Recensie: HIGH SOCIETY, Barbican Theatre

De nieuwste in de rij blockbuster Cole Porter musicals die het zomerprogramma van het Barbican domineren is High Society, in de voetsporen van Anything Goes en Kiss Me, Kate. Zoals zijn voorgangers, is High Society tot op zekere hoogte een excuus voor een reeks absurde situaties die zijn bedacht om zoveel mogelijk Cole Porter nummers in te passen.

Deze musical, die in 1998 op Broadway in première ging, heeft een indrukwekkende productiegeschiedenis – het basisverhaal begon als het Philip Barry stuk The Philadelphia Story, dat vervolgens naar het scherm kwam als een screwball-komedie met Katharine Hepburn, en vervolgens als een muzikale film genaamd High Society. Het lijkt dan ook passend dat de muziek een eclectischer gevoel heeft dan andere Porter podiumadaptaties.

Naast klassiekers zoals 'Who Wants To Be A Millionaire?' en 'Well, Did You Evah?' – behagelijk is het dat deze productie de vreemde beslissing van de 1998-versie om het memorabele Bing Crosby/Frank Sinatra duet uit de film een ensemble nummer te maken, terugdraait – zijn er minder bekende nummers die zijn opgedolven uit Porters achtergronden. Elke amateurtoneelhistoricus zal blij zijn om 'Let’s Misbehave' te ontdekken, de pittige, geschrapte voorganger van 'Let’s Do It, Let’s Fall in Love'.

Boekschrijver Arthur Kopit – die in 2021 overleed en wiens laatste Broadway-credit High Society was – heeft veel om mee te werken vanuit het bronmateriaal. In een typische Hays Code-periode ‘echtscheiding plot’, vindt de ongeïnspireerde Rhode Island socialite Tracy Lord (Helen George) zichzelf in een liefdesdriehoek tussen haar ex-man Dexter (Julian Ovenden) en Mike (Freddie Fox), een verslaggever die Tracy’s impulsieve huwelijk met de pijnlijk saaie accountant van haar familie verslag geeft (een perfecte fish-out-of-water rol van David Seadon-Young).

Hier is potentieel voor iets dat verder gaat dan de initiële farce, en de reis van een vrouw naar kwetsbaarheid verkent in het licht van een tweede kans op liefde, terwijl ze zich verliest in de speelse erotiek van de liefdesdriehoek, en de obscene rijkdom waar Tracy vandaan komt, licht bekritiseert. Het boek van Kopit is scherp geestig, op een manier die mooi contrasteert met de verhoogde emotie van sommige ballades, hoewel het soms worstelt met het tempo, paniekerig van alle losse eindjes die het moet afronden in het tweede bedrijf.

In een poging om de escapistische glans op te roepen die men verwacht van Cole Porter, heeft deze productie echter de lelie iets te veel opgedoft. Tom Rogers' set is goed in het balanceren van schone New England pastels met iets dat iets luxueuzer is, maar sommige van de decorstukken – waaronder een zwembad en verschillende tuinfollies – dreigen de subtielere momenten in het verhaal te overweldigen. Rachel Kavanaugh's directorial keuzes voelen ingeklemd door de kitscherige esthetiek, alsof de productie het verhaal van het script niet vertrouwt om op zichzelf te staan.

Helen George's uitvoering als Tracy lijkt ondertussen het personage te behandelen als een vat voor het plot in plaats van een uitvoerend daarvan, en ontbreekt het aan de zelfbewustheid van haar eigen oppervlakkigheid die gezien wordt in de filmversies van Tracy (gespeeld door Hepburn, en vervolgens door Grace Kelly in de muzikale film). Wanneer Mike haar beschrijft als “iemand veel interessanter” dan haar mede-diner gasten, is het moeilijk om hem te geloven.

Dit wordt echter goedgemaakt door een sterke ondersteunende cast. Ovenden's Dexter is speels en soulvol, en solonummers zoals het uitstekende 'Just One Of Those Things' raken de juiste balans van charme en verlangen. Barbican musical regelmatige Felicity Kendal en Nigel Lindsay hebben enkele solide oneliners als Tracy's ongelukkige moeder en misleide Oom Willie, en het ensemble biedt een gepaste debauchery achtergrond voor de cruciale scène van de show, een champagnegevoede all-nighter.

Verwacht niet te veel van deze versie van het verhaal als je de oppervlakte van de ligstoelen en de transatlantische accenten doorprikt. Maar het is desondanks een aangename kijkervaring en een waardige toevoeging aan het betrouwbaar crowdpleasing Barbican Cole Porter canon.

High Society speelt in het Barbican Theatre tot 11 juli

Foto credits: Pamela Raith

Tickets Kopen voor High Society