Dostępne języki
Występy trwają w ramach produkcji Public Theater – Bezpłatnej Szekspirowskiej produkcji w Parku, przedstawiającej Romeo i Julię, w reżyserii dyrektora artystycznego/ rezydenta Saheema Aliego. Produkcja obejmuje tłumaczenia na język hiszpański autorstwa Alfredo Michela Modenessiego oraz choreografię Mayte Natalio. Przeczytaj recenzje poniżej!
W obsadzie znajdują się: Ra'Mya Latiah Aikens (Julia), Sergio Mauritz Ang (Ksiądz Jan/Obsada), Daniel Bravo Hernández (Romeo), Andrés Nicolás Chaves (Obsada), Rachel Crowl (Aptekarz/Obsada), Reece dos Santos (Balthasar), Caleb Joshua Eberhardt (Mercutio), Jacquernst F. Filias (Obsada), Glenn Fleshler (Lord Capulet), Francis Jue (Ksiądz Laurence), Ariyan Kassam (Tybalt), LaChanze (Lady Capulet), Martin K. Lewis (Parys), Zack Lopez Roa (Benwolio), Gilda Mercado (Obsada), Tina Muñoz Pandya (Obsada), Deirdre O’Connell (Pielęgniarka), Jason Manuel Olazábal (Lord Montague), Jessica Pimentel (Escalus), Fedra Ramírez Olivares (Obsada), Piper Runge (Obsada), Miles Segura (Obsada), Mariand Torres (Lady Montague) oraz Marlon Xavier (Obsada).
Romeo i Julia rozpoczęli występy w Teatrze Delacorte w Central Parku w piątek, 22 maja, a oficjalna premiera miała miejsce w czwartek, 11 czerwca. Występy będą trwały do niedzieli, 28 czerwca.
Helen Shaw, The New York Times: Ale ogromna, zewnętrzna scena Delacorte potrzebuje reżysera, który lepiej odnajduje się w inscenizowaniu akcji i scen zbiorowych — w "Romeo i Julii", w której waśniącym się rodzi się kluczowa rola, niestabilność w prowadzeniu zespołu jest fatalna. A emocjonalne momenty po prostu niestety nie trafiają. Gdy Julia budzi się w rodzinnym grobowcu, aby znaleźć swojego młodego męża umierającego, gdy się nad nią pochyla, na przykład tracimy kilka kluczowych momentów tej wyczerpującej sceny. To dość znana chwila, gdy się dźga, ale Ali wyraźnie usunął sztylet (podczas gdy męczył się z jego podkreśleniem w wcześniejszym momencie). Montaż sztuki staje się szczególnie chaotyczny, a linie znaczą coraz mniej.
Emily Chackerian, 1 Minute Critic: Niefortunnie, nowoczesny zwrot niepotrzebnie komplikuje i wydaje się wręcz niekompatybilny z tekstem Szekspira. W produkcji brakuje wyjaśnienia, dlaczego Romeo i Julia są gwiazdami, ani skąd wzięła się wrogość między ich rodzinami, zwłaszcza że Tybalt wydaje się jedyną osobą, która rzeczywiście nie lubi Romea.
Roma Torre, New York Stage Review: Istnieje wiele innych powodów, aby być zachwyconym tą produkcją. Muszę się zastanawiać, czy Oana Botez miała do czynienia z jakimiś chemicznymi ulepszeniami, projektując kostiumy maskarad. To delirium dziwnej kolekcji fantazji i pogańskiej gorączki. W zestawieniu z wystawnością tych scen, sztuka otwiera się bardzo prostymi, nawiedzającymi obrazami – trzech czarnowłosych stworów w maskach baranów. To wszystko, co potrzeba, aby ustanowić poczucie zagrożenia i śmierci.
Adam Feldman, Time Out New York: Choć może się to nie wszystko trzyma razem, ta Romeo i Julia oferuje wiele do skosztowania. Najważniejsze są wielce zmęczona, pełna świata, pewna siebie i zabawna Pielęgniarka Deirdre O’Connell oraz dominujący Lord Capulet w wykonaniu Glenn Fleshlera, którego ojcowska czułość w pierwszej połowie sprawia, że jego wybuchowa furia w drugiej jeszcze bardziej przeraża. Caleb Joshua Eberhardt doskonale wykonuje długi i skomplikowany monolog Mercutia o Królowej Mab z jego energicznym pomysłem. Muzyka Michaela Thurbera dobrze współpracuje z wystrzałowym Księdzem Laurence'm Francis Jue i Lady Capulet w wersji LaChanze gotową na prawdziwe gospodynie. Chociaż Romeo Hernándeza często jest przesadnie entuzjastyczny, Julia Aikens ma kilka naprawdę wspaniałych momentów, takich jak w mowie w mausoleum. A kostiumy Oany Botez są prawdziwą przyjemnością, szczególnie na kolorowej balu kostiumowym Capuletów, a powszechność motywów kwiatowych — Julia śpi na kwiatu — przywołuje piękno, które jest vibrantne, ale efemeryczne.
