Recenzja: WYSOKIE TOWARZYSTWO, Teatr Barbican

Najnowsza produkcja musicalu Cole'a Portera, dominująca w letnim programie Teatru Barbican, to Wysokie Towarzystwo, która podąża śladami Anything Goes i Kiss Me, Kate. Podobnie jak jego poprzednicy, Wysokie Towarzystwo jest w pewnym sensie wymówką do przedstawienia serii absurdalnych sytuacji, mających na celu wplecenie jak największej liczby utworów Cole'a Portera.

Ten musical, który miał swoją premierę na Broadwayu w 1998 roku, ma bogatą historię produkcji – podstawowa fabuła zaczęła jako sztuka Philipa Barry'ego Historia Filadelfijska, która następnie zagościła na ekranach jako komedia screwball z Katharine Hepburn, a później jako film musicalowy noszący tytuł Wysokie Towarzystwo. Nic więc dziwnego, że muzyka ma bardziej eklektyczny charakter niż inne adaptacje sceniczne Portera.

Obok klasyków takich jak 'Kto chce być milionerem?' i 'Cóż, czy ty kiedykolwiek?' – co cieszy, ta produkcja odwraca dziwną decyzję wersji z 1998 roku, aby znany duet Binga Crosby'ego z Frankiem Sinatrą z filmu przekształcić w numer zespołowy – znajdują się mało znane utwory wydobyte z archiwum Portera. Każdy amator historii musicalu będzie zadowolony, odkrywając 'Złapmy się w złe towarzystwo', śmielszy, porzucony poprzednik 'Zróbmy to, zakochajmy się'.

Autor książki Arthur Kopit – zmarły w 2021 roku, którego ostatni kredyt na Broadwayu to Wysokie Towarzystwo – miał wiele materiału do pracy. W typowej fabule 'rozwodowej' z epoki Kodu Haysa, bezwładna arystokratka z Rhode Island Tracy Lord (Helen George) znajduje się w międzymężu pomiędzy swoim byłym mężem Dexterem (Julian Ovenden) a dziennikarzem Mike’em (Freddie Fox), który relacjonuje impulsywne wesele Tracy z bolesnie nudnym księgowym z jej rodziny (idealnie niewygodny występ Davida Seadon-Younga).

Istnieje potencjał, by przejść dalej niż pierwotna farsa i zgłębić drogę kobiety do wrażliwości w obliczu drugiej szansy na miłość, bawiąc się przy tym wrogimi erotyzmem miłosnego trójkąta i delikatnie krytykując absurdalne bogactwo, z którego pochodzi Tracy. Książka Kopita jest bystro dowcipna, co dobrze kontrastuje z intensywnymi emocjami niektórych ballad, chociaż czasem z trudem radzi sobie z tempem wydarzeń, panikując przed wszystkimi luźnymi końcami, które należy zakończyć w drugim akcie.

W dążeniu do wyczarowania odrobiny eskapizmu, jakiego można oczekiwać po Cole'u Porterze, ta produkcja nieco przesadziła z bogatymi efektami. Scenografia Toma Rogersa dobrze balansuje czyste pastelowe kolory Nowej Anglii z czymś nieco bardziej luksusowym, ale niektóre elementy sceniczne – w tym basen i kilka ogrodowych kaprysów – mogą przytłaczać bardziej subtelne momenty w opowieści. Wybory reżyserskie Rachel Kavanaugh wydają się ograniczone przez krzykliwe estetyki, jakby produkcja nie ufała sile scenariusza, aby stać na własnych nogach.

Z kolei występ Helen George jako Tracy zdaje się traktować tę postać jako naczynie dla fabuły, a nie jej sprawczynię, i brakuje jej niektórej samoświadomości dotyczącej superficialności, którą widać w filmowych wersjach Tracy (granej przez Hepburn, a później przez Grace Kelly w filmowej wersji musicalu). Kiedy Mike opisuje ją jako „kogoś znacznie bardziej interesującego” niż jej współtowarzysze przy stole, trudno w to uwierzyć.

Jednak mocna obsada wspierająca ratuje sytuację. Dexter Ovenden'a jest zabawny i pełen duszy, a solo takie jak znakomite 'Tylko jedna z tych rzeczy' osiągają właściwą równowagę między urokiem a pragnieniem. Regularni artyści musicalowi z Barbicanu, Felicity Kendal i Nigel Lindsay, mają kilka świetnych kwestii jako bezradna matka Tracy i złudny wujek Willie, a zespół dostarcza odpowiedniego skandalu w kluczowej scenie przedstawienia, szampańskiej, całonocnej imprezie.

Nie spodziewaj się zbyt wiele po tej wersji historii, gdy zetrzesz powierzchnię leżaków i transatlantyckich akcentów. Mimo to jest to przyjemny widowiskowy spektakl i godny dodatek do niezawodnie popularnego repertuaru Barbicanu Cole'a Portera.

Wysokie Towarzystwo gra w Teatrze Barbican do 11 lipca

Zdjęcia: Pamela Raith

Kup bilety na High Society