Beschikbare Talen
DEATH NOTE: THE MUSICAL is terug in Londen en gaat in première in het Barbican Theatre voor een strikt beperkte zes weken durende run deze juli. De cast wordt geleid door Xander Pang en Colin Ryan, met Stephanie Zaharis als Misa Amane, Telly Leung als Ryuk, Grace Mouat als Rem, Paolo Montalban als Soichiro Yagami, Chloe Saracco als Jerasu, en Elsie Buckley als Sayu.
Het wereldwijde fenomeen DEATH NOTE: THE MUSICAL, gebaseerd op de wereldwijd bestverkopende manga gecreëerd door schrijver Tsugumi Ohba en illustrator Takeshi Obata, is deze zomer voor een nieuw vormgegeven musicalproductie te zien in het Barbican Theatre. De productie bevat een herziene script en nieuw geschreven liedjes naast de originele gewaardeerde score van Frank Wildhorn, met teksten van Jack Murphy en een boek van Ivan Menchell. Na tien jaar van geprezen uitverkochte producties in Azië en recordbrekende concerten in het London Palladium, zal deze langverwachte hernieuwde productie op 30 juli openen voor een beperkte zes weken durende reeks. Zie wat de critici zeggen...
Andrew Pulver, The Guardian: Gelukkig begint het geheel sterk, met een floodlit openingsscène die briljant atletische danspassen combineert (door een ondersteunende cast die de hele voorstelling uitmuntend is) en een discussie in een klaslokaal over de ethiek van rechtvaardigheid, en gaat het daarna onverminderd door – met nette gedwongen-perspectief decors, flitsende achterprojecties en amusante schuivende scène-elementen. Puristen van Death Note zullen misschien niet helemaal gelukkig zijn met de aanpassingen, maar ik daag iedereen uit om niet plezier te hebben met deze voorstelling.
Gary Naylor, The Arts Desk: Veel van Death Note is, ondanks al die fouten, ontzettend vermakelijk, vooral voor een jonger publiek dat op het toneel versies van laag-niveau adolescenten neurose zal herkennen en, net als bij Dear Evan Hansen, die prachtige verlichting zal ervaren dat ze niet alleen zijn. Om eerlijk te zijn, het verschilt niet veel van het gevoel dat wij oudere theatergangers krijgen bij Chekhov of Ibsen, dus waarom niet?
Musical Theatre Review, Musical Theatre Review: Of fans van de originele Death Note tevreden zullen zijn met sommige knip- en wijzigingskeuzes om het verhaal in een tweedelige musicalstructuur te plaatsen, valt niet te ontkennen dat het resultaat een strak, overtuigend verhaal is dat toegankelijk is voor iedereen die niet bekend is met het bronmateriaal. Met optimaal gebruik van het podium van het Barbican Theatre is dit een musical die de hype waarmaakt.
Olivia Rook, London Theatre: Broadway’s Telly Leung biedt wat campy luchtige verlichting als de ondeugende Shinigami Ryuk, die mensen voor zijn eigen vermaak bespeelt en snel appels verslindt. Zijn kostuum en make-up zijn veel minder angstaanjagend dan in de concertversie in het London Palladium in 2023 (die de manga meer trouw nabootste), hoewel Nakahara’s blootgestelde zwarte ribbenkast-ontwerp inventief is. Grace Mouat, als de doodsgeest Rem (Ryuk’s tegenhanger in wit), is hartverscheurend in de ballade “When Love Comes”, wanneer zij zichzelf opoffert voor een mens.
Theatre & Tonic, Theatre & Tonic: Dit is een verbluffende bewerking van Death Note die zijn weg zal vinden in de geschiedenisboeken. Deze korte zes weken durende run in het Barbican is hopelijk de eerste van vele heroplevingen van deze show. Death Note is triomfantelijk, opwindend en een pure adrenalinekick van begin tot eind. Als je geniet van een geweldige cast, een fenomenale bewerking, briljante decors en een prachtige avond uit, dan is dit de perfecte show voor jou deze zomer.
Kate Maltby, The Times: Vocaal presteert iedereen goed met Frank Wildhorns rockopera-score, maar de doorbraak komt van Grace Mouat als Rem, een rivaliserende shinigami die een oogje in het zeil houdt bij Light's geliefde. Haar krachtige ballade When Love Comes bezorgt het publiek kippenvelmomenten, wanneer Rem beseft dat ze moet ingrijpen, zelfs ten koste van haar eigen onsterfelijkheid. Eerder verenigen de goden zich voor een van de meest memorabele nummers van de show in They’re Only Human. Rem, een ijsgodin in het wit, faalt erin deze kille houding tegenover stervelingen te handhaven, maar Ryuk, prachtig gekostumeerd door Sachiko Nakahara in zwart leer en met blootgestelde botten, blijft heerlijk aloof.
Mica Blackwell, BroadwayWorld.com: Als er één woord is om deze Death Note te omschrijven, dan is het ambitieus. De regie van Stephen Whitson behandelt het Faustiaanse en vaak belachelijke materiaal met Shakespeareaanse dramatische en camp-hoogtepunten die alleen een podium zo groot als het Barbican kan vullen. Soms voelt het echter te ambitieus aan. Het boek van Ivan Menchell draagt fascinerende ideeën over de morele ambiguïteit van vigilantisme en sterfelijkheid, maar het aanpassen van een 12-delige manga tot een show van tweeënhalf uur laat deze ideeën onderbelicht.
Katelyn Mensah, Radio Times: In elke song en scène word je meegesleept in het verhaal en wil je weten wat er daarna gebeurt en hoe elk personage uit het benarde situaties zal komen. Het is makkelijk om het verhaal af te doen als een werk van fantastische waanzin, maar het is bijna onmogelijk om er niet in op te gaan. Ik durf te zeggen dat Death Note: The Musical de beste show is die ik in het afgelopen decennium heb gezien.
Tom Wicker, The Stage: Het is een genoegen om manga zo goed te zien vertalen naar het podium. Het zou makkelijk zijn een vergelijking te trekken met het recente succes van de Royal Shakespeare Company’s bewerking van My Neighbour Totoro, maar dit is een heel ander beestje. Whitsons productie gedijt op een noir-achtige intensiteit, weerspiegeld in de torenhoge stadsgezichten van Akhila Krishnan’s video-ontwerp, gezien door – en omlijst door – het scherp gesneden brutalisme van Jon Bausor’s enorme, verdeeld podium. Alles lijkt de personages te overheersen.
Mary Pollard , Everything Theatre: De musical condenseert de serie tot een show van 2 uur en 20 minuten die veel biedt. Het is extreem gepolijst met een getalenteerde cast en krachtige stemmen. Pang en Ryan leveren sterke prestaties terwijl Stephanie Zaharis als Misa Amane een krachtpatser is die het podium beheerst.
Tim Robey, The Telegraph: Je zou moeite hebben om deze muziek ergens anders toe te passen dan in de prullenbak: het serveert laag op laag van ongedifferentieerde rockopera-smerigheid, met rudimentaire lyrics en veel te veel liedjes die rondjes draaien zonder het verhaal ergens te brengen. Ik voel geen medelijden met de schrijvers, maar wel met de muzikaal bekwame performers die in deze diepte worden meegesleept.
Gemiddelde beoordeling: 75,5%
