Beschikbare Talen
Toen ik ongeveer even oud was als de meeste leden van Lamp Light Theatre Company, wiens debuutvoorstelling dit is,
Maar de kracht van drama om tot actie aan te zetten, levert herinneringen op, zij het sporadisch, voor een nieuwe generatie die hongerig is naar dat soort ondubbelzinnige, onomwonden op maatschappelijke kwesties gerichte verhalen. Mr Bates vs The Post Office en Adolescence werden het nationale gesprek en het werk van James Graham op toneel en scherm toont aan dat Alan Bleasdale een waardige opvolger heeft. Het kan gedaan worden - het moet gedaan worden.
Voorzichtig betreden in dat domein onderzoekt Have You Took The Bins Out? de impact die opgroeien in pleegzorg kan hebben op een jonge man die al belast is met die meest lastige taak - de overgang van kindertijd naar volwassenheid. Hoewel pleegouders een van de moeilijkste taken van de samenleving uitvoeren, vaak onopgemerkt, onaangeklaagd en alleen zichtbaar wanneer dingen misgaan, zijn de uitkomsten voor hun zorgjongeren statistisch gezien slecht en zijn ze sterk ondervertegenwoordigd in de machtscentra.
Dat betekent niet dat elk individu daardoor een ‘last voor de maatschappij’ wordt, maar de levenskansen zijn aantoonbaar verschillend voor degenen die door het systeem gaan. Waarom is dat? Wat kunnen we doen om de situatie voor iedereen die erbij betrokken is te verbeteren? Waarom worden deze verhalen niet verteld?
De terughoudendheid van het theater om deze vragen onder ogen te zien motiveerde Orson Bourne om dit stuk te schrijven, zijn kans niet alleen om zijn verhaal te vertellen, maar het ook te bezitten. Hoe gebruikelijk dat verlangen ook mag zijn bij een jonge toneelschrijver, het duurt niet lang voordat de specifiekheden van ‘The Man’, de hoofdpersoon die ook door Bourne wordt gespeeld, duidelijk worden. Zijn naam mag algemeen zijn, maar zijn verhaal is scherp verankerd in geleefde ervaring.
We bevinden ons in Birmingham tijdens de vuilnisstaking (denk aan het Beleg van Troje, minus Matt Damon en zijn baard) waar The Man en Zsazsa (Eloise Thody) hun eerste woning zijn ingetrokken. Al snel worden ze lastiggevallen door een bemoeizuchtige Amerikaanse vrouw (Grace Boag-Matthews) en een wasmachinemonteur (Jay-Jay Alexander), die beiden een belangrijke rol in hun verleden hebben. Onwaarschijnlijk, denken we, maar al snel blijkt dat de karakters overdreven zijn voor komisch effect en het surreële verdringt het echte, zowel om lachen te veroorzaken als om The Man’s wankele greep op de realiteit te illustreren.
Zijn fragiele gevoel van identiteit wordt uitgedrukt in een vieze vuilniszak die hij vasthoudt zoals Linus zijn dekentje vasthoudt, en wanneer hij geconfronteerd wordt met de angst die elke jonge vader ervaart bij de naderende geboorte van een baby, weet je dat het middelpunt niet stand kan houden. Iedereen die de angstaanjagende Cyprus Avenue van David Ireland heeft gezien, voelde een zeer onprettige rilling over de rug toen dat besef doordrong.
Er is zo veel enthousiasme en overtuiging op het podium dat je niet anders kunt dan de productie alle succes wensen, maar er zijn veel mogelijkheden om het stuk strakker te maken voor wat hopelijk een herschrijving en terugkeer naar het podium zal zijn.
We moeten meer weten over The Man’s achtergrond vroeg in het stuk, te veel wordt weggehouden tot een lange monoloog die erg laat in de looptijd van 90 minuten komt en te veel informatie bevat om goed te verwerken - zeker op een warme avond. Te lang blijft hij slechts een probleemjongere, ondanks de flashbacks en de te makkelijk herkenbare voorstelling van autoriteiten als gestreste, onverschillige ambtenaren die gedreven worden door hokjes af te vinken. Het is gewoon te makkelijk om hem als een excentriekeling te zien om naar te staren, zoals Zsazsa’s vader met zijn obsessie voor Puerto Rico, maar dat is hij echt niet, zoals we ontdekken.
Sommige subplotten kunnen worden weggelaten zonder de verhaallijn te schaden. Moet Zsazsa een herstellende gebruiker zijn? Moet de Texaanse buurman een christelijke evangelist zijn? Voegt de opgewonden wasmachinemonteur veel toe behalve ongemakkelijke herinneringen aan dubieuze films uit de jaren 70? Zoals zo vaak bij debuutstukken moeten nevenpersonages volledig worden uitgewerkt of worden weggelaten.
Verscherp de focus op de kernpunten van het stuk, verwerk meer van The Man’s psychologie in het eerste halfuur en verkort de speelduur met 30 minuten, dan krijgen we een sterker drama met een hardere klap.
Misschien nog belangrijker, we krijgen dan een drama dat broodnodig is.
Have You Took The Bins Out? in Drayton Arms Theatre tot 25 juli
Fotobeelden: Dexter Robinson (@photodobbie op Instagram).
Eloise Thody is een incidentele medewerker van BroadwayWorld
.jpg?format=auto&width=365)
