Przegląd recenzji: Czy CATS w Londynie rozczuliło krytyków?

Nie ma lepszego sposobu, aby wprowadzić swoją rodzinę w cudowności teatru na żywo niż z magią, tajemnicą i wspomnieniem Cats. To, co zaczęło się jako musical o kotach, gdy Andrew Lloyd Webber znalazł tomik poezji w lotniskowej księgarni, stało się jednym z najdłużej wystawianych przedstawień w historii Broadwayu. Zdobywca siedmiu nagród Tony, w tym Najlepszego Musicalu, Cats zawiera 20 ponadczasowych melodii Andrew Lloyd Webbera, w tym przebój „Memory”.

Co o nowej produkcji Drew McOnie myśleli krytycy?

Cats gra w Regent's Park Open Air Theatre do 19 września

Zdjęcia: Mark Senior

Louise Penn, BroadwayWorld: Nowy zespół kreatywny dokonał oczywiście kilku zmian, m.in. usunięto „The Battle of the Pekes and the Pollicles” i zmieniono inscenizację „Macavity” oraz wejście Grizabelli do Heavyside Layer. Na szczęście Rum Tum Tugger (Jaydon Vijn) wrócił do postaci seksownego rockmana, a nie rapera, i dzięki temu zyskał na atrakcyjności. Pozostałe ikoniczne postacie – Jennyanydots (Charlotte Riby), Bustopher Jones (Elliot Broadfoot), Gus the Theatre Cat, przekrzywiony Macavity (Dianté Lodge), magiczny Mr Mistoffelees (Jet Yau) – są cudownie zagrane. Jenny i Bustopher są lekkie i zabawne, podczas gdy Gary Wilmot wnosi patos i zadziorność do starego weterana, Macavity imponuje tanecznymi ruchami – oprócz jednego potknięcia, które wyglądało na przypadkowe – a Mr Mistoffelees jest adekwatnie, cóż, magiczny.

James Hall, The Telegraph: Wracając na scenę, ten reboot Cats naprawił część reputacyjnych szkód wyrządzonych przez hollywoodzką klapę. Reżyserowany przez Drew McOnie, dyrektora artystycznego Regent’s Park Open Air Theatre, który stanął również za obecną wysoko ocenianą produkcją Jesus Christ Superstar z Samem Ryderem w roli głównej, ten Cats słusznie skupił się na tańcu i mroku. I tak powinno być. Głównym problemem Cats, niestety nie do przezwyciężenia, jest fabuła. A raczej jej brak.

Sarah Crompton, WhatsOnStage: Psotna dwójka Mungojerrie i Rumpleteazer w wykonaniu Danny’ego Nattrass i Briany Craig to lśniący, zwinni akrobaci; Bustopher Jones (Elliot Broadfoot), miłośnik jedzenia, nosi hooped skirt pod nieskazitelną jedwabną koszulą; Skimbleshanks kolejowy kot Matthew Caputo ma pomarańczowy mundur z cekinowymi akcentami i prawdziwy pociąg. Najbardziej ekscytujący jest Jet Yau jako Mister Mistoffelees, bezszkieletowy breakdancer, który staje na głowie, rzucając fajerwerki w niebo, podczas gdy Dianté Lodge jako Macavity dosłownie podkłada ogień na scenie.

Andrzej Lukowski, TimeOut: Tytułowe Jellicle Cats są zarazem znajome, ale też brudniejsze i mniej przytulne niż ich odpowiednicy z 1981 roku w legginsach. Największą różnicą między tymi dwoma wersjami Cats jest prawdopodobnie choreografia – wysoka energia i aerobik w oryginale (Gillian Lynne), sycylijny i nerwowy styl McOnie. To bardzo wymowne, że jest on reżyserem-choreografem: choć oczywiście nigdy nie jest nawet minimalnie wiarygodne, że mamy do czynienia z grupą prawdziwych kotów, to istnieje prawdziwa jedność między szczupłym, ostrym wyglądem wykonawców a szczupłą, ostrą choreografią.

Marianka Swain, London Theatre: Wirtuozerska choreografia Gillian Lynne była przełomowym momentem brytyjskiego teatru muzycznego. McOnie oddaje jej dziedzictwo, jednocześnie znajdując własny, świeży język: bardziej ziemisty, przeniknięty tańcem komercyjnym, współczesnym, ulicznym i akrobatyką, a także kocimi akcentami, od falujących, pełznych gracji ciał, po tancerzy zwijających się w duże, śpiące kupy. Co znamienne, jego zespół nosi ochraniacze na kolana zamiast legginsów, a kostiumy bardziej przypominają sportowe stroje do biegania, z ciekawymi charakterystycznymi detalami jak płaskie czapki z uszami. Przez cały czas McOnie łączy przenikliwe detale z atletycznymi, zespołowymi tableau.

Tom Wicker, The Stage: McOnie w największym stopniu eksploatuje potencjał spektaklu, który równie mocno opiera się na ruchu co na muzyce. On, Ebony Molina i Josh Baker stworzyli zmysłową, sprężystą choreografię, dzięki której utalentowany zespół niemal mruczy ze sceny. Nieuniknione kocie kostiumy i wąsy są gotowym tematem do parodii, ale projekty kostiumów Sami Fendall są bardziej surowe i naturalne, a scenografia – przypominająca żebra złomowiska wysuwające się z ziemi – została klimatycznie podkreślona światłem Jessiki Hung Han Yan wśród otaczających drzew. To wizualna uczta z nutą dzikości, która świetnie współgra z ciemniejącym niebem teatru na świeżym powietrzu.

Donald Hutera, The Times: Partytura Lloyd Webbera, która obejmuje pop-rock z elementami boogie i jazzu oraz skoczne numery music-hallowe, a także wzruszający, pamiętny przebój „Memory”, brzmi znakomicie. Prace Fendall – kostiumy i peruki – bawią się przyjemnie różnorodnością faktur. Jednak to ślizgający się, gimnastyczny zespół aktorów-tancerzy noszących puszyste, błyszczące stroje i makijaż animuje akcję. Są znakomitym zespołem. Dzięki nim i talentowi McOnie do teatralnego ruchu, jest to musical, który nie tylko się śpiewa, ale również tańczy przez cały spektakl.

Stuart James, SeatPlan: Matthew Caputo dał niezwykle radosny popis jako Skimbleshanks. Na scenie, wraz z pociągiem, oddał się roli z zaraźliwą energią, przynosząc wiele uroku i charakteru do jednego z najbardziej zabawnych numerów w produkcji. Millie O’Connell i Katie Dunsden jako Demeter i Bombalurina zaprezentowały mocne głosy przez cały czas, a ich wykonanie „Macavity: The Mystery Cat” brzmiało i wyglądało przepięknie. Jet Yau jako Mr Mistoffelees został przemyślany na breakdance’owego kota, a jego występ zawierał jedne z najbardziej kontrolowanych i imponujących ruchów, jakie widziałem.

Kup bilety na Cats