Ekskluzywnie: Sam Haft z HAZBIN HOTEL spełnia teatralne marzenia nowym musicalem kryminalnym

Obecnie, Helluverse zdaje się opanowywać świat śmiertelników. To, co zaczęło się jako projekt animowany finansowany przez Patreon w 2014 roku, muzyczna seria Vivienne Medrano, Hazbin Hotel, stało się fenomenem. Jego zagorzali fani można znaleźć w całym internecie, z pasją dyskutujących o swoich ulubionych parach fandomowych na licznych forach dyskusyjnych, czy na konwentach, nosząc przy tym tematyczne produkty z Hot Topic.

Znaczna część sukcesu przypisywana jest Samowi Haftowi, połowie duetu piszącego piosenki, odpowiedzialnego za muzyczne numery serialu. Razem z partnerem Andrew Underbergiem stworzyli ponad sto utworów do serii, które stały się niezwykle popularne same w sobie. Jednak po dwóch udanych sezonach (i kolejnych trzech na horyzoncie), Haft nie może przypisać sobie całkowitej odpowiedzialności za sukces w kulturze popularnej.

„Mamy instynkt wychwalania twórców za ich sukces, ale ich sukces jest jedną z rzeczy, nad którymi mają najmniejszą kontrolę. Myślę, że nie wybierasz, by mieć fanów; to fani wybierają ciebie, by być ich idolem,” mówi. „Wracasz na próżnię z tym, co uważasz za dobre jako artysta, a ludzie odpowiadają albo nie. Ale jak tylko to wyjdzie z twoich rąk, to już jest poza twoją kontrolą.”

Hazbin Hotel skupia się na Charlie Morningstar, księżniczce Piekła, która szlachetnie próbuje zrehabilitować demony, by zmniejszyć przeludnienie w swoim królestwie. Towarzyszy jej eklektyczna grupa postaci, których przeciwstawne cele i systemy wartości pozwalają serii poruszać głębokie etyczne pytania o dobro i zło oraz skomplikowane realia moralności. Wszystko to osadzone jest w ponuro-komicznym świecie animowanym, pełnym piosenek łączących różne gatunki, style i tradycje muzyczne.

Haft, który studiował dramatopisarstwo, opiera się na swoim doświadczeniu w ekspozycji, pracy nad postaciami i rozwoju fabuły, aby tworzyć bardzo precyzyjne momenty muzyczne dla ukochanych już bohaterów serialu. „W zasadzie każda piosenka jest jak scena wyznaczona dla scenarzysty, gdzie jest: ‚Oto scena poprzedzająca, oto scena następująca, oto rozwój postaci, który musi się wydarzyć, oto punkty ekspozycyjne, które musimy zrealizować’,” wyjaśnia. „Jest tyle pracy fabularnej w tym, co robimy... To właśnie ramy tworzą rozwiązanie. To prawie tak, jakbyśmy nie pisali piosenki, a odkrywali, jaka piosenka tam pasuje.”

Królestwo Charlie miało okazję zagościć na Broadwayu w zeszłym roku, podczas rzeczywistego, jednodniowego koncertu w Majestic Theatre w październiku. Wydarzenie zgromadziło wielu znakomitych wykonawców serialu, w tym obsadę z Eriką Hennigsen, Jeremy Jordanem i Christianem Borle. Obecny był również Haft, który łączył role wykonawcy i dyrygenta muzycznego. Przyznaje, że między zadaniami scenicznymi i pozascenicznymi był to stresujący dzień.

„Czułem się jak Kermit z Muppet Show... Jest to słynne zdjęcie Kermita z twarzą złożoną na pięść i to była moja energia przez cały czas... Byłem praktycznie w przedłużonym ataku paniki przez cały dzień.”

