Dostępne języki
Kiedy miałem mniej więcej tyle lat, co większość członków Lamp Light Theatre Company, dla których jest to debiutancki spektakl,
Ale siła dramatu, która popycha do działania, daje przypomnienia, choć sporadyczne, nowemu pokoleniu spragnionemu tego rodzaju jednoznacznych, bezkompromisowo poruszających problemy opowieści. Mr Bates vs The Post Office i Adolescence stały się narodową rozmową, a twórczość Jamesa Grahama na scenie i ekranie pokazuje, że Alan Bleasdale ma godnego następcę. Da się to zrobić - powinno się to robić.
Wkraczając ostrożnie w tę przestrzeń, Have You Took The Bins Out? bada wpływ, jaki może mieć wychowanie w systemie opieki na młodego mężczyznę, już obarczonego tym najtrudniejszym zadaniem – przejściem od dzieciństwa do dorosłości. Chociaż rodzice zastępczy wykonują jedną z najtrudniejszych ról w społeczeństwie, często pozostają niezauważeni, niedocenieni i widoczni tylko wtedy, gdy coś pójdzie nie tak, to jednak statystyki pokazują, że ich podopieczni mają gorsze wyniki, a ich reprezentacja w świecie decydentów jest znikoma.
To nie oznacza, że każdy z nich staje się „obciążeniem dla społeczeństwa”, jednak szanse życiowe dla tych przechodzących przez system są wyraźnie inne. Dlaczego tak jest? Co możemy zrobić, aby poprawić sytuację wszystkich zainteresowanych? Dlaczego te historie nie są opowiadane?
Niechęć teatru do zmierzenia się z tymi pytaniami zmotywowała Orsona Bourne’a do napisania tej sztuki, która dała mu nie tylko możliwość opowiedzenia swojej historii, ale i jej posiadania. Niezależnie od tego, jak powszechne jest takie pragnienie wśród młodych dramatopisarzy, specyfika „Człowieka”, protagonisty, którego także gra Bourne, bardzo szybko dociera do odbiorcy. Jego imię może być generyczne, ale jego historia jest ostro osadzona w realnych doświadczeniach.
Akcja toczy się w Birmingham podczas strajku śmieciarzy (pomyśl o oblężeniu Troi, bez Matta Damona i jego brody), gdzie Człowiek i Zsazsa (Eloise Thody) wprowadzają się do swojego pierwszego domu. Wkrótce są nawiedzani przez wścibską Amerykankę (Grace Boag-Matthews) oraz inżyniera od pralek (Jay-Jay Alexander), którzy mają znaczące miejsca w ich przeszłości. Może wydawać się to nieprawdopodobne, ale szybko okazuje się, że postacie są wyolbrzymione dla efektu komicznego, a surrealizm wypiera rzeczywistość, zarówno by dostarczyć śmiechu, jak i zobrazować chwiejne trzymanie się rzeczywistości przez Człowieka.
Jego kruche poczucie tożsamości jest wyrażone przez brudną torbę na śmieci, którą trzyma jak Linus swoją kołderkę, a kiedy stawia czoła lękom, które dotykają wszystkich młodych ojców z powodu zbliżającego się dziecka, wiadomo, że centrum nie wytrzyma. Każdy, kto widział przerażające Cyprus Avenue autorstwa Davida Irlandczyka, poczuł nieprzyjemny dreszcz na plecach, gdy ta świadomość przyszła.
Na scenie panuje tak duży entuzjazm i wiara w przedstawienie, że nie można nie życzyć produkcji powodzenia, ale jest wiele okazji, by zacieśnić spektakl na potrzeby, jak mam nadzieję, poprawionej wersji i powrotu na scenę.
Potrzebujemy więcej informacji o przeszłości Człowieka już na początku, zbyt wiele z niej jest zatrzymane na długi monolog, który pojawia się bardzo późno w 90-minutowym czasie trwania i zawiera zbyt wiele treści, by je łatwo przyswoić — zwłaszcza w gorący wieczór. Zbyt długo jest jedynie zmartwionym młodym mężczyzną, pomimo retrospekcji i zbyt znajomego portretowania władz jako zestresowanych, nieczułych biurokratów napędzanych przez odhaczanie w formularzach. To zbyt łatwe, by postrzegać go jako kolejnego ekscentryka, którego można się przyglądać, jak ojca Zsazsy z obsesją na punkcie Portoryko, ale on naprawdę nie jest takim, jak się okazuje.
Niektóre wątki poboczne można usunąć bez szkody dla głównej fabuły. Czy Zsazsa musi być osobą dochodzącą do siebie po używkach? Czy teksański sąsiad musi być chrześcijańskim ewangelistą? Czy podrywający inżynier pralek wnosi coś poza niezręczne wspomnienia o podejrzanych filmach z lat 70.? Jak to często bywa przy debiutanckich sztukach, postaci drugoplanowe muszą być w pełni rozwinięte lub usunięte.
Skoncentrujmy się na centralnych zagadnieniach sztuki, więcej psychologii Człowieka wprowadźmy w pierwszych 30 minutach spektaklu i skróćmy czas trwania o 30 minut, a otrzymamy silniejszy dramat, którego uderzenie będzie mocniejsze.
Być może ważniejsze, będziemy mieli również dramat potrzebny.
Have You Took The Bins Out? w Drayton Arms Theatre do 25 lipca
Zdjęcia: Dexter Robinson (@photodobbie na Instagramie).
Eloise Thody to okazjonalna współpracowniczka BroadwayWorld
