Beschikbare Talen
De voorstellingen zijn begonnen voor The Public Theater’s Gratis Shakespeare in het Park productie van Romeo & Juliet, geregisseerd door de Associate Artistic Director/Resident Director Saheem Ali. De productie bevat Spaanse vertalingen van Alfredo Michel Modenessi en choreografie van Mayte Natalio. Lees de recensies hieronder!
De cast omvat Ra’Mya Latiah Aikens (Juliet), Sergio Mauritz Ang (Friar John/Ensemble), Daniel Bravo Hernández (Romeo), Andrés Nicolás Chaves (Ensemble), Rachel Crowl (Apotheker/Ensemble), Reece dos Santos (Balthasar), Caleb Joshua Eberhardt (Mercutio), Jacquernst F. Filias (Ensemble), Glenn Fleshler (Lord Capulet), Francis Jue (Friar Laurence), Ariyan Kassam (Tybalt), LaChanze (Lady Capulet), Martin K. Lewis (Paris), Zack Lopez Roa (Benvolio), Gilda Mercado (Ensemble), Tina Muñoz Pandya (Ensemble), Deirdre O’Connell (Nurse), Jason Manuel Olazábal (Lord Montague), Jessica Pimentel (Escalus), Fedra Ramírez Olivares (Ensemble), Piper Runge (Ensemble), Miles Segura (Ensemble), Mariand Torres (Lady Montague) en Marlon Xavier (Ensemble).
Romeo & Juliet begon met voorstellingen in het Delacorte Theater in Central Park op vrijdag 22 mei en ging officieel open op donderdag 11 juni. De voorstellingen lopen door tot zondag 28 juni.
Helen Shaw, The New York Times: Maar het enorme buitentoneel van Delacorte heeft een regisseur nodig die comfortabeler is met het stagemanagement van actie en groepsscènes — voor “Romeo en Julia,” waarin de strijdende huizen van Verona een cruciale rol spelen, is onvastheid in het omgaan met het ensemble fataal. En de emotionele momenten vallen gewoon plat. Wanneer Julia ontwaakt in de familiegraf om haar jonge echtgenoot stervend boven haar te zien leunen, verliezen we bijvoorbeeld verschillende van de belangrijke momenten van die uitputtende scène. Het is een vrij beroemde scène, wanneer ze zichzelf steekt, maar Ali heeft expliciet de dolk weggelaten (terwijl hij het eerder in een eerder moment moeizaam benadrukt). De bewerking van het stuk wordt bijzonder slordig, en de zinnen betekenen steeds minder.
Emily Chackerian, 1 Minute Critic: Helaas maakt de moderne twist het onnodig ingewikkeld en voelt het bijna onverenigbaar met de tekst van Shakespeare. Er is weinig aan de productie dat precies uitlegt waarom Romeo en Julia stercrossed zijn, of waar de vijandigheid tussen hun families vandaan komt, vooral omdat alleen Tybalt lijkt te vrezen dat hij Romeo echt niet leuk vindt.
Roma Torre, New York Stage Review: Er zijn genoeg andere redenen om onder de indruk te zijn van deze productie. Ik moet me afvragen of Oana Botez met wat chemische verbeteringen werkte bij het ontwerpen van de masker carnaval kostuums. Ze zijn een dolle, freaky verzameling van whimsy en heidense koortsdromen. Tegenover de weelde van die scenes opent het stuk met zeer eenvoudige, spookachtige beelden – drie zwartgeklede wezens met rammaskers. Dit is alles wat nodig is om een gevoel van ondergang en dood te vestigen.
Adam Feldman, Time Out New York: Hoewel niet alles samenhangt, biedt deze Romeo & Juliet veel om van te genieten. Voornaamste daarvan zijn Deirdre O’Connell’s prachtig wereldwijde, wetende en onbeschaamde Nanny en Glenn Fleshler’s imponerende Lord Capulet, wiens vaderlijke tederheid in de eerste helft zijn explosieve woede in de tweede helft des te angstaanjagender maakt. Caleb Joshua Eberhardt voert Mercutio’s lange en lastige monoloog over de Koningin Mab met kracht en creativiteit uit. Michael Thurber’s muziek komt goed tot zijn recht door Francis Jue’s gespannen Friar Lawrence en LaChanze’s Real Housewives-klaar Lady Capulet. Hoewel Hernández’s Romeo vaak te enthousiast is, heeft Aikens's Julia enkele zeer fijne momenten, zoals in haar mausoleumtoespraak. En Oana Botez’s kostuums zijn een genot, met name op het kleurrijke Capulet-kostuumbal, en de frequentie van bloemmotieven — Julia slaapt in een bloembed — roept een schoonheid op die levendig maar vergankelijk is.
