Recensie Overzicht: Hebben CATS de Critici laten Spinzen van Vreugde?

Er is geen betere manier om je gezin kennis te laten maken met de wonderen van live theater dan met de magie, het mysterie en de herinnering van Cats. Wat begon als een musical over katten nadat Andrew Lloyd Webber een dichtbundel oppakte in een luchthavenboekhandel, is uitgegroeid tot een van de langstlopende shows in de geschiedenis van Broadway. Winnaar van zeven Tony Awards, waaronder Beste Musical, Cats bevat 20 van Andrew Lloyd Webber's tijdloze melodieën, waaronder het hitnummer "Memory."

Wat vonden de critici van Drew McOnie's nieuwe productie?

Cats speelt in het Regent's Park Open Air Theatre tot 19 september

Foto credits: Mark Senior

Louise Penn, BroadwayWorld: Sommige veranderingen zijn onvermijdelijk doorgevoerd door het nieuwe creatieve team, met name het schrappen van "The Battle of the Pekes and the Pollicles" en een andere regie voor "Macavity" en Grizabella's beklimming naar de Heavyside Layer. Gelukkig is Rum Tum Tugger (Jaydon Vijn) weer de sexy rockster in plaats van rapper, en daar is het stuk beter van geworden. De andere iconische personages - Jennyanydots (Charlotte Riby), Bustopher Jones (Elliot Broadfoot), Gus de Theater Kat, de kromme Macavity (Dianté Lodge), magische Mr Mistoffelees (Jet Yau) - worden prachtig vertolkt. Jenny en Bustopher zijn licht en plezierig, terwijl Gary Wilmot pathos en durf brengt bij de oude rot, Macavity indrukwekkende dansbewegingen laat zien – afgezien van een struikelpartij die per ongeluk leek – en Mr Mistoffelees passend magisch is.

James Hall, The Telegraph: Terug op de terra fur-ma van het podium repareert deze vernieuwde Cats een deel van de imagoschade die de Hollywood-misser veroorzaakte. Regisseur Drew McOnie, artistiek directeur van het Regent’s Park Open Air Theatre, die ook verantwoordelijk was voor de huidige veelgeprezen productie van Jesus Christ Superstar met Sam Ryder, richtte deze versie van Cats verstandig vooral op de dans en de duisternis. En dat had het ook zeker nodig. Want het grote probleem met Cats, helaas onoplosbaar, is het verhaal. Of beter gezegd, het gebrek daaraan.

Sarah Crompton, WhatsOnStage: De ondeugende Mungojerrie en Rumpleteazer zijn in de handen van Danny Nattrass en Briana Craig sprankelende, snelle acrobaten; Bustopher Jones (Elliot Broadfoot), die van lekker eten houdt, heeft een hoepelrok van rondingen onder een vlekkeloos satijnen overhemd; Matthew Caputo’s Skimbleshanks, de spoorwegkat, heeft een met pailletten versierde oranje uniform en een echte trein. Het meest opwindend is Jet Yau’s Mister Mistoffelees, een soepele breakdancer die op zijn hoofd draait terwijl hij vuurwerk in de lucht gooit, terwijl Dianté Lodge’s Macavity het podium daadwerkelijk in brand steekt met echt vuur.

Andrzej Lukowski, TimeOut: De titelspelende Jellicle Cats zijn zowel bekend als grungyer en minder knus dan hun beenwarmers dragende voorgangers uit 1981. Het grootste verschil tussen de twee uitvoeringen van Cats ligt waarschijnlijk in de choreografie – energiek en aerobics-achtig in de originele (door Gillian Lynne), vloeiend en stijf onder McOnie. Het is veelzeggend dat hij zowel regisseur als choreograaf is: het is natuurlijk nooit enigszins geloofwaardig dat je naar een groep echte katten kijkt, maar er is een echte eenheid tussen de slankere, scherpere look van de artiesten en de slankere, scherpere choreografie.

Marianka Swain, London Theatre: Gillian Lynne's virtuoze choreografie was een mijlpaal voor het Britse musicaltheater. McOnie eert haar nalatenschap terwijl hij zijn eigen frisse taal vindt: aardser, doordrenkt met commercieel, hedendaags, straatdans en acrobatiek, evenals katachtige accenten, van golvende, sluipende lichamen tot dansers die zich oprollen in een grote slaperige hoop. Veelzeggend dragen zijn gezelschap kniebeschermers in plaats van beenwarmers, en hier geen bont: de kostuums lijken meer op gestroomlijnde sportkleding, met eigenzinnige karakterdetails zoals platte petten met oren. Gedurende de voorstelling mixt McOnie scherpe details met atletische ensemble tableaux.

Tom Wicker, The Stage: McOnie zet vooral in op het spektakelpotentieel van de show, dat net zozeer om beweging als om muziek draait. Hij, Ebony Molina en Josh Baker creëren een gespierde, sensuele choreografie waarbij het getalenteerde ensemble bijna van het podium spinnen. De onvermijdelijke catsuits en snorharen van de show lenen zich voor parodie, maar de sjofele en aardse kostuums van Sami Fendall, gecombineerd met het decorontwerp – als de ribben van een autokerkhof die uit de grond omhoog komen – worden sfeervol uitgelicht door Jessica Hung Han Yan’s verlichting tussen de omringende bomen. Het is een visueel feest met een vleugje wildheid dat mooi samenvalt met de donker wordende lucht van het openluchttheater.

Donald Hutera, The Times: Lloyd Webber’s score, dat varieert van pop-rock met boogie- en jazzinvloeden tot opgewekte music hall-nummers, plus het aangrijpende, meeslepende oorwurmnummer Memory, klinkt geweldig. Fendall’s werk is schitterend, met kostuums en pruiken die speelse experimenten aangaan met een scala aan texturen. Maar het zijn de glibberige, gymnastische acteur-dansers binnen en achter de pluizige, fonkelende kleding en make-up die de actie tot leven brengen. Het is een uitmuntend ensemble. Dankzij hen, en McOnie’s gevoel voor theatrale beweging, is dit een musical die niet alleen gezongen wordt, maar ook door middel van dans wordt verteld.

Tickets Kopen voor Cats