Dostępne języki
Na początku 1753 roku dwaj mężczyźni – lokaj William Critchard i marynarz Richard Arnold – zostali aresztowani i straceni za „sodomię” w przedmieściu Bristolu, Redcliffe. Historia, niedawno odkryta dzięki dokumentom sądowym w lokalnych archiwach, jest wyjątkowo szczegółowym opisem postępowania sądowego dotyczącego homoseksualizmu w Wielkiej Brytanii i stanowi podstawę nowej musicalowej baśni.
Debiut musicalowy doświadczonego artysty West Endu, Redcliffe składa się z szeroko znanych wątków: osoba queerowa czuje nieuchwytną, nebulową różnicę, znajduje pokrewnego ducha i potwierdza swoją tożsamość w obliczu ostracyzmu społecznego i osobistej tragedii. To historia, która była już opowiadana wcześniej, a tutaj cierpi z powodu braku szczegółowości.
Kiedy postacie mówią o „całowaniu w rzęsistym deszczu”, trudno jest pewnie umiejscowić ten musical w XVIII wieku. Mając na uwadze bogate źródła dowodów na życie queerowe w georgiańskiej Wielkiej Brytanii, szkoda, że ci mężczyźni, ich pojmowanie tożsamości i sposób okazywania miłości nie dostają większego poczucia czasu i miejsca. To samo dotyczy homofobii, jaką otrzymują od znajomych i lokalnej prasy, która w tym przedstawieniu ma ewangelicko-chrześcijański wymiar, co wydaje się nie na miejscu w coraz bardziej świeckiej Wielkiej Brytanii tamtych czasów.
Co jednak podnosi Redcliffe, to jego urok i staranność, z jaką przedstawione są interakcje między głównymi bohaterami. William (Gage, w świetnej formie wokalnej) i Richard (Daniel Krikler) mają delikatną chemię, jako dwie osoby wciąż próbujące się wzajemnie zrozumieć, a jednocześnie dzielące wspólne zrozumienie i pragnienie chronienia siebie nawzajem przed wzrokiem innych.
Gage i Krikler dobrze odnajdują się w subtelnych momentach rozwijającej się relacji Williama i Richarda, gdy stąpają ostrożnie wokół ich wspólnej tożsamości i pociągu, ale także w momentach radości, jak ich flirtujący duet „A Million Things I Know”. Kiedy w drugiej części spektaklu większą rolę odgrywa szersza obsada, a społeczność Williama zaczyna dostrzegać plotki o jego relacji z Richardem, obecność Gage'a i Kriklera na scenie jest bardzo odczuwalnie brakująca.
Tymczasem matka Williama, Mary (Rebecca Lock) i siostra Abigail (Jess Douglas Welsh) dostarczają dynamiczne, sitcomowe interakcje międzyludzkie, które osadzają dramat w codzienności i podkreślają poczucie obowiązku Williama jako jedynego syna w rodzinie. Wczesna scena, w której Mary i Abigail planują wyimaginowane wesele Williama, umiejętnie łączy humor z anticipacyjnym smutkiem z powodu nadchodzącej tragedii.
Muzyka przedstawienia – muzyka, teksty i książka autorstwa Gage'a – jest zabawna w swojej wrażliwości, z harmoniami i nieregularnymi rytmami, które nigdy nie podążają tam, gdzie się ich spodziewamy. Tak jak dialog, piosenki często zawodzą przez liryzm, który czasami wydaje się zbyt dosłowny i ogólny, a innym razem po prostu niezgrabny; rymowanie „hallucinogenic” i „planet” trudno usprawiedliwić.
Wizualnie spektakl unika wszelkich słodkowatych odniesień do epoki. Zamiast tego, obsada ubrana jest w monochromatyczne, zniszczone wersje georgiańskich strojów, będące uderzającym tłem dla atmosferycznego oświetlenia Matta Hockleya. Paul Foster prowadzi aktorów w intymnym, poprzecznym układzie, nieco węższym od dostępnej przestrzeni w teatrze, podkreślając izolację i klaustrofobię inherentną historii Williama.
Jest w życiu tych mężczyzn silny musical, a zmysł charakteru i umiejętności obserwacyjne Gage'a jako pisarza położyły solidne fundamenty. Aby naprawdę wyróżnić się wśród innych historycznych musicali, Redcliffe potrzebuje coś konkretnego do powiedzenia o tych konkretnych mężczyznach i ich społeczności, zamiast ogólnie wskazywać na homofobię jako problem.
Redcliffe gra w Southwark Playhouse Borough do 4 lipca
Zdjęcia: Pamela Raith
