George C. Wolfe: Achter het Gordijn van Broadway's Visionaire Regisseur

Charles Kirsch is de 17-jarige host van de theaterpodcast Backstage Babble, waar hij meer dan 250 diepgaande interviews heeft afgenomen met enkele van Broadway’s besten. In “Stage Direction” zal hij materiaal uit de podcast en aanvullende interviews gebruiken om de carrière en impact van enkele van de meest invloedrijke theaterregisseurs te chronikeren. 

In 2024 werd de baanbrekende regisseur George C. Wolfe, die iconische stukken zoals Angels in America en The Normal Heart voor het eerst op Broadway bracht, geëerd met een Lifetime Achievement Tony Award. Als die prijs bedoeld is om de ondergang van een carrière aan te geven, wees dan gerust: Wolfe keerde het jaar daarna terug naar New York met zijn veelgeprezen heropleving van Gypsy met in de hoofdrol Audra McDonald. 

Lesli Margherita, die de rol van Tessie Tura speelde in Wolfe’s productie, herinnerde zich dat zij en Brittney Johnson, de actrice die Agnes speelde, oorspronkelijk op het idee kwamen om Tessie Agnes haar g-string te laten geven, wat Agnes naïef voor een halsketting aanziet wanneer ze het burlesquehuis binnenkomt, als afscheidsgeschenk. In het begin was Wolfe bezorgd dat deze scène de vaart van de show zou vertragen–Margherita herinnerde zich dat hij de cast vaak vertelde: “er zijn twee pauzes in deze show, en die zijn niet van jou”--maar uiteindelijk kwam hij met de oplossing om Tessie de g-string om Agnes’ nek te laten doen, alsof ze haar zalft. Margherita zegt dat ze “nog steeds boos” is, vertelt ze grappend, dat ze die grap zelf niet heeft bedacht, maar zoals ze het zei, “[Wolfe] heeft de onrealistische vaardigheid om iets dat je aan tafel brengt tien keer beter te maken.” 

Er is geen twijfel dat Wolfe een acteur-georiënteerde regisseur is: Kathleen Chalfant, die de rol van Hannah Pitt in Angels in America origineel speelde, vertelde: “Op de avond dat The New York Times kwam kijken naar de show, sprak George met elk van ons afzonderlijk terwijl we wachtten tot het doek opging. Hij zei tegen mij: ‘Wees DUIDELIJK.’ Dat te horen zorgde ervoor dat ik een heldere lijn trok rond alles wat ik die avond deed–genius aan zijn kant.” Stephanie Pope, die een van de drie Hunnies was in Wolfe’s meesterwerk Jelly’s Last Jam, zei: “Ik herinner me dat meneer Wolfe me dijo dat ik een zonnebril moest dragen tijdens de repetitie, omdat hij alles kon zien wat ik dacht. Voor mij was dat zijn manier om te zeggen: ‘Ik zie je... en ik waardeer wat je meebrengt.’ Voor iemand die vaak de behoefte voelt om zich te verkleinen zodat anderen zich comfortabel kunnen voelen, betekent het zoveel dat iemand zo brilliant als George C. Wolfe mijn kunstzinnigheid herkent en aanmoedigt, zegt zoveel over hem als mens, regisseur en kunstenaar.” 

Wolfe heeft dit inspirerende effect op veel kunstenaars gehad: Capathia Jenkins, die een opvallende rol had in Caroline, or Change, herinnerde zich: “Tijdens een technische repetitie nam [Wolfe] me apart en zei tegen me: ‘In acte één, scène één, heb ik het gevoel dat je maar tot een bepaald punt gaat en dan stop je, en dat is vervelend. Begrijp je de opmerking?’ Ik begreep onmiddellijk precies wat hij zei en wist dat ik meer te bieden had. Tot op de dag van vandaag houd ik nooit iets achter en ga altijd voluit. Hij heeft me zoveel over mezelf geleerd, en ik ben hem voor die onschatbare les eeuwig dankbaar.” 