Sam koncert stanowił wyjątkową okazję zarówno dla aktorów, jak i fanów: występy na żywo z oryginalnymi piosenkami od castu, z którego wielu prawdopodobnie nie śpiewało ich od nagrań studyjnych, z minimalnym czasem na próby. Nowy sposób medium stawia nowe wyzwania, szczególnie dla utworu z pierwszego sezonu „Stayed Gone”, które wymagały technicznych i fizycznych popisów przetłumaczonych z animacji.

„Są rzeczy, które możemy zrobić w animacji – na przykład postać z głową-telewizorem, która się przepala – które stanowią poważne wyzwania produkcyjne dla żywego wykonania. Ale są też rzeczy, które w występach na żywo bierzemy za pewnik, a które w animacji są niezwykle pracochłonne. Na przykład postać obracająca się o 360 stopni; to jest kosztowne. To godziny pracy animatora. Na scenie to po prostu facet, który się obraca,” wyjaśnia Haft.

„A poza tym, kiedy masz do czynienia z serialem telewizyjnym, to jest nagrana muzyka, a nie wykonywana na żywo,” kontynuuje. „Dlatego nie musimy myśleć o oddechu, co stanowi dużą część wykonawczą, i to było bardzo ważne w inscenizacji „Stayed Gone” na scenie, ponieważ to tak szybka, słowna piosenka. Na szczęście Christian Borle, król patterów, przejął pałeczkę.”

Z trzema kolejnymi sezonami Hazbin w przygotowaniu, Haft i Underberg już ukończyli piosenki do następnych dwóch. Haft porównuje doświadczenie pisania piosenek do treningu kulturystycznego, gdzie każdy sezon staje się coraz większy. „Jesteśmy w stanie podnosić większe ciężary i szybciej oraz bardziej elastycznie używać tych mięśni. Sezon pierwszy był improwizacją. Uczyliśmy się po drodze. Sezon drugi to było realne zrozumienie zadania. A dla sezonów trzeciego i czwartego to już doskonalenie umiejętności pisania dla Hazbin Hotel jako bardzo, bardzo specyficznej umiejętności muzycznej.”

Pisanie na wiele sezonów pozwala również autorom na powtarzanie konkretnych motywów muzycznych poprzez zastosowanie konwencji teatralnych. „Repryza jest centralnym narzędziem w tworzeniu muzyki teatralnej. I dlatego staramy się jej używać bardzo oszczędnie i selektywnie. Przykładem tak użytej emocjonalnie manipulacyjnej, chirurgicznej repryzy jest powrót do piosenki „It Starts with Sorry” w „Live To Live” w sezonie pierwszym, ponieważ w sezonie drugim nie było prawdziwej repryzy aż do tego momentu.”

„[Piosenka] pojawia się niemal na początku fabuły. To moment śmieszny, szczery, żałosny z Sir Pentious, ale sposób, w jaki ją przywracamy, fundamentalnie zmienia kontekst w sezonie pierwszym. Więc nagle, jeśli wrócisz i spojrzysz na ten moment, pomyślisz: ‚O mój Boże, to moment, kiedy Charlie zmienia wszystko, choć ona jeszcze o tym nie wie.’ Chwile takie jak ta, kiedy możemy celowo przywracać motywy i idee liryczne czy muzyczne z wcześniejszych piosenek – to naprawdę nas nakręca.”

Animacje Hazbin Hotel ciężko pracują, by ożywić nowe piosenki, a Haft pozostaje zajęty innym projektem muzycznym. Tytułowy The Con to oryginalny musical sceniczny, który, gdy ogłoszono go wcześniej w tym roku, nie miał jeszcze fabuły, tytułu ani piosenek. Miał natomiast datę i miejsce: 17 maja 2027 w Palladium Times Square w Nowym Jorku. Haft mówi, że wprowadzenie Hazbin na Broadway wyzwoliło pewnego „demona teatralnego dziecka”, który zainspirował ruch wokół jego długoletniego celu – pisania dla teatru.

Ponownie współpracując z Underbergiem przy piosenkach, muzycy zaprosili pisarkę Jenny Jaffe, aby uzupełnić zespół. Ta współpraca narodziła się dzięki Erice Henningsen z Hazbin, której przyjaźń z Jaffe doprowadziła do spotkania obu pisarek. Od razu przypadły sobie do gustu, a na to szczególny wpływ miało jedno musicalowe dzieło.

