Interview: David Ricardo Pearce, Naana Agyei-Ampadu & Thomas Aldridge over 10 Jaar HARRY POTTER AND THE CURSED CHILD

Terwijl Harry Potter and the Cursed Child deze week haar mijlpaal van 10 jaar in het West End viert, sprak BroadwayWorld met drie van de belangrijkste acteurs om het tijdperk en het wonder te vieren. De magie die het publiek voor het eerst in 2016 betoverde, lijkt nog lang niet te vervagen.

Voor David Ricardo Pearce, Thomas Aldridge en Naana Agyei Ampadu, die respectievelijk Harry Potter, Ron Weasley en Hermione Granger spelen, ligt het blijvende succes van de productie niet alleen in de verbluffende theatrale illusies, maar ook in het emotionele hart ervan. In aanloop naar het jubileum reflecteerde het trio op het tot leven brengen van geliefde personages twee decennia na het oorspronkelijke verhaal, de uitdagingen van het vertolken van ouderschap, vriendschap en familie, en waarom live theater een onvergetelijke ervaring blijft bieden voor toegewijde fans en eerste-keer theaterbezoekers.

Harry Potter and the Cursed Child is een theatraal fenomeen geworden. Wat denkt u dat ervoor heeft gezorgd dat het ook tien jaar na de première het publiek blijft boeien?

Naana: Ik denk dat er momenteel niets is als Harry Potter and The Cursed Child in het West End, het is geweldig en staat op zichzelf. Ten eerste is er de verbinding met de boeken die wereldwijde sensaties zijn geworden, de mensen die ze eerst lazen geven ze nu door aan hun kinderen. Met die brede lezerskring is het een ongelooflijk geliefde show en er gebeurt heel veel in.

De magie op het podium blijft verrassend, elke keer dat mensen komen kijken willen ze terugkomen om nieuwe dingen te ontdekken. Het publiek reageert en dan beseffen ze dat er iets is gebeurd wat ze misschien eerst niet zagen, dus je moet terugkomen. Ook krijgen we veel mensen die de show al eerder zagen en dan hun kinderen, kleinkinderen of vrienden willen meenemen. Het is een langdurig stuk, omdat het alles heeft.

Jullie spelen allemaal personages die miljoenen mensen al kennen en liefhebben. Hoe eer je die iconische vertolkingen terwijl je de rollen toch duidelijk eigen maakt?

David: Harry, Ron en Hermione zijn personages die enorme aantallen mensen kennen. Als acteur krijg je een script en zie je de reis die je personage doormaakt. Je denkt na over hoe je die reis slag voor slag speelt, zoals in elk stuk, en kijkt in eerste instantie zo naar het stuk.

Maar bij deze show heb je ook de hele achtergrond van de zeven boeken die uitleggen wat het karakter drijft. We krijgen ook een beetje vrijheid omdat het 20 jaar na het boek speelt. Onze personages zijn op veel manieren veranderd, ze zijn allemaal werkende ouders en dat geeft ons de ruimte om ze eigen te maken. Omdat het begon als een boek, zou iedereen die zich Harry, Ron en Hermione voorstelt waarschijnlijk een iets andere versie hebben gezien qua uiterlijk, gesproken en gedrag.

Ik heb de ruimte om na te denken over wat inherent is aan Harry (zijn ontwikkeling). We weten dat hij lief, zorgzaam, impulsief is en vaak in de problemen raakt. Hij is competitief met indrukwekkende, complexe eigenschappen en in dit stuk worstelt hij erg met contact maken met zijn kind, omdat hij een vreselijk trauma heeft doorgemaakt, met een verleden van opgesloten zitten in een kastje. Dit is rijk materiaal om te spelen als acteur en ik hoop gewoon dat wat ik doe genoeg eer betoont aan de versies van het personage die mensen zich voorstellen, want het publiek kan erg veel vooringenomen ideeën meenemen en ik hoop gewoon dat ze zien dat ik probeer trouw te blijven aan het karakter en dat het bij hen resoneert.

Vriendschap is altijd de kern van het Harry Potter verhaal geweest. Hoe is de relatie tussen Harry, Ron en Hermione geëvolueerd in deze productie?

Tom: Alles evolueert in 19 jaar en deze drie hebben zoveel meegemaakt als kinderen, waar ze allemaal bij elkaar kwamen omdat ze alle drie een beetje buitenbeentjes waren. Zo begon hun vriendschap ook, daarna werden ze helden en heel, heel beroemd. Dat vergt enorm veel navigeren en ze hebben dat allemaal samen gedaan terwijl ze elk hun eigen weg gingen. Ron is ontzettend tevreden dat iedereen zijn plek heeft gevonden en elkaar daarin steunt en in de show is heel duidelijk te zien dat ze nog steeds erg hecht zijn en hun families ook. Ze zijn ooms en tantes van elkaars kinderen, ze zijn familie.

Het stuk behandelt ouderschap naast avontuur. Wat denken jullie dat het publiek het meest aanspreekt aan het zien van deze personages als volwassenen?

