Edmond Rostand’s klassieker keert terug naar de West End met een nieuwe adaptatie van Simon Evans en Debris Stevenson. Deze aanpak is drastisch anders dan de vorige keer dat we Cyrano op een commerciële toneel zagen. Terwijl Jamie Lloyd het verhaal in 2019 herschreef, brengt Evans het terug naar zijn roots in een openhartige viering van emotie, taal en empathie. Met Cyrano verkent Rostand de tijdloze relatie tussen innerlijke en uiterlijke schoonheid. Adrian Lester schittert als de grote neusdichter, vergezeld door de opmerkelijke Susannah Fielding als Roxane.
Onze protagonist, een 17e-eeuwse edelman, is een geestige meester-duelist die een ongelooflijk getalenteerde schrijver is. Hij is echter belast met een grote en lelijke neus die hij gelooft onbemind maakt. Vanwege deze beperking weigert hij zijn gevoelens voor de mooie Roxane prijs te geven. Daar komt Christian, een knappe maar onnozele cadet, die op het eerste gezicht verliefd op haar is. Cyrano stemt ermee in om Christian te helpen Roxane te veroveren met een reeks hartelijke brieven; Roxane wordt verliefd op de woorden, denkend dat ze van Christian zijn. Oorlog breekt uit, chaos heerst, en de list loopt door tot de dood op Cyrano's deur klopt. Einde.
Adrian Lester, Susannah Fielding in Cyrano de Bergerac
Het is de perfecte romantische tragedie voor de hitte van de zomer. Het script van Evans en Stevenson is een overvloed aan mooie poëzie en charmante dialogen. De tekst geniet van zijn constructie, met smakelijke formuleringen die de subtiliteiten van het plot bevestigen. De poëtische ritme van het stuk is eenvoudigweg exquisite, naadloos overgaand van vers naar proza. De visuals zijn ook een traktatie. Evans verspreidt de actie en benut de ruimte van het Noël Coward-toneel met een robuust setontwerp van Grace Smart. Het corrigeert de cast met de schijnsteen van een grootse gebouwen.
De uitvoering stroomt uit de proscenium, met vele mogelijkheden voor interactie met het publiek en meta-theatrale knipogen. Het is grappig en boeiend, breekt de illusie van schijn en vestigt een directe discussie met onze tijd. Het creatieve team herhaalt de relevantie van het verhaal door gebruik te maken van de ol' truc van sartoriale ambiguïteit. De scène is duidelijk in het verleden geplaatst, maar de mannen dragen jeans en andere anachronistische kledingstukken naast hun zwaarden. Roxane's jurken zijn prachtig, maar zeker niet passend of met enige periode-nauwkeurigheid. Desondanks ziet de productie er geweldig uit.
De cast levert een collectie briljante vertolkingen, maar het is duidelijk dat dit Adrian Lester’s show is. Hij verbergt Cyrano's emotionele onzekerheid achter zijn intellectuele superioriteit, en benadrukt de flamboyantie van zijn woordkeuze telkens wanneer hij een aanval op zijn persoon opmerkt. Hij is op een moment giechelig en plagerig, en op het andere hartverscheurend en teder, en schiet tussen humor en reflectie in dezelfde zin door, terwijl hij eindeloos sparren met onwaardige tegenstanders in een duel net als in gesprek.
Fielding is een vuurtornado van een Roxane, die een uitgesproken vrouw introduceert die niet bang is om het voortouw te nemen en terug te spreken. Ze is zich bewust van haar schoonheid en gebruikt deze om haar geliefden te manipuleren. Scott Handy is een van hen: de slinkse, intimiderende, lafhartige Comte de Guiche, een levensechte schurk. Aan de andere kant van Roxane's ring is Levi Brown de jonge en aantrekkelijk oppervlakkige Christian. Andere hoogtepunten in de ensemble: Philip Cumbus als de loyale Le Bret en de band die Cyrano overal volgt.
Adrian Lester, Matt Mordak in Cyrano de Bergerac
Muziek begeleidt veel van het verhaal, en benadrukt momenten van intensiteit wanneer ze niet rechtstreeks door de personages worden aangesproken. Het is een leuke aanvulling. Al met al is het project een prachtig, vrij traditioneel, maar absoluut leuk stuk theater. Het heeft de neiging om een beetje lang te duren, bijna drie uur, maar het is absoluut geen sleur. De uitvoeringen zijn opmerkelijk, het schrijven is prachtig, en de regie is strak. Wat is er niet leuk aan?
Cyrano de Bergerac draait in het Noël Coward Theatre tot 5 september.
Foto Credits: Marc Brenner
