Recensie: NAYATT SCHOOL REDUX, The Coronet Theatre

Als je van theater houdt dat onmiskenbaar avant-garde is, ga dan naar het Coronet Theatre in Notting Hill om The Wooster Group's Nayatt School Redux te zien.

Verwarrend en verbluffend – maar nooit saai – zou deze experimentele, multimediale productie van een New Yorks gezelschap dat al meer dan 50 jaar bezig is, weleens de meest ongewone toneelervaring van het jaar kunnen zijn.

Lange tijd troupe-lid Kate Valk start de avond met het introduceren van oude zwart-wit beelden van monologist Spalding Gray (bekend van Swimming to Cambodia), die in 2004 overleed.

In een 80-minuten durende (zonder pauze) herziening van de originele show uit 1978 buiten Broadway in het Performing Garage theater in So-Ho, vult Valk de gaten in wanneer delen van de krakende opname niet hoorbaar zijn.

Ze vertelt ons ook meer over Gray, die een oude LP van T.S. Eliot's The Cocktail Party afspeelt. De huidige cast herinterpreteert vervolgens scènes van de eerdere uitvoering op een surrealistische manier. De show bereikt zijn hoogtepunt met de laatste, climaxvolle sequenties uit The Cocktail Party.

Met een vreemde mix van oude platen en beelden naast Eliot's klassieke tekst, elementen van slapstick en zelfs huiskamerkomedie, is het een eigenaardige mengelmoes. Soms kan het verwarrend zijn, maar misschien is dat precies de bedoeling.

Het hoogtepunt voor mij is het zien van goed getrainde acteurs die alle woorden en acties van de originele performers op film nabootsen. Er gebeurt van alles en ze houden het tempo erin. Het is aangrijpend (vooral omdat sommige van de vorige castleden, waaronder Gray, er niet meer zijn), evenals een technische prestatie die zeer bewonderenswaardig is.

Alle performers verdienen applaus voor hun inspanningen. Valk springt eruit in haar rol als droge verteller die de show samenbrengt. Scott Shepherd (Bridge of Spies, Jason Bourne) en Maura Tierney (ER, The Affair) en een nogal excentrieke Andrew Maillet dragen ook bij aan het droomachtige gebeuren.

Regisseur Elizabeth LeCompte (die ook het minimalistische decor ontwierp en samen met Enver Chakartash de kostuums creëerde) zegt dat ze wilde terugkeren naar de impulsen die het gezelschap in de late jaren 70 had en Nayatt School wilde reconstrueren voor de archieven, omdat er geen volledige opnames van het stuk bestaan.

Ik denk dat LeCompte deze doelen bereikt. Maar werkt Nayatt School Redux, met zijn samensmelting van Eliot's existentiële leegheid en geestige grapjes uit oude radioschetsen uiteindelijk?

Ik kan niet pretenderen alles te begrijpen of waar deze productie precies over gaat, maar ik geniet wel van de hoge en lage kunstreferenties en de technische bekwaamheid van het gezelschap.

Maar ik voel me emotioneel één stap verwijderd – een kritiek die ook gericht wordt op Eliot's dramatisch werk, dat als emotioneel afstandelijk werd omschreven. Behouden we nog steeds de beleefde attitudes van de hogere middenklasse in 2026? Of is het tijd om het feest voorbij te verklaren en verder te gaan.

Nayatt School Redux is van 17 tot 25 april te zien in The Coronet Theatre in Londen.

Fotocredits: Gianmarco Bresadola en Spencer Ostrander