Amelia Merrill, New York Theatre Guide: Ook ondoorgrondelijk is de keuze om de pauze na de bruiloft van Romeo en Julia te nemen (in plaats van na de moorden van Tybalt en Mercutio) en de muziek van Michael Thurber, die zo spaarzaam wordt gebruikt dat je de vorige melodie kunt vergeten tegen de tijd dat de volgende komt. Het hoogtepunt van deze productie is de cast: Deirdre O’Connell’s scherpe Nanny, die vuur spuit in een lilt; LaChanze die moederlijke adviezen geeft met gelijke delen charme en hart als Lady Capulet; de titel geliefden, gespeeld door Daniel Bravo Hernández en Ra’mya Latiah Aikens met een ongeduldige blijdschap die hen ontspannen laat lijken in zulke beladen rollen.
Lorin Wertheimer, Exeunt: Het is jaren geleden dat ik Romeo en Julia heb gelezen of gezien en het stuk raakt middelbare leeftijd me anders dan het deed bij mijn jongere zelf. Tybalt’s giftige masculiniteit, de vreselijke ouderschapsproblemen van de oudere generatie en de ondoeltreffendheid van de staat lijken nu relevanter en gevaarlijker, terwijl de oplossing van het stuk, waarbij de ouders verantwoordelijkheid nemen voor de tragische dood van hun kinderen en zich beloven hun wegen te verbeteren, als een zelfmoordfantasie lijkt (en indirect zelfbeschadiging aanmoedigt). In werkelijkheid, wanneer mensen fouten maken, verankeren we ons, en verdubbelen we in de hoop dat meer van hetzelfde koers omkeert. Wat voor betere illustratie hiervan is er dan het immigratieprobleem, dat populisten generaties lang als zondebok hebben gebruikt voor alle sociale kwalen, en dat de huidige regering als de bron van al het kwaad aanwijst?
Thom Geier, Culture Sauce: Een van de redenen waarom we terugkeren naar de Bard — en naar elk klassiek werk — is om de draad te vinden die een eeuwenoud verhaal relevant maakt voor het publiek van vandaag. Ali slaagt erin enkele memorabele toneelbeelden te creëren en de uitdagingen voor jonge liefde te tonen om te overleven te midden van de vooroordelen van families uit verschillende achtergronden. Maar hij gaat te ver door partij te kiezen tussen de rivaliserende clans, waardoor de uiteindelijke verzoening van de show meer als een welgekomen detente en minder als overgave aanvoelt. Een holle overwinning, inderdaad.
Sara Holdren, Vulture: Dat is de aanhoudende teleurstelling van ons tijdperk van Shakespeare in het Park: Degenen achter het project lijken overtuigd dat het publiek komt kijken naar een parade van flashy kostuums, ondersteund door een visuele metafoor voor de moderne politiek die gemakkelijk op het oppervlak te lezen is, zelfs als het verder wordt uitgeplozen. Hoe vreemd dat we enkele van de meest prestigieuze podia van het land hebben gewijd aan een schrijver waar we het lijkt dat we slechts half geïnteresseerd zijn in het luisteren. Maar toen, zoals die schrijver meer dan 400 jaar geleden zei, “de wereld wordt nog steeds bedrogen met ornamenten.”
Charles Isherwood, The Wall Street Journal: Mijnheer Ali, die vorig jaar de flashy maar leuke “Twelfth Night” regisseerde die de Delacorte heropende, stapelt opnieuw de pracht op. Op het Capulet-bal waar Romeo en Julia elkaar ontmoeten, grijpen Julia en haar moeder microfoons en zingen een korte duet, vermoedelijk omdat Lady Capulet wordt gespeeld door LaChanze, een musicaltheaterster. De kostuums, van Oana Botez, zijn oogverblindende creaties, vaak in neonkleuren en vol met pailletten. De balgenoten paraderen rond het podium in spectaculair opvallende hoofddeksels. Zelfs Friar Lawrence draagt een levendig gekleurde geweven shrug over zijn clericale uniform.
Gemiddelde Score: 61.1%
