Beschikbare Talen
Lincoln Center Theater's The Whoopi Monologues, een herinterpretatie van Whoopi Goldberg's iconische show, is gisteravond geopend in het Mitzi E. Newhouse Theater.
Geschreven door Whoopi Goldberg en onder leiding van twee keer Tony Award-genomineerde Whitney White, zal The Whoopi Monologues worden gespeeld door Emmy Award-genomineerde Dominique Fishback, Tony Award-winnaar Kecia Lewis, NAACP Image Award-winnaar Danielle Pinnock, Emmy Award-winnaar en Golden Globe-genomineerde actrice Kerry Washington, en twee keer Tony Award-winnaar Kara Young, met Kai Heath, Denise Manning en Pavar Snipe als vervangsters die het gezelschap compleet maken.
In 1984 deed de toen onbekende monologuist Whoopi Goldberg haar provocatieve, gedachteprovokerend eenvrouwsshow op Broadway in première, waarmee zij het regelboek van traditionele solo-optredens in één keer naar de prullenmand verwees in een van de meest electriserende debuuts van dat tijdperk. Nu keert het baanbrekende werk terug, herinterpreteerd voor een nieuwe generatie onder leiding van een opmerkelijk gezelschap van 5 vrouwen die Goldberg's onvergetelijke personages terug op het toneel brengen. Grappig, levendig en diep menselijk, deze genuanceerde portretten voelen vandaag de dag net zo vers en onweerstaanbaar aan als meer dan 40 jaar geleden.
Bekijk wat de critici ervan vonden...
Charles Isherwood, Wall Street Journal: Ik kan me de meezingles niet herinneren van de originele productie of de herneming, maar het is typerend voor deze versie's losser, omarmende stijl. De aandacht hier ligt op de emotionele verbinding die tussen acteurs en publiek tot stand komt via mevrouw Goldberg's kleurrijke portretten van mensen die nadenken over de vreemde zijwegen van hun leven.
Robert Hofler, The Wrap: Whoopi Goldberg deed het niet eenmaal, maar tweemaal solo op Broadway. Haar solo-show "The Whoopi Monologues" ging in 1984 in première in het Lyceum Theatre, en zij speelde 20 jaar later opnieuw in de herneming, wederom in het Lyceum. Zij speelde vijf vrouwelijke personages, en veel van de kracht en charme van de show kwam voort uit haar snelle transformaties bij het presenteren van elk van deze zeer verschillende vrouwen.
Thom Geier, Culture Sauce: De vraag is niet of deze grappenrijke routines zonder Whoopi Goldberg werken. Dat doen ze, vooral zoals ze hier worden uitgevoerd door een eerste klas gezelschap met een aangeboren gevoel voor komisch timing. In plaats daarvan is de vraag hoe goed deze sketches vier (of twee) decennia na hun creatie nog standhouden. (Goldberg zelf liet twee monologen uit de originele Broadway-show van 1984 weg voor de laatste herneming en voegde er een toe die Lewis uitvoert.) Er zit een schetsmatigheid ingebouwd in het format. Maar een deel van de initiële aantrekkingskracht, dat Goldberg deze zeer verschillende persoonlijkheden belichaamde, gaat verloren in het nieuwe format. Maar als vitrine voor vijf getalenteerde komische actrices, The Whoopi Monologues slaagt nog steeds.
Juliet Hindell, Exeunt: De individuele optredens in The Whoopi Monologues kunnen wel eens de meest gelukkige update van deze herneming zijn. Goldberg kon elk persoon met aplomb belichamen toen zij ze allemaal zelf speelde, maar hier worden we getrakteerd op vijf toptalenten in één avond. Met wat aangenaam geschuif heen en weer en wat leuke theatrale effecten waarbij alle vijf vrouwen samen optreden, The Whoopi Monologues zijn herleid voor een nieuwe generatie en vertonen geen sporen van hun ouderdom.
Matthew Wexler, 1 Minute Critic: Elk van de actrices—met inbegrip van een humorvol tot hartverscheurend optreden van Kerry Washington als tiener die zelf bepaalt wat zij met haar ongewenste zwangerschap doet—zou geweldig zijn geweest om de gehele verzameling aan te pakken. Dit vooruitzicht hangt als onafgewerkt werk in de lucht, ondanks de glans en specificiteit die elk ervan in de productie brengt. The Whoopi Monologues biedt een caleidoscopisch perspectief op de overgang van meisje naar vrouw. Goldberg's talent om humor te vinden in de duisternis van verslaving, reproductieve zorg en racisme ondermijnt nooit de kracht van het stuk.
Melissa Rose Bernardo, New York Stage Review: De personages communiceren veel met het publiek—vooral de Jamaicaanse dame (Pinnock) niet, die haar leven als souvenirverkoper aan het strand in Kingston opgeeft om een "ongelooflijk gerimpelde en erg erg bruine" man van 85 of 90 jaar oud naar de Verenigde Staten te begeleiden als zijn "gezelschapsdame". Ze noemt hem "The Old Raisin". En wanneer ze begint te vertellen over hun seksuele avontuur—"Laat me je iets vertellen ter lof van de oudere man"—als je een man met grijs haar bent die vooraan zit, zorg dan dat je bereid bent om het spotlicht met haar te delen. "Die oude rozijnen gaan recht op het geld af". Zaterdagnacht
Frank Scheck, New York Stage Review: Maar terwijl The Whoopi Monologues dienst doet als vitrine voor zijn vijf performers, net zoals het voor zijn schepper deed, vermindert de verdeling van de rollen in plaats van te versterken. De avond voelt uiteindelijk als minder dan de som van zijn onderdelen.
Brian Scott Lipton, Cititour: Whitney White's regie is gevuld met alleen af en toe wat stukjes toneelwerk (mede geholpen door Hana S. Kim's projecties) die wat theatraliteit aan het geheel toevoegen; ik genoot vooral van het zien van de vijf vrouwen samen op het toneel The Hustle doen. Maar omdat White een van onze slimste regisseurs is, weet zij duidelijk dat, in deze uiterst bekwame handen, Whoopi's woorden voor zichzelf spreken.
Howard Miller, Talkin' Broadway: Hoewel The Whoopi Monologues af en toe gedateerd aanvoelt, is de verzameling op zijn minst net zo aangenaam als naar de nog steeds verkrijgbare opname van Goldberg's optreden luisteren. Het scenarioontwerp van Studio Bent en het videoontwerp van Hana S. Kim bieden mooie achtergronden voor de totale productie. En er kan geen concurrentie zijn voor het genoegen van het zien van deze vijf fijne actrices die de rollen voor hun rekening nemen en er hun eigen draai aan geven.
Joe Dziemianowicz, New York Theatre Guide: De regie van Whitney White richt zich meer op actie. Haar gezelschap beweegt meer over het toneel, geeft toeschouwers high-fives, maakt hun jasje los om sexy lingerie te onthullen, en danst op de dansvloer. Het is een drukker opgezet, maar niet effectiever. Een ander probleem is dat sketches kunnen zwerven, nuance missen en gedateerd kunnen aanvoelen, en deze scriptschwaktes vallen meer op als andere actrices stap voor stap gaan. Gezelschapsleden hebben wisselende graden van succes bij het tot leven brengen van Goldberg's personages.
Gemiddelde rating: 75,0%
