Beschikbare Talen
In een andere wereld zou Jimmy Cliff’s ‘You Can Get It If You Really Want’ een sterke muzikale-theater-‘I Want’ song zijn geweest. Deze muzikale aanpassing van de film van de overleden reggae-pionier uit 1972 – die hier in Stratford in 2005 première ging en in 2023 werd bewerkt in New York – maakt die wereld werkelijkheid.
Toegegeven, de film The Harder They Come waarop dit is gebaseerd, heeft een dunne verhaallijn. Een nieuwe jongen in de stad in Kingston in de jaren '70, met alles te bewijzen, overwint Cliff’s karakter Ivan (op het podium gespeeld door Natey Jones) armoede en slinkse muziekuitvoerders om faam te vinden als zanger. Een reeks rechtvaardige gewelddaden, waaronder tegen drugdealers en de corrupte lokale politie, verandert deze opkomende ster in een gedoemde volksheld.
Het is niets baanbrekends, maar het is boeiend op het podium. Cliff’s nummers, waaronder ‘I Can See Clearly Now’ en ‘Wonderful World, Beautiful People’ – evenals klassiekers van andere reggae-artiesten en nieuwe nummers van Suzan-Lori Parks – zijn doordacht gearrangeerd voor het muzikale theater, en de choreografie van Shelley Maxwell is plezierig eclectisch en onbewerkt. Temidden van roestkleurige muren en golfplaten daken voelt het publiek zich uitgenodigd voor een straatfeest.
De originele film, de eerste grote commerciële productie uit Jamaica, was opmerkelijk voor hoe het het eilandland met al zijn fouten toonde niet lang na de onafhankelijkheid, en de toneelbewerking gaat verder in die geest. In het hart van de show is Ivan’s gemeenschap in Kingston, gespeeld door een grote, getalenteerde ensemble, en de regie van Matthew Xia over de details van hun levens is consistent inventief – bijvoorbeeld een drukke bioscoopscreening, of een kerk die prompt verandert in een dampende nachtclub.
De musical heeft de oorspronkelijke film enigszins gezuiverd, die ontrouw en verschillende wraakmoorden bevatte. Toch is er ruimte hier voor de donkere kant van deze gemeenschap, geïllustreerd door schietpartijen, lijfstraffen en alarmistische nieuwsuitzendingen, en uiteindelijk door een stad die samenkomt in het aangezicht van onrecht. De levendige gemeenschapsnummers verschuiven geleidelijk van feesten, naar protesten, naar uitvaarten (de laatste wordt begeleid door een uitstekende ensembleversie van ‘Many Rivers to Cross’).
Dit alles wordt verankerd door Jones’ vertolking van Ivan, die de show begint door oprecht de cynisme van de mensen om hem heen met optimisme te confronteren, en deze eindigt in zijn rol als een man van het volk. Ondertussen geeft hij de Jimmy Cliff songbook een schurende, aangrijpende behandeling, en het idee dat Ivan’s nummers mond-tot-mond successen werden in Kingston is volkomen geloofwaardig.
Zijn liefdesinteresse Elsa (Madeline Charlemagne) belichaamt ondertussen kracht en standvastigheid nadat ze een veel oudere, seksueel roofzuchtige prediker voor Ivan heeft verlaten. Elsa’s solo nummer ‘Hymn’, waarin haar religieuze geloof vermengt met haar groeiende romantische gevoelens, is wellicht Parks’ sterkste originele nummer voor de show.
The Harder They Come is iets van een moderne fabel, waarin goed en fout duidelijk zijn afgebakend, muziek en dans de levensader van een gemeenschap zijn, en bovenal de songs van Jimmy Cliff worden verfrist en opnieuw geïntroduceerd voor een nieuwe generatie.
The Harder They Come speelt in Stratford East tot 4 juli
Foto credits: Pamela Raith
