amerika over ras, immigratie, macht en erbij horen onder ogen te zien. Vandaag, nu de bekroonde Broadway-revival zijn gevierde run voortzet in het Vivian Beaumont Theater en zich voorbereidt op het Tony Awards-seizoen als een van de meest geëerde producties van het jaar, voelen die thema's relevanter dan ooit aan.
Weinig mensen begrijpen dat beter dan Nichelle Lewis. Lewis, die haar eerste Tony Award-nominatie ontving voor Beste Vertolking door een Actrice in een Bijrol in een Musicals voor haar vertolking van Sarah, is een van de emotionele ankers van de productie geworden. Haar optreden brengt buitengewone menselijkheid, waardigheid en kwetsbaarheid naar een karakter wiens reis het publiek elke avond blijft raken.
Foto door Gene Reed Fotografie.
“Ik denk dat Amerika nog steeds aan het genezen is,” zegt Lewis. “Ik denk dat het nog steeds veel te groeien heeft. En ik denk dat veel mensen op dit moment op zoek zijn naar verbinding.” Ze gaat verder: “Ik denk dat ze een show als deze nodig hebben om die waarheden te uiten die niet vaak genoeg worden besproken. En om mensen eraan te herinneren dat dit nog niet zo lang geleden was en dat het nog steeds gebeurt. Er zijn zoveel momenten waarop we elkaar kunnen steunen, elkaar omhoog kunnen tillen, en er voor elkaar kunnen zijn. En ik denk dat dat is wat zo mooi, belangrijk en impactvol is aan RAGTIME.”
Voor Lewis is de urgentie van de show rechtstreeks verbonden met het huidige culturele moment. “Ik denk dat het door deze momenten in de geschiedenis lijkt alsof we bijna achteruit gaan terwijl we vooruit stappen,” legt ze uit. “Nu lijkt het alsof we helemaal terug gaan. Daarom is deze show zo urgent op dit moment.”
Die bereidheid om moeilijke waarheden onder ogen te zien, is door de hele productie verweven. De musical schuwt de racisme, haat en geweld die het tijdperk vormden dat het afbeeldt niet, inclusief taal die nog steeds pijnlijk is om te horen. “Het is pijnlijk,” merkt Lewis op over het horen van de harde taal in de productie. “Het is echt pijnlijk om het buiten het toneel te horen. Ik grijp zeker vaak in elkaar elke keer als ik die woorden hoor.”
Toch gelooft ze dat die momenten een belangrijk doel dienen. “Ik denk dat het bedoeld is om een spiegel voor te houden en te zeggen, ‘Dit zijn de dingen die gebeuren, dit zijn de dingen die in het verleden zijn gebeurd en de dingen die in het verleden zijn gezegd.’ Het zijn geen goede woorden. Het zijn ongemakkelijke woorden. Ze doen pijn.”
Hoewel het verhaal van Sarah vaak wordt herinnerd vanwege de tragedie ervan, ziet Lewis iets veel dieper in het hart van het karakter. “Sarah is iemand die hoop vasthoudt met haar pijn,” merkt ze op. “Ik voel dat er altijd ergens pijn bij de hoop is. Er zal altijd verdriet en uitdagingen zijn, maar dat zijn wat de hoop en de moed en de kracht die Sarah heeft inspireert.”
Die balans tussen hartzeer en hoop is centraal in Lewis' interpretatie. “Ik denk dat ze zich eraan vasthoudt [hoop] zoveel ze kan, en dat is waar ze die kracht vandaan haalt.”
Foto door Matthew Murphy.
Hoewel Sarah relatief weinig tijd op het podium doorbrengt, laat Lewis' optreden een buitenproportionele emotionele impact achter. Ze wijst die kracht toe aan uitgebreide research en een toewijding om het karakter in de waarheid te verankeren. “Ik haal veel van wat ik voel uit de waarheid en uit echte levensdingen,” onthult ze. “Dat omvat ervaringen die mijn grootmoeder heeft besproken, ervaringen waar ik weet dat mijn voorouders mee te maken hebben gehad, en door uitgebreide research te doen over de tijdsperiode en hoe het was.”
Lewis beschouwt Sarah als de belichaming van de cyclische aard van de vooruitgang in Amerika zelf. “Ze betekent het bijna op een manier omdat haar verhaal er een is van diepe wanhoop in het begin, dan is het hoopvol, en dan gaat het weer naar beneden,” zegt Lewis. “Ze is de beweging, het ding dat de show stillegt, en ook het ding dat je herinnert aan alles in het verleden.” Ze voegt eraan toe: “Ze herbergt zoveel, en ik denk dat dat maakt haar zo geweldig en memorabel.”
