Gastblog: 'De Onderdrukten Verdienen Dat Hun Verhalen Worden Verteld': Acteur Arthur Boan over het Spelen van Chief Bowden in ONE FLEW OVER THE CUCKOO'S NEST

In de late jaren negentig groeide mijn kindertijd op in de wildernis omringd door beren en wolven op een afgelegen eiland in de James Bay, Canada. Hij had nooit verwacht dat hij in 2026 op het podium van Londen’s West End zou staan, het spelen van een van de meest iconische personages in de hedendaagse Noord-Amerikaanse literatuur.

Ik speel de rol van Chief Bromden in One Flew Over the Cuckoo's Nest in The Old Vic. Hij is een inheemse man, een "Columbia River Indiaan" uit Oregon. Vaak aangeduid in het stuk als een "doof en stom indiaan", is hij een van de langst verblijvende patiënten op de afdeling, al meer dan 10 jaar, en een van de meest misbruikte patiënten daar. Er wordt gezegd dat hij "meer dan 200 elektroshocktherapieën" heeft ondergaan - simpelweg omdat hij zijn authentieke zelf probeerde te zijn. 

Een van de briljante dingen aan deze nieuwe productie is dat Chief Bromden weer centraal wordt gesteld als verteller en protagonist, en ik voel me ongelooflijk vereerd en trots om hem te spelen. Hij is de protagonist van het boek en, in tegenstelling tot de Oscar-winnende film uit 1975, was ik erg enthousiast dat Clint Dyer, onze regisseur, dit stuk wilde terugbrengen naar het kernverhaal van Bromden en zijn reis, zoals oorspronkelijk bedoeld door de auteur Ken Kesey. 

Als acteur voel ik dat inheemse representatie op het podium en scherm de neiging heeft om bevroren in de tijd te zijn, met gevaar voor stereotypen en vooroordelen over hoe een inheemse persoon "eruit zou moeten zien" en "zich zou moeten gedragen". En dat is simpelweg geen moderne weergave van de waarheid. Er zijn honderden naties met verschillende culturen en specificiteit is de sleutel. Veel van onze stereotypen en clichés komen nog steeds voort uit westerns. Moderne inheemse mensen kunnen zowel in vol ornaat te zien zijn op een powwow als in spijkerbroek en T-shirt in de supermarkt. 

Ik ben wat ze een Métis noemen, een van de drie onderscheiden inheemse volkeren van Canada. Ik heb Prairie Cree-afkomst, maar ik ben opgegroeid in het Moose Cree First Nation reservaat van Moose Factory in Noord-Ontario. Wat fascinerend was aan mijn opvoeding daar, was mijn blootstelling aan de wildernis en een aspect van vrijheid dat ik denk dat mensen uit de stad of zelfs van een boerderij moeilijk kunnen begrijpen. We hadden wilde dieren zoals roedels honden en wolven en ijsberen en elanden en herten en veelvraten en ganzen en walvissen - op sommige manieren ongelooflijk gevaarlijk.

Er is een punt in de lente genaamd "break up", de bevroren Moose River begint te smelten, maar er is veel te veel ijs om weg te spoelen, dus stapelt het zich op tot deze mini-ijsbergen, deze ijsschotsen die naar beneden drijven en af en toe de hele gemeenschap hebben weggevaagd. Dit is een plek waar de temperatuur in de winter daalt tot -40°C, je krijgt meters sneeuw, en in de zomer wordt het zo heet als +30°C en kan het erg vochtig zijn. Het is wild en net zo mooi als gevaarlijk. Er is een scherp contrast tussen de steriele omgeving van een psychiatrische instelling en dit thema van natuur dat erg belangrijk is voor Chief Bromden – een thema dat voor mij persoonlijk heel belangrijk is, en voor iedereen die is opgegroeid met die blootstelling. 

Ik denk dat een van de dingen waarmee ik me het meest identificeer in het stuk, is dat Chief Bromden door anderen vaak wordt aangeduid als een "doof en stom indiaan". Ik ben neurodivergent en inheems en er zijn momenten in mijn leven geweest dat het systeem, "The Combine", zoals Bromden het noemt, me in een hokje heeft proberen te dwingen waar ik niet in paste.

Een ander aspect dat me echt aantrok tot de rol van Chief Bromden was dat zijn karakter door het systeem ("The Combine") van zijn inheemsheid ontdaan is en volledig gebroken ervan is. Hij heeft een diep verlangen om weer in contact te komen met de ontbrekende delen van zichzelf, de delen die "The Combine" wil “repareren”. Het laat hem ongelooflijk kwetsbaar en verloren achter, en het zijn deze gelaagde en onbegrepen en gekwelde karakters waarmee ik me persoonlijk het meest identificeer – karakters en mensen die als “anders” en “minder dan” worden beschouwd. Vanuit technisch perspectief als acteur zijn deze rollen vaak uitdagend om te spelen en daardoor voor mij het meest inspirerend. 

Een van mijn favoriete dingen om te doen als acteur is om deze soort rollen te ontleden en te ontdekken hoe het persoonlijk bij me binnenkomt. Het is een kans om die emotionele reis opnieuw te creëren en dat geeft me als kunstenaar een doel. Ik hou ervan, omdat ik geloof dat de onderdrukten en de verslagenen degenen zijn die hun verhalen verdienen te vertellen – en om hun reizen te portretteren van het vinden van hun weg naar huis.

Lees onze recensie van One Flew Over The Cuckoo's Nest hier.

One Flew Over The Cuckoo's Nest in The Old Vic tot 23 mei

Productie- en Repetitiefotocredits: Manuel Harlen

Tickets Kopen voor One Flew Over the Cuckoo's Nest