Διαθέσιμες Γλώσσες
Ο Χένρι Μέιναρντ γράφει ως καλεσμένος για το BroadwayWorld λίγο πριν φέρει το Endgame του Samuel Beckett στο Edinburgh Festival Fringe του 2026.
Butoh και Beckett, οι επιρροές και η πρακτική της ομάδας Flabbergast στη δημιουργία συνόλου.
Η Flabbergast μετρά τώρα 16 χρόνια και σε αυτά τα χρόνια έχουμε δημιουργήσει φήμη για ιδιαίτερα σωματικά και εντυπωσιακά έργα, τις πρώτες έξι περίπου χρονιές ασχοληθήκαμε αποκλειστικά με θεάματα μαριονέτας για ενήλικο κοινό, με το ντεμπούτο μας ‘Boris & Sergey’s Vaudevillian Adventure’ να καταγράφεται ως το δεύτερο υψηλότερα βαθμολογημένο (σε αστέρια) έργο του Fringe 2013 μετά τον νικητή του Perrier Award εκείνης της χρονιάς, το Dr. Brown. Στη συνέχεια ανέπτυξα την τέχνη της κλόουν και περιοδεύσαμε με το ‘Tatterdemalion’, μια σόλο σιωπηλή (λίγο πολύ) κωμωδία με κλόουν πριν καταπιαστώ με διαδραστικές παραστάσεις με το ‘The Swell Mob’. Το 2018 αποφάσισα ότι έπρεπε να μεταβούμε από το εργαστηριακό σε μεσαίας κλίμακας θέατρο και τότε ξεκίνησαν οι διασκευές μας σε Σαίξπηρ, με πρώτο το ‘Macbeth’.
Πάντα με ενδιέφερε το φυσικό θέατρο και οι ‘ευρωπαϊκές θεατρικές τέχνες’ και υπάρχει μεγάλη αλληλεπικάλυψη ανάμεσα στη Μαριονέτα, τη Μάσκα, τον Κλόουν, τον Μπουφόν και τη Μαίμω. Ήθελα να δω πώς θα ανταποκρινόταν ο Σαίξπηρ σε μια θεραπεία φυσικού θεάτρου (Grotowski/Lecoq) και χαίρομαι να αναφέρω ότι δουλεύει εκπληκτικά καλά, κάτι που πιστοποιούν οι περιοδείες των τελευταίων πέντε χρόνων. Αν μη τι άλλο, θα έλεγα ότι η μορφή του Σαίξπηρ με μόνο τους ομιλούντες χαρακτήρες που έγινε δημοφιλής τα τελευταία 50 περίπου χρόνια είναι η εξαίρεση. Ο Σαίξπηρ άντλησε βαθειά από το Commedia Dell'Arte (που επιβιώνει ως παντομίμα και το Punch και Judy) και τις παραδόσεις του φυσικού θεάτρου.
Το Butoh αρχίσαμε να το εξερευνούμε κατά τη διάρκεια της δουλειάς μας πάνω στο Macbeth και πλέον αποτελεί βασικό εργαλείο μαζί με τον Μπουφόν. Το Butoh ως χορευτικό στυλ είναι μια εξερεύνηση του πόνου, της ευθραυστότητας και της μεταμόρφωσης και απορρίπτει το διακοσμητικό κίνημα, είναι μια διαδικασία γίγνεσθαι και όταν γίνει σωστά είναι πραγματικά συναρπαστικό. Εξερευνώντας το Endgame νιώσαμε ότι αυτός ήταν ο τέλειος σωματικός χώρος πάνω στον οποίο να δουλέψουμε, καθώς οι χαρακτήρες του δεν είναι απλώς ψυχολογικοί αλλά μπορούν να υπάρξουν ως σύμβολα, άνθρωποι παγιδευμένοι σε κύκλους φθοράς, συνήθειας και αντοχής.
