EDINBURGH 2026: DUST Q&A

BWW spreekt met Charlaina Thompson over het brengen van DUST naar het Edinburgh Festival Fringe 2026.

Vertel ons iets over DUST.

DUST is geïnspireerd door de echte levens, herinneringen en familiegeschiedenissen van zowel mijzelf als performer Craig McArdle, opgegroeid in mijnbouwgemeenschappen in Yorkshire.

Gebouwd rond wat ik "The 10 Northern Commandments" noem - de ongeschreven regels van loyaliteit, veerkracht, humor en overleven - verweven de voorstelling mijn eigen familiegeschiedenis met de woordelijke ervaringen van de grootvader van Craig, die de mijnramp in Lofthouse in 1973 tegen alle verwachtingen in heeft overleefd.

Het hart van het verhaal is het levensverhaal van een bokser, een soldaat, een mijnwerker, een echtgenoot en een vader. Door een koortsige droom van herinneringen reflecteert hij op de mensen, plaatsen en momenten die zijn leven hebben gevormd.

Hoewel geworteld in Yorkshire's mijnbouwerven, gaat DUST uiteindelijk over familie, identiteit, thuishoren en de buitengewone levens verborgen in gewone gemeenschappen.

Wat zijn de voordelen van een performer die een persoonlijke connectie met het verhaal heeft?

Ik heb dit toneelstuk meer dan 200 keer gezien en ik ken elk woord uit mijn hoofd.

Omdat het verhaal zo diep persoonlijk is voor ons beiden, ben ik nooit moe geworden van het kijken naar Craigs optreden. Hij heeft nog steeds het vermogen om me bij elk optreden aan het lachen en huilen te maken, en ik denk dat dat echt bijzonder is.

Craig benadert de rol met volledige eerlijkheid en emotionele kwetsbaarheid. Hij speelt het personage niet simpelweg - hij leeft het verhaal telkens opnieuw als hij het podium betreedt. Die authenticiteit is iets wat het publiek instinctief herkent. Elke avond ervaren zij iets rauw, waarachtigs en diep menselijks, verlaten het theater in het besef dat zij iets werkelijk krachtigs hebben gezien.

Waarom is dit zo'n belangrijk verhaal om te vertellen?

Kolen zijn net zo achterhaald geworden als de mannen die ze eens afgroeven, maar hun verhalen mogen niet verdwijnen samen met de industrie die generaties arbeidsklasse-gemeenschappen heeft gevormd.

Mijn hoop is dat DUST, en de toekomstige werken in deze trilogie, zullen helpen hun geheugen te bewaren en ervoor zullen zorgen dat het leven, de offers en de veerkracht van deze mannen niet worden vergeten.

Terwijl ik in Yorkshire ben, zal ik ontmoeten met Tony Banks, die onvermoeibaar werkt aan het eerbiedigen van de erfenis van de mijnramp in Lofthouse en het behouden van de geschiedenis van de mijn. Zijn werk zorgt ervoor dat de zeven mannen die het leven hebben gelaten, worden herinnerd. Slechts het lichaam van één mijnwerker werd teruggevonden; de overige zes liggen nog steeds ondergronds, in wat vaak wordt beschreven als de diepste graven van Wakefield.

Voor mij zijn dit niet simpelweg historische gebeurtenissen. Het zijn menselijke verhalen over moed, verlies, gemeenschap en de kosten van vooruitgang. Nu de generatie die deze ervaringen heeft meegemaakt ouder wordt, geloof ik dat het urgent is om deze verhalen vast te leggen en te delen voordat ze voorgoed verloren gaan.

Hoe past dit in uw trilogie van werken?

DUST is Deel Een. To be Truthful - Oorspronkelijk was er geen bepaalde lineaire volgorde voor Deel 2 en Deel 3. Alleen fragmenten van verhalen uit een arbeidsklasse-stadje.

Ik schreef Deel Een zo snel, en we gingen direct naar repetitiestudio's na de eerste scriptlezing - Het voelde gewoon goed dat Craigs optreden zou zijn Deel 1.

Zonder te veel spoilers, is elk toneelstuk episodisch, gebouwd rond de ruggengraat van The 10 Northern Commandments - Het is het morele kompas van de Trilogie. Elk toneelstuk is een moment in de tijd gebaseerd op echte gebeurtenissen en verhalen uit een mijnstadje.

Eigenlijk heb ik een tiental werken die een televisieserie zouden kunnen zijn die een eeuw omspant, maar voor het theater verfijn ik het tot Drie Episodische Momenten die de Trilogie voor het podium vormen.

Wat hopen jullie dat het publiek ervaart?

Ik hoop dat ze het theater verlaten met het gevoel dat ze een verhaal hebben ervaren dat bij hen blijft hangen lang nadat ze het theater hebben verlaten.

Meer dan wat dan ook, hoop ik dat ze zich volledig onderdompeld voelen in de wereld van het toneelstuk voor vijfenvijftig minuten zodat ze lachen, reflecteren, herinneren en misschien iets van zichzelf in het verhaal zien.

Een van de dingen die ik het meest hou van DUST is dat elk publiek iets anders lijkt mee te nemen. Sommigen zien hun vader, grootvader of oom. Anderen worden herinnerd aan hun jeugd, hun gemeenschap, of de plaats waar ze zijn opgegroeid. Voor sommigen is het een verhaal over mijnbouw; voor anderen is het over familie, identiteit, veerkracht, verdriet of liefde.

Wat me het meest verrast is hoe vaak mensen ons daarna vertellen: "Dat was mijn verhaal," zelfs als ze nooit een voet in een mijnstadje hebben gezet.

Ik denk dat dit omdat DUST in zijn hart gaat over gewone mensen die buitengewone levens leiden. Als het publiek het theater verlaat voelend zich een beetje meer verbonden met hun eigen geschiedenis, hun familie, of de mensen om hen heen, dan hebben we ons werk gedaan.

Een stuk feedback dat altijd bij me is gebleven, kwam van iemand die me heel eerlijk vertelde dat ze niet echt van theater houden en dat ze tegen wil en dank naar de voorstelling werd meegenomen. Mijn hart zonk even in mijn schoenen, totdat ze vervolgden met: "Maar als dit is wat theater kan zijn, zou ik graag meer gaan zien."

Ik ben nog steeds niet helemaal zeker wat ze ermee in het geheel bedoelden, maar ik heb ervoor gekozen het als een compliment op te vatten.

Misschien was het omdat ze zich met het verhaal verbonden voelden in plaats van zich te voelen alsof ze naar theater keken. Misschien herkennen ze iets van zichzelf, hun familie of hun eigen ervaringen in de personages. Welke reden dan ook, het herinnerde me eraan dat krachtig verhalen vertellen mensen kan bereiken die je nooit verwacht.

Voor mij is dat een van de grootste geschenken van theater: het creëren van een gedeelde ervaring waar mensen kunnen lachen, reflecteren en de wereld of zichzelf iets anders kunnen zien.

DUST speelt op Edfringe van 5 tot 30 augustus

Fotocredit: Marie Pier Labelle

Gesponsorde inhoud