Beschikbare Talen
In het vroege 1753 werden twee mannen – een voetman genaamd William Critchard en een matroos genaamd Richard Arnold – gearresteerd en geëxecuteerd voor 'buggery' in de Bristolse voorstad Redcliffe. Het verhaal, onlangs ontdekt via gerechtelijke documenten in lokale archieven, is een ongewoon gedetailleerd verslag van de vervolging van homoseksualiteit in Groot-Brittannië, en vormt de basis van een nieuwe muzikale fabel.
De debuutmusical van veteranen West End performer Jordan Luke Gage, Redcliffe, bestaat uit breed herkenbare verhaalbewegingen: een queer persoon voelt een aanhoudend, nevelachtig gevoel van 'anders zijn', vindt een verwante ziel, en bevestigt hun identiteit in het licht van sociale uitsluiting en persoonlijke tragedie. Het is een verhaal dat eerder is verteld, en hier lijdt het onder een gebrek aan specificiteit.
Wanneer personages spreken over “kussen in de stortregen”, is het moeilijk om deze show met vertrouwen in de 18de eeuw te plaatsen. Gezien de rijke schat aan bewijs voor queer leven in het Georgische Groot-Brittannië, is het jammer dat deze mannen, hoe zij hun identiteiten conceiveerden en hoe zij hun liefde toonden, niet meer een gevoel van tijd en plaats krijgen. Hetzelfde geldt voor de homofobie die zij van bekenden en de lokale pers ontvangen, die in deze show een evangelisch christelijke smaak heeft die misplaatst lijkt in het steeds seculierder wordende Groot-Brittannië van die tijd.
Wat Redcliffe echter verheft, is zijn charme en de zorg die het besteed aan het geloofwaardig maken van de interacties tussen de hoofdpersonages. William (Gage, in goede vocale vorm) en Richard (Daniel Krikler) hebben een voorlopig chemie, dat van twee mensen die nog proberen elkaar te doorgronden, maar die een wederzijds begrip delen, en de wens om elkaar te beschermen tegen onderzoek.
Gage en Krikler gedijen in de subtiele momenten van de zich ontwikkelende band tussen William en Richard, terwijl ze om hun gedeelde identiteit en aantrekkingskracht heen dansen, maar ook in de momenten van vreugde, zoals hun flirterige duet 'A Million Things I Know'. Wanneer het grootste deel van de tweede acte zich richt op het bredere ensemble, terwijl Williams gemeenschap begint op te vangen dat er geruchten zijn over zijn relatie met Richard, worden de aanwezigheid van Gage en Krikler op het podium enorm gemist.
Ondertussen bieden William's moeder Mary (Rebecca Lock) en zus Abigail (Jess Douglas Welsh) een sitcom-achtige familie-dynamiek die het drama in de dagelijkse realiteit verankert, en Williams gevoel van plicht als enige zoon van zijn familie benadrukt. Een vroeg nummer waarin Mary en Abigail Williams denkbeeldige bruiloft plannen weet zorgvuldig de naald te kruisen tussen komisch vermaak en anticiperende rouw voor de tragedie die nog moet komen.
De muziek van de show – muziek, teksten en boek zijn van Gage – is speels in zijn gevoel, met harmonieën en onregelmatige ritmes die nooit helemaal gaan waar je ze verwacht. Net als de gesproken dialoog, worden de songs echter vaak teleurgesteld door een lyriek die soms te letterlijk en algemeen aanvoelt, en op andere momenten gewoon ongemakkelijk is; het rijmen van 'hallucinogenic' en 'planet' is moeilijk te excuseren.
Visueel weerstaat de show elke soort schattige periode verwijzingen. In plaats daarvan is de cast gekleed in monochrome, versleten versies van Georgische kleding, een opvallend canvas voor Matt Hockley's atmosferische lichtontwerp. Paul Foster dirigeert de cast in een intieme traverse staging die iets smaller is dan de beschikbare ruimte in het theater, wat de isolatie en claustrofobie die inherent aan Williams verhaal is, benadrukt.
Er is een sterke musical ergens in het leven van deze mannen, en Gage's gevoel voor karakter en observatievaardigheden als schrijver hebben sterke fundamenten gelegd. Maar om echt op te vallen tussen andere historische musicals, moet Redcliffe iets specifieks te zeggen hebben over deze bijzondere mannen en hun gemeenschap, in plaats van vaag te wijzen naar homofobie als een probleem.
Redcliffe speelt in Southwark Playhouse Borough tot 4 juli
Foto credits: Pamela Raith