David: Elkaar veel beter begrijpen. Ouders in het publiek zullen veel van zichzelf herkennen. We zien veel van Harry in zijn relatie met Albus in het stuk, en een beetje Draco met Scorpius, en ook hoe Hermione en Ron met Rose omgaan. Maar de meeste ouder-kind contact draait om Harry en Ginny. Omdat wij allemaal ouders zijn en ik weet dat ik geen perfecte ouder ben. Ik heb vaak fouten gemaakt, dingen gezegd die ik liever niet had gezegd. Ik verlies mijn geduld, raak overweldigd en gefrustreerd. Dat zijn allemaal gevoelens die Harry heeft. Hij is hoofd van de Magische Wetshandhaving op het Ministerie. Hij probeert wanhopig alle gevaren die de tovenaarswereld kunnen bedreigen in de gaten te houden. Hij heeft drie kinderen en worstelt om overeind te blijven, en daarom vindt hij het heel moeilijk om dicht bij Albus te komen. Die vader-zoon relatie speelt zich uit tijdens het stuk. Het resoneert met veel ouders die proberen manieren te vinden om contact te maken met hun kinderen en zichzelf te uiten.

 Wat betreft magische effecten, is er een moment in de voorstelling waarbij je bij elke uitvoering nog ademloos bent?

Naana: Er zijn scènes waarbij mensen transformeren, dus ze veranderen van de ene persoon in de andere. Elke keer als ik dat zie, zelfs wetende hoe het gebeurt — natuurlijk door magie — krijg ik nog steeds een lichte zucht, omdat het briljant gedaan is. Ook als er vliegende voorwerpen verschijnen, is er nog altijd die wow-factor, en bij veel effecten is het meest krachtige het horen van het publiek. Vooral in de eerste rijen, waar je hun gezichten kunt zien, die zucht van bewondering.

Wat betekent het voor jou persoonlijk om onderdeel te zijn van het gezelschap nu het 10-jarig jubileum wordt gevierd?

David: Persoonlijk is het heel bijzonder om onderdeel te zijn van zo'n grote show met een enorme erfenis. Ik denk dat 10 jaar theater spelen erg krachtig is. Het is een eer om mee te doen aan een show die het publiek keer op keer vraagt die reis opnieuw te maken. We vieren het met een feestje, ja er zal gedanst worden.

Het is belangrijk om mijlpalen te markeren, maar het is ook heel belangrijk dat je elke dag dat je komt werken respect toont voor de 1.500 mensen die die dag kijken. Iedere voorstelling probeer ik te laten voelen als een 10-jarig jubileumshow, omdat elke voorstelling speciaal is.

Als je één dag in de Toverwereld kon doorbrengen als je personage, waar zou je dan als eerste naartoe gaan?

Tom: De Hogshead-pub. Ik zou bij het vuur gaan zitten, wat hapjes uit de toverwereld nemen, pompoentaartjes, misschien wat magische zoute snacks. Comfortabel maken met een paar biertjes. Ik zou geen boterbier nemen want ik ben er niet zo'n fan van, ik ga voor een echt biertje. Ik zou een uil naar mijn vrienden sturen, misschien Neville. Dan op mijn bezem springen, maar niet als we er meer dan één gehad hebben. Verkeersveiligheid, luchtveiligheid! Ik zou over de hele wereld vliegen, de bergen in, gewoon overal naartoe gaan om dingen te bekijken.

David: Ik vind het idee van vliegen leuk, ik wilde altijd al vliegen, dat zou ik graag willen doen.

Naana: Ik zou graag naar Zweinstein gaan en in de Grote Zaal willen zitten en alle etenswaren willen zien verschijnen, door geheime kronkelige gangetjes lopen en gewoon verkennen. Maar ik zou dan wel leerling of docent moeten zijn om dat te kunnen doen. Als ik leerling kon zijn, dan zou ik dat doen. Nu ik volwassen ben, zou ik naar Gringotts gaan. Ik zou een Scrooge McDuck doen en in de gouden munten springen. Ik wil graag naar de kluis van de Malfoys. Ik weet zeker dat ze daar ontzettend veel hebben liggen.

Wat hoop je dat iemand die Harry Potter and the Cursed Child voor het eerst ziet, uit de ervaring haalt?

Tom: Harry Potter and the Cursed Child is een heel, heel andere ervaring dan de meeste theatershows. Je wordt de hele dag volledig ondergedompeld in de wereld. Als ik zelf naar een voorstelling ga, word ik vaak de dag erna wakker en denk ik, oh, ik wou dat ik daar gewoon weer was en in die wereld leefde. Als je dit gevoel meeneemt dat je zojuist een dag in een andere wereld hebt doorgebracht en het de meest geweldige plek was, dan hebben wij ons werk goed gedaan. De thema's van de show zijn vriendschap, liefde en familie; dus kunnen leven in die ervaring, ervan genieten en wakker worden met het idee dat je graag weer terug zou willen gaan.

Nu de productie haar 10-jarig jubileum viert, waarom denk je dat live theater de perfecte manier blijft om de magie te ervaren?

David: Er is elke paar minuten een goocheltruc, ze komen snel en elkaar opvolgend. En voordat je hebt kunnen bedenken hoe de vorige werd gedaan, komt de volgende alweer. In vergelijking met tv en film, waar er CGI en computergrafiek is, is de live magie in het theater spannend omdat je oude, ambachtelijke magische trucs gebruikt en daar zit een plezier in.

Ik heb het gehad over het belang van live theater en Jack Thorne heeft in andere stukken krachtig geschreven over theater als een soort communie, een plek waar zielen samenkomen in een collectieve ruimte om hetzelfde verhaal te horen.

Dit is de enige plek waar je je telefoon neerlegt, en als gemeenschap en collectief allemaal betrokken bent bij het kijken naar iets samen, terwijl je naast mensen zit die je misschien nooit zou hebben ontmoet en je op die manier samen iets doet, zonder afgeleid te worden.

Harry Potter and the Cursed Child draait in het Palace Theatre

Tickets Kopen voor Harry Potter and the Cursed Child: Both Parts