Gościnny Blog: "Nie Tylko Trafne, Ale Konieczne Było Powrócenie": Ben Pettitt Wade o Dziesięciu Latach MEET FRED: Marionetce, Podróży i Walce, Która Nigdy Się Nie Kończy

Dziesięć lat temu, wprowadziliśmy na świat dwustopową marionetkę z tkaniny podczas Edinburgh Fringe w 2016 roku. Niewiele wiedzieliśmy, że Fred zabierze nas do ponad 145 miast w 20 krajach i na trzech kontynentach, oglądanego przez 25 000 osób. Nieźle jak na kawałek materiału, który ma coś do powiedzenia.

Fred zaczął się jako ziarno zasiane podczas warsztatów prowadzonych przez Blind Summit w 2014 roku, gdzie po raz pierwszy zetknęliśmy się z ich podejściem do Bunraku, formy japońskiego, trzyosobowego teatru lalkowego z XVII wieku. Zamówiliśmy nasze własne lalki, aby móc eksplorować tę formę z naszymi artystami, i stąd Fred stopniowo nabrał kształtu całkowicie poprzez improwizację, gdy kontynuowaliśmy eksplorację formy z naszymi artystami neurodywergencyjnymi w Akademii. Nie było tu wielkiego planu.

Po prostu stawialiśmy Freda w różnych sytuacjach i pozwalaliśmy, by jego charakter się wyłaniał. Pracując z założeniem, że wszystko jest dla niego nowe, zadawał pytania, których może reszta z nas nie czuje się uprawniona zadawać, co mogło sprawiać wrażenie lekkiego niezadowolenia. Ale publiczność go za to kochała. Jest coś w marionetce, co wyzwala głębię empatii, której ludzki charakter czasem nie potrafi. Ludzie naprawdę angażują się w jego zmagania. A ponieważ jest marionetką, mogliśmy także zastosować satyrę i zdrową dawkę czarnego humoru do bardzo ciężkich tematów.

Przedstawienie zostało współtworzone z artystami z niepełnosprawnością intelektualną i/lub autystycznymi i zawsze to było jego sednem. Teraz, po dziesięciu latach mamy tylko jednego pierwotnego członka obsady, ale nadal podróżujemy z trzema aktorami z niepełnosprawnością intelektualną i/lub neurodywergentnymi, którzy grają postacie, jakie Fred spotyka w swoim świecie. Inkluzywne przedstawienie jest centralnym elementem pracy Hijinx i tym, czym jest Meet Fred. To nie gest symboliczny, ale kreatywny silnik całego dzieła.

Podróżowanie z neurodywergencyjną obsadą nauczyło nas ogromnie wiele. Na początku zakładaliśmy, że nie należy robić takich założeń, jak ten czas w Salisbury podczas naszej pierwszej trasy po Wielkiej Brytanii, kiedy przybyliśmy, by odkryć, że jeden z członków obsady nie zapakował żadnych ubrań, nie rozumiejąc w pełni, że nie wracamy do domu każdej nocy. Szybka wizyta w Primarku rozwiązała tę kryzysową sytuację, ale lekcja była jasna: bądź precyzyjny, bądź dokładny, nigdy nie zakładaj.

Dzieliliśmy kiedyś obowiązki wsparcia z całym zespołem, co nakładało niewidoczne, ale realne obciążenie na wszystkich. Podróżowanie jest wystarczająco wyczerpujące: różne miasta każdego dnia, późne noce, wczesne poranki, wejścia i wyjścia - i bez właściwego czasu na dbanie o siebie, nie możesz szczerze wspierać kogokolwiek innego. Teraz zawsze podróżujemy z dedykowaną osobą wsparcia, co poprawiło całe doświadczenie dla wszystkich.

Przedstawienie przeżyło z nami niezwykłe sytuacje przez dekadę. Pęknięta opona na niemieckiej autostradzie. Członek obsady potrzebujący wymiany w trzy dni po tym, jak pewnego wieczoru zniknął i nie wrócił. Nasz kierownik produkcji został aresztowany przez szwajcarską policję pod pozornymi zarzutami narkotykowymi (chodziło o kokodamol). Tajemnicza reakcja alergiczna, która skończyła się na kroplówce przeciwhistaminowej w koreańskim szpitalu. Nasze auto zepsuło się w pobliżu Goole, co oznaczało, że mieliśmy pięć godzin na dotarcie do Lichfield Garrick i żadnego pojazdu. Odwołaliśmy tylko jeden występ na ponad 350 z powodu wyjątkowo silnego zatrucia pokarmowego, ale poza tym przedstawienie - jak Fred - zawsze trwało dalej.

Mieliśmy szczęście zabrać Meet Fred do niezwykłych miejsc, a show przyjmuje się wszędzie, częściowo myślę, że z powodu jego uniwersalnych tematów. W sercu to opowieść o Dawidzie i Goliacie, która rezonuje wszędzie. Francja, co może nie jest zaskoczeniem, biorąc pod uwagę ich bogate rokownictwo, była jednym z naszych najcieplejszych widzów, choć Japonia była prawdopodobnie naszym najbardziej nerwowym przystankiem, ponieważ to dom Bunraku. Teraz jest to forma sztuki chroniona przez UNESCO, a my robiliśmy coś bardzo daleko od jej tradycyjnych korzeni. Ale publiczność była z nami na koniec, i o ile wiemy, nie zostaliśmy zgłoszeni do UNESCO. W Chinach odkryliśmy, że mężczyzna noszący zielony kapelusz niesie ze sobą insynuację cudzołóstwa, której nigdy nie przewidzieliśmy, co dodało całkowicie niezamierzoną dodatkową warstwę do naszej postaci reżysera.

Ale być może najbardziej znaczący wpływ przyszedł w miejscach, gdzie reprezentacja osób z niepełnosprawnością wciąż jest rzadka. W Korei Południowej w 2024 roku pracowaliśmy z Fundacją Wooran nad stworzeniem całkowicie koreańskiej wersji przedstawienia, angażując trzech koreańskich aktorów z niepełnosprawnością intelektualną i/lub autystycznych po raz pierwszy w profesjonalnych rolach. Była to pierwsza okazja, kiedy Fundacja Wooran zatrudniła artystów z niepełnosprawnością. Tego rodzaju projekt pozostawia spuściznę.

I tak dochodzimy do tego, dlaczego teraz ponownie pokazujemy przedstawienie. Pierwotna koncepcja historii Freda o tym, że jego świadczenie życiowe dla lalkowego jest ograniczone, zostawiając go bez lalkarza, była bezpośrednio zaczerpnięta z tego, przez co nasi artyści przeżyli w 2016 roku. Dziesięć lat później, gdy cięcia w zasiłkach dla osób niepełnosprawnych znowu dominują w rozmowach politycznych, wydawało się nie tylko trafne, ale i konieczne, by powrócić. Niewiele się zmieniło. Walka trwa dalej. I Fred również.

Meet Fred obecnie jest na trasie po Wielkiej Brytanii