Ο Beckett (όπως και ο Σαίξπηρ) φέρει το βάρος της λογοτεχνικής ερμηνείας και ως αληθινό αριστούργημα έχει μια καλά κερδισμένη θέση στις καρδιές πολλών, αλλά πολύ συχνά παραστάσεις με μεγάλα ονόματα γίνονται με στερεότυπους τρόπους που οδηγούν σε πλήξη… το τελευταίο πράγμα που θέλουμε είναι να κουράσουμε το κοινό… αυτό απαιτεί την εξερεύνηση της σωματικής κωμωδίας, της κωμωδίας κλόουν και των προκλήσεων του Μπουφόν που ο Beckett - κατά τη γνώμη μου - έχει σαφώς θέσει. Δεν αμφιβάλλω ότι θα ταράξουμε τους αστούς όπως κάναμε με τις δημιουργικές προσεγγίσεις μας στον Σαίξπηρ, αλλά δεν βλέπω κανένα λόγο να ανεβάσουμε ξανά ένα έργο χωρίς να βρούμε τη δική μας, μοναδική προσέγγιση.
Αναζητώ συνεχώς να δημιουργώ έργα με ηγεσία από το σύνολο και παρόλο που είμαι σκηνοθέτης, το βλέπω κυρίως ως διευκόλυνση και καθοδήγηση. Το σύνολό μας αποτελείται από γίγαντες της δημιουργικότητας, κάτι που είναι ακόμα πιο αληθινό αυτή τη φορά καθώς η συνιδρύτρια της Complicité, η Άναμπελ Άρντεν, συμμετέχει στο καστ.
Οι δεξιότητες δημιουργίας είναι κρίσιμες, όπως και η προθυμία να ακούς, να παίρνεις έναν δευτερεύοντα ρόλο και να επιτρέπεις σε πράγματα που αρχικά δεν φαίνονται σωστά να εξελιχθούν… συχνά δημιουργούμε πολύ περισσότερο υλικό από ό,τι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και μετά το μειώνουμε. Το κοινό και οι αντιδράσεις του έχουν επίσης μεγάλη σημασία όταν δουλεύουμε με κλόουν.
Ο Beckett ήταν μεγάλος θαυμαστής του Buster Keaton και μεγάλο μέρος του γραψίματός του είναι σκόπιμα περιοριστικό στις κινήσεις, καθώς έγραφε σωματικές παρτιτούρες. Αυτό φυσικά δεν λέει τίποτα για τον εκτελεστή και τον τρόπο που αποδίδει το έργο, πράγματι με το δικό μου σόλο σόου κλόουν, αν απλά γραφόταν και εκτελούνταν χωρίς χιούμορ, θα ήταν πολύ βαρετό. Η δεξιοτεχνία βρίσκεται στις λεπτομέρειες, στο χιούμορ και την τραγωδία. Ο Hamm είναι χαρακτήρας Μπουφόν και συχνά προκαλεί απευθείας το κοινό – «χρησιμοποιήστε το μυαλό σας, δεν μπορείτε; Χρησιμοποιήστε το κεφάλι σας, είστε στη Γη, δεν υπάρχει γιατρειά για αυτό!»
Ελπίζω η ερμηνεία μας να δώσει ζωντάνια στο κοινό και να προκαλέσει ορισμένες προκαταλήψεις για το τι είναι ο Beckett και τι μπορεί να είναι. Θα ήθελα επίσης ο κόσμος να διασκεδάσει και να γελάσει ακόμη κι όταν η κατάσταση είναι ζοφερή… άλλωστε είναι ένα από τα πράγματα που οι άνθρωποι τα καταφέρνουν πολύ καλά «δεν υπάρχει τίποτα πιο αστείο από την δυστυχία, παραδέχομαι αυτό» - Νελ
Το Endgame του Samuel Beckett θα παίζεται στις 6μμ στο Pleasance στο EICC από 5 έως 30 Αυγούστου (στις 8:30μμ την 27η του μήνα).
Σύνδεσμος κρατήσεων: https://www.pleasance.co.uk/event/endgame-samuel-beckett
