Recensie: TCHAÏKOVSKY: CHILD OF GLASS, Opera Holland Park

Pyotr Ilyich Tchaïkovsky kan ongetwijfeld beschouwd worden als een van 's werelds meest getalenteerde en memorabele componisten. Geboren in Rusland in 1840, componeerde hij enkele van de meest geliefde en onvergetelijke balletten aller tijden zoals Swan Lake en Nutcracker, evenals opera’s zoals het meesterlijke Eugene Onegin, en klassieke meesterwerken zoals zijn piano- en vioolconcerten. Hij stierf aan cholera in 1893, kort na de première van zijn "Sixth Symphony (Pathétique)". Ondanks het feit dat hij de wereld enkele van de mooiste muziek ooit geschreven schonk, was zijn persoonlijke leven turbulent en tragisch.

Juist dit leven en deze muziek heeft Tama Matheson van het Not Entirely Serious theatergezelschap op het toneel gebracht in zijn muzikale drama, Tchaïkovsky: Child Of Glass, een stuk dat doorlopend wordt afgewisseld met fragmenten van prachtige klassieke muziek, voornamelijk gecomponeerd door Tchaïkovsky zelf. Het is een uitstekend concept en volgt op het goed ontvangen Beethoven: I Shall Hear in Heaven. Veel van de productie is zeer genietbaar, voornamelijk dankzij pianist Jayson Gillham’s voortreffelijke spel op een prachtige zwartgelakte Steinway. De muziek terugbrengen tot een solo-pianoversie is een eenvoudige, maar uiterst effectieve manier om de muziek in een meer simpele, pure vorm te ervaren. Dit werkt opmerkelijk goed in een overweldigend mooie versie van Tchaïkovsky’s "Piano Concerto" en het extatische slot van Swan Lake.

Matheson, die ook de schrijver is van de productie, speelt Tchaïkovsky, vertelt zijn leven en vertolkt diverse scènes eruit. Door een kindermeisje werd hij een "kind van glas" genoemd vanwege zijn kwetsbaarheid en gevoeligheid; het constante thema in zijn leven is zijn worsteling om te leven met zijn seksualiteit in een tijd waarin je voor homoseksualiteit zowel geslagen als publiekelijk verstoten kon worden. Matheson is bedreven in het tonen van de strijd en zelfafkeer van een man die nooit helemaal vrede met zichzelf kon sluiten, waarbij muziek zijn enige manier is om het leven door te komen.

Er is duidelijk veel zorg besteed aan de muziekstukken die worden gebruikt om de verschillende gebeurtenissen in Tchaïkovsky’s leven te illustreren; een vleugje Mozarts ouverture van Don Giovanni verheldert Tchaïkovsky’s ontwaken tot de vervoering van muziek en een zorgvuldig gekozen fragment uit zijn "Piano Trio in A Minor" weerspiegelt zijn behoefte zich terug te trekken na de ineenstorting van zijn huwelijk, zijn mentale gezondheid en de dood van zijn geliefde. Het wordt duidelijk dat muziek zijn enige echte vreugde is, aangezien het geluk dat hij kan putten uit geheime relaties vaak wordt overschaduwd door tragedie. Zelfmoord door schaamte over homoseksualiteit komt schokkend vaak voor in zijn leven, inclusief zijn eigen gedachten over zelfdoding.

Het is een hartverscheurend triest verhaal, maar verliest impact vanwege een te lange speelduur en de uitbeelding van Tchaïkovsky’s eigen dood, die buitenproportioneel lang duurt. Het is ook jammer dat het verhaal in de tweede helft duidelijk naar melodrama neigt, terwijl Matheson's solide vertolking van Tchaïkovsky's droge humor te midden van persoonlijke tragedie in de eerste helft veel sympathie oproept.

Matheson wordt uitstekend ondersteund door de acteurs Oliver Holland en Suzy Kohane, die een verscheidenheid aan rollen spelen, waaronder Tchaïkovsky's vriendelijke vader en zijn snel afgedankte vrouw.