Onder zijn vele talenten heeft Wolfe een unieke gave om de juiste acteur voor een rol te vinden. Lea DeLaria, die een memorabele prestatie leverde als Hildy in Wolfe’s heropleving van On the Town, die begon in het Delacorte Theatre en naar Broadway verhuisde, merkte op dat haar casting het resultaat was van een lange en avontuurlijke zoektocht. Zoals ze het verwoordde: “Hij zag iedereen van Faith Prince tot 

Een van de meest vruchtbare samenwerkingen van Wolfe is geweest met producent Daryl Roth, een andere kunstenaar die zich inzet om revolutionaire verhalen op het podium te brengen. Roth, die voor het eerst kennismaakte met Wolfe tijdens zijn termijn als artistiek directeur van The Public Theatre, begon samen te werken met Wolfe aan Anna Deavere Smith’s epische stuk Twilight: Los Angeles, 1992. Maar, zoals Roth het verwoordde, “De samenwerking met George die voor mij altijd het belangrijkste zal zijn, is de Broadwaypremière van Larry Kramer’s The Normal Heart. George en onze decorontwerper, David Rockwell, gebruikten heel weinig decor om de meerdere locaties uit het script weer te geven. Het middelpunt was de namen die ze op die muren projecteerden van alle mensen in onze gemeenschap die zijn overleden aan de AIDS-epidemie. Het was zo aangrijpend, en het beeld dat die namen creëerden is permanent in mijn geheugen gegrift en in dat van degenen die geluk hadden dit productie mee te maken. Het andere onuitwisbare moment voor mij, George, en iedereen in de company was tijdens een voorstelling op de avond van 24 juni 2011, toen de New York State Marriage Equality Act werd aangenomen in Albany. Bij het doek oproepen, hebben we het ingrijpende nieuws aan ons publiek bekendgemaakt, wat leidde tot juichen en tranen. Het was de meest perfecte samensmelting van kunst en leven die op een prachtige manier samenkwamen.” 

The Normal Heart was niet het enige tijdsdocument dat Wolfe tot leven bracht: hij heeft zijn talenten ook ingezet voor Michael John LaChiusa’s adaptatie van The Wild Party, dat zich afspeelt in de snelle en woeste wereld van de jaren 1920. Tony-genomineerde Jane Summerhays, die de rol van Miss Madeline True in die productie speelde, zei: “George’s kennis en enthousiasme voor deze periode waren zowel palpabel en aanstekelijk. De cast arriveerde bij de eerste repetities en vond een boekenkast vol met literatuur, video en film over New York City in de jaren '20. Wij werden ondergedompeld in de Harlem Renaissance, de kunst, muziek, muzikanten, zangers, schrijvers, en het interculturele nachtleven. Dit onderdompelingsproces vormde onze uitvoeringen, waardoor ze nuance en diepte kregen.” 

Wolfe schuwde diepgang of het nemen van risico's in geen van zijn werk. Stephen DeRosa, die de hoofdrol speelde in Taylor Mac’s experimentele stuk Gary, dat Wolfe in 2019 naar Broadway bracht, zei: “Er zijn zeer weinig regisseurs die queerness en Broadway-showmanship combineren met verhogende poëtische taal, en dat had Gary nodig. Ik hield van hoe hij erin slaagde om alles los en grappig te houden te midden van de chaos van het proces, terwijl hij toch zijn laserachtige focus en aandacht voor detail behield. De show gaat van het afbeelden van een hoop lichamen in de nasleep van de oorlog naar een dansende koor van hete jongens met enorme fallussen! En heb ik al vermeld dat er in het midden een theepartij is? Uiteindelijk was Gary waarschijnlijk te avant-garde om commercieel succes te behalen, maar artistiek vond ik het geweldig.” 

Of het nu Gary, Caroline, of Jelly is, Wolfe heeft een opmerkelijke toewijding getoond aan het vertellen van complexe en genuanceerde verhalen die anders misschien ongezien zouden blijven. Veteranenactrice Darlesia Cearcy, die met Wolfe werkte aan Shuffle Along, gaf een mening weer die al zijn samenwerkingspartners lijken te delen: “George C. Wolfe is van alle soorten briljant en ik ben zo blij dat ik de kans heb gekregen om binnen zijn werk te leven en het te leren kennen.”

Luister naar volledige afleveringen van Backstage Babble hier!