Recensie: AS YOU LIKE IT, Shakespeare's Globe

Sean Holmes bij het Globe wordt vaak gezien als een purist; zijn A Midsummer Night’s Dream en Much Ado werden geprezen om hun Elizabethaanse kostuums en levendige sfeer. In de openingsscènes van zijn As You Like It is veel van hetzelfde traditionalisme zichtbaar, alleen leidt dit hier niet tot feestvieren, maar tot kunstmatigheid.

Holmes plaatst samen met co-regisseur Charlie Josephine zijn cast in een aristocratisch hof uit de 18e eeuw, compleet met pruiken en mantuas. De eerste scènes waarin Orlando (gespeeld door Josephine) Rosalind voor het eerst ontmoet, temidden van zijn groeiende vijandschap met zijn broer Oliver, voelen aan als een hoffelijke ceremonie, waar een zorgvuldige choreografie voorrang krijgt op naturalisme. Echte emotie sijpelt slechts zelden door – Oliver's paranoïde jaloezie of Rosalind's gevatte gesprekken met haar nicht Celia – en iedereen wordt voortdurend gadegeslagen door een statische groep hovelingen.

Dat verandert echter zodra de personages het Woud van Arden betreden, dat al lang wordt geïnterpreteerd als een plaats van persoonlijke transformatie. Emily Carne's decor bestond tot nu toe uit meerdere enorme lege doeken; in een charmante coup de théâtre worden halverwege de voorstelling met de hand geschilderde bomen rechtstreeks op die doeken geschetst. Ook de muziek, live uitgevoerd op het balkon, ondergaat een verschuiving, waarbij statige Tudor-trommels plaatsmaken voor folkrockversies van Shakespeare's teksten door Katie Richardson, die een duidelijk pagane sfeer hebben.

Dit alles vormt de basis voor een vrijere aanpak van de regisseurs – iedereen wordt nog steeds bekeken, maar de toeschouwers zijn nu ook betrokken bij de handeling. Lola Shalam’s vertolking van Rosalind, misschien wel Shakespeare’s meest uitgewerkte vrouwelijke personage, benadrukt haar openlijke zoektocht naar seksuele verlangens en hint naar de gender-euforie die de personage mogelijk voelt wanneer ze zich kleedt als Ganymede. Het lijkt alsof deze Rosalind precies weet in welk soort verhaal ze zit en bereid is de conventies daarvan te manipuleren voor haar eigen doelen.

Ondertussen is Gracie Oddie-James bijtend sarcastisch als Celia, met gezichtsuitdrukkingen die bijna clownesk zijn. Zelfs Touchstone, de nar, gespeeld als stuntelig en middelbaar door Jonnie Broadbent, groeit in zelfverzekerdheid in het woud en verleidt vol vertrouwen het boerenmeisje Audrey weg bij een andere man.

Met name bij Celia is er ook een ondertoon van klassencommentaar; het woud geeft Celia de vrijheid om zich te kleden zoals zij zich rurale armoede voorstelt (een pastelroze Bo Peep-kostuum), en later om kort haar RP-accent te laten vallen. Vreemd genoeg spreekt Orlando echter met een sterk Estuary-accent dat zijn broer en de rest van de cast niet delen, een aspect waarvan de implicaties onduidelijk blijven en weinig worden uitgediept. Het helpt ook niet dat Josephine haar rol speelt met een soort wilde verbijstering, waardoor Rosalind lijkt alsof zij de enige partij met eigen wil is binnen hun relatie.

Misschien zijn deze verwarrende opvattingen over identiteit juist de kern van de voorstelling. De beperkingen van het hofleven zijn afgestoten, voorgoed verdwenen, en daarvoor in de plaats staat het idee dat we onze eigen zelfpresentatie kunnen kiezen. Misschien is het Woud van Arden helemaal geen echte plek, maar een plek die wij zelf verzinnen.

As You Like It speelt nog tot 25 oktober in Shakespeare's Globe

Fotocredit: Marc Brenner