„Pierwszą rzeczą, o której rozmawiałyśmy, był Bat Boy: The Musical, do którego wszyscy mamy ogromny sentyment. To przyjaźń zrodzona z Bat Boya,” wspomina Haft. Po wpłaceniu zaliczki na Palladium nadszedł czas, by zacząć pracę nad historią osadzoną w kulturze, którą Haft zna bardzo dobrze.

„Dzięki Hazbin jestem obecny na wielu Comic-Conach teraz. Robię podpisywania,” wyjaśnia. „Sam dorastałem chodząc na konwenty i kochając anime, gry, kreskówki oraz wszystko, co jest obecne na tych wydarzeniach. Bycie po drugiej stronie stołu podpisywania to ogromna przyjemność. Teraz widzę tę kulturę z wielu perspektyw i różnorodnych grup demograficznych.”

Czerpiąc inspirację z filmu Clue z 1985 roku („[To] jeden z moich pięciu ulubionych filmów wszech czasów”), Haft chciał stworzyć musical, który wykorzystuje centralny element Hazbin Hotel: element zła.

„Czy jest sposób, żeby musical był powtarzalny, jak gra wideo?” zastanawiał się Haft. „Jak sprawić, żeby to był roguelike'owy musical? I jak wprowadzić element niespodzianki i losowości w każdym przedstawieniu?”

Wymieniając takie produkcje jak Oh, Hello na Broadwayu czy The 25th Annual Putnam County Spelling Bee, Haft i zespół tworzą musical, który pozwala na znaczące różnice między przedstawieniami, zarówno w samej narracji, jak i wśród gościnnej obsady. Ma to zachęcać do wielokrotnych odwiedzin przez widzów, którzy zobaczą różne wersje spektaklu.

„Dwa główne czynniki, nad którymi myślimy, to: kto zostaje zabity i kto ponosi za to odpowiedzialność? Czy można zrobić przedstawienie, gdzie 90% partytury jest tak samo codziennie, ale pozostałe 10% zmienia, kto umiera i kto zabił? Wszystkie wskazówki są takie same, ale układają się inaczej z występu na występ.”

Choć obecnie zaplanowany jest tylko jeden termin w Palladium, plany Hafta sięgają dużo dalej niż Nowy Jork. „Moim marzeniem... jest trasowanie tego po konwentach i wykorzystywanie ich do rozmów: ‚Czy widziałeś ten spektakl?’ – ‚Tak, widziałem go tydzień temu w Oklahoma City, gdzie Hayden Christensen został zabity przez Dave'a, wolontariusza!’ To uczucie różnorodności pokazów w różnych miejscach i możliwość ich umiejscowienia na konwencie byłoby niesamowite.”

Rozmawiając o swoich projektach, Haft emanuje pasją. Wyraźnie kocha swoje rzemiosło – zarówno jako twórca, jak i odbiorca. I według niego to właśnie jest klucz do dotarcia do nowych teatralnych widzów: nie gonić za byciem „fajnym”, ale być bezkompromisowo „teatralnym dzieckiem.”

„Myślę, że Broadway i świat teatrów dziecięcych są, używając bardzo internetowego terminu, cringe. Ale trzeba to zaakceptować. Co to jest cringe, jeśli nie szczerość?” proponuje. „Bądź tym, czym jest musical, i bądź z tego dumny. To jedna z cech wspólnych Hazbin i Broadwayu. To podejście – zanurzyć się w szczerość. Nie udawać, że robisz coś super fajnego. Nie, jesteśmy teatralnymi dziećmi razem i mamy tę super, super szczerą falę, której być może nie każdy zrozumie, i to okay. Dajmy mnóstwo radości tym, którzy to rozumieją.”

Photo credit: Valerie Terranova/Getty Images for Prime Video