Na eerst te hebben opgetreden in de gevierde 2024 New York City Center concertpresentatie voordat ze de rol naar Broadway bracht, zegt Lewis dat haar relatie met het materiaal alleen maar dieper is geworden. “Mijn besef van het belang en de urgentie van deze show is zo gegroeid,” stelt ze. “Ik wil gewoon mensen impacteren en aanmoedigen om hoop te hebben, maar ook blijven nadenken over hoe we een verschil kunnen maken, hoe we perspectieven kunnen veranderen en hoe we elkaar kunnen vasthouden.”
Wanneer het publiek het theater verlaat, hoopt Lewis dat de gesprekken lang na het laatste doek doorgaan. “Ik hoop dat ze blijven zitten met vragen,” zei ze. “Ik hoop dat ze vragen blijven stellen en nadenken over hoe ze een verschil kunnen maken, nadenken over hoe ze de perspectieven van anderen om hen heen kunnen veranderen.”
Het belangrijkste is dat ze hoopt dat het publiek zich herinnert dat de verhalen die in RAGTIME worden afgebeeld geen oude geschiedenis zijn. “Gewoon deze verhalen onthouden, deze verhalen niet vergeten,” zegt ze. “Ze zijn niet zo ver weg. Het is nog niet zo lang geleden.”
Naarmate het prijsseizoen vordert, blijft Lewis zich minder richten op onderscheidingen en meer op de impact van het werk zelf. Desondanks draagt haar eerste Tony-nominatie een diep persoonlijke betekenis. “Mijn grootmoeder is niet zo lang geleden overleden. Ze is eigenlijk overleden op de openingsavond,” onthult Lewis.
Toen haar nominatie werd aangekondigd, dacht ze meteen aan de mensen die haar reis hebben geholpen begeleiden. “Ik herinnerde me meteen alle mensen die in mij geloofden en het feit dat, in mijn gedachten, al deze mensen nog steeds in de hemel zitten en voor mij aanmoedigen, en ze zijn overleden terwijl ze in mij geloofden,” stelt ze. “Het was als het mooiste moment ooit.”
Ondanks de erkenning blijft Lewis opmerkelijk nuchter. “Ik geef echt niet zoveel om prijzen,” zegt ze. “Waar ik het voor doe, is gewoon de hoop dat het het leven van een klein meisje verandert.” Ze voegt eraan toe: “Het [de Tony-nominatie] verandert me niet. Het verandert niet hoe ik de kamer binnenloop. Het verandert niets. Het herinnert me gewoon om door te gaan.”
Die vrijgevigheid van geest strekt zich ook verder dan RAGTIME. Lewis is snel om haar medekandidaat voor de Tony, CATS: THE JELLICLE BALL, te vieren, een van de producties die tegen RAGTIME concurreert in de categorie Beste Revival. “Ik ben zeker zo blij dat ze de ballroomcultuur in het theater hebben gebracht en het dit prachtige iets hebben gemaakt met CATS,” zegt ze enthousiast. “Het is zo ongelooflijk voor mij.”
Foto door Matthew Murphy.
Of RAGTIME en Lewis uiteindelijk enkele van de hoogste eerbetonen van Broadway in ontvangst nemen of niet, hoopt Lewis dat het publiek de buitengewone emotionele toewijding achter de productie erkent. “We geven elke avond elk deel van onszelf,” benadrukt ze. “We moeten deze show elke avond opvoeren en jullie de meest rauwe, authentieke uitvoering geven elke avond. En het is moeilijk. Het is heel, heel moeilijk.”
Toch blijft wat het meest bij haar blijft het gevoel van gemeenschap dat binnen de cast zelf bestaat. “We houden zoveel van elkaar,” zegt Lewis. “We tillen elkaar gewoon op omdat het moeilijk is.” En misschien is die verbondenheid precies de reden waarom RAGTIME zo diep blijft resoneren.
“Ik hoop gewoon dat het publiek weggaat, weet je, met hetzelfde gevoel dat wij elke avond voelen,” sluit ze af.
RAGTIME loopt tot 2 augustus 2026 in het Vivian Beaumont Theater (150 West 65th Street, New York). Tickets en aanvullende informatie zijn verkrijgbaar op www.LCT.com/Shows/Ragtime.