Amelia Merrill, New York Theatre Guide: Również zaskakujące są decyzje o wzięciu przerwy po ślubie Romea i Julii (a nie po morderstwie Tybalta i Mercutia) oraz muzyka Michaela Thurbera, używana tak oszczędnie, że możesz zapomnieć o poprzedniej melodi przed następną. Najwyższym punktem tej produkcji jest obsada: O’Connell w roli złośliwej Pielęgniarki, plującej ogniem w lirycznym stylu; LaChanze udzielająca matczynej porady z równie dużą dozą czaru i serca jako Lady Capulet; tytułowi kochankowie, grani przez Daniel Bravo Hernández i Ra’mya Latiah Aikens z niepokojącą radością, co sprawia, że wydają się swobodni w tak obciążonych rolach.
Lorin Wertheimer, Exeunt: Minęły lata, odkąd czytałem lub oglądałem Romea i Julię i sztuka uderza mnie w sposób inny niż w młodości. Toksyczna męskość Tybalta, okropne wychowanie starszego pokolenia i nieefektywność państwa wydają się bardziej aktualne i niebezpieczne, podczas gdy rozwiązanie sztuki, w którym rodzice biorą odpowiedzialność za tragiczne śmierci swoich dzieci i postanawiają poprawić swoje drogi, wydaje się fantazją samobójczą (i pośrednio popiera samookaleczenie). W rzeczywistości, gdy ludzie popełniają błędy, zakorzeniają się, podwajając swoje nadzieje, że więcej tego samego odwróci bieg. Co lepiej ilustruje to niż problem imigracji, który populści wykorzystywali z pokolenia na pokolenie jako kozła ofiarnego dla wszystkich bolączek społecznych, a obecny rząd wskazuje na to jako przyczynę wszelkiego zła?
Thom Geier, Culture Sauce: Jednym z powodów, dla których wracamy do Barda — i do jakiegokolwiek klasyka — jest znalezienie nici, która czyni wiekową historię aktualną dla dzisiejszej publiczności. Ali udaje się wykreować kilka niezapomnianych obrazów scenicznych oraz przedstawiać wyzwania, które stoją przed młodą miłością w obliczu uprzedzeń rodzin z różnych środowisk. Ale zbyt daleko idzie, zajmując wichrzące strony pomiędzy rywalizującymi klanami, przez co ostateczna pojednawcza konkluzja sztuki brzmi mniej jak mile widziane zawarcie pokoju, a bardziej jak kapitulacja. Pusta wygrana w rzeczy samej.
Sara Holdren, Vulture: To jest uporczywe rozczarowanie naszych czasów Szekspira w Parku: Ci, którzy stoją za przedsięwzięciem, wydają się być przekonani, że publiczność przychodzi, aby zobaczyć pokaz efektownych kostiumów, wspartych wizualną metaforą nowoczesnej polityki, która jest łatwa do odczytania na powierzchni, nawet jeśli staje się mglista, im dalej jest ścigana. Jak dziwne jest, że poświęciliśmy jedne z najbardziej prestiżowych scen w kraju pisarzowi, którego wydaje się, że tylko połowicznie interesuje się tym, co ma do powiedzenia. Ale jak ten pisarz powiedział ponad 400 lat temu, "świat wciąż oszukuje się ozdobami."
Charles Isherwood, The Wall Street Journal: Pan Ali, który wyreżyserował efektowną, ale zabawną "Dwunastą noc", która otworzyła Delacorte w zeszłym roku, ponownie obficie dodaje do pokazującego widowiska. Na balu Capuletów, gdzie spotykają się Romeo i Julia, Julia i jej matka łapią mikrofony i śpiewają krótki duet, przypuszczalnie dlatego, że Lady Capulet gra LaChanze, gwiazda teatru musicalowego. Kostiumy Oany Botez to rozkoszne kreacje, często w neonowych kolorach, pokryte cekinami. Goście balu paradują po scenie w spektakularnie jaskrawych nakryciach głowy. Nawet Ksiądz Laurence nosi barwny, wpleciony sweter na swoim stroju kapłańskim.
Średnia ocena: 